Οἱ Σλαῦοι ποὺ ἀγνοοῦσαν τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα ἱ στο ρι κὴ ἀ λή θεια ἔ χει ὡς ἑ ξῆς· κρά τος μὲ τὸ ὄ νο μα «Βυ ζάντιο» οὐ δέ πο τε ὑ πῆρ ξε πα ρὰ μό νο ἡ Ἀ να το λι κὴ Ρω μα ϊ κὴ Αὐ το κρα το ρί α ἤ, ὅ πως ὠ νο μα ζό ταν κα τὰ τὸν Με σαί ω να, «Ρω μα νί α». Ἦ ταν ἕ να πο λυ ε θνι κὸ κρά τος μὲ ταυ το τι κὸ σύνδε σμο τῆς «ρω μα ϊ κῆς» συ νεί δη σης τὴν Ὀρ θο δο ξί α. Πα ρὰ τὴν ἐ πι κρά τη ση τῆς Ἑλ λη νι κῆς Γλώσ σας ὡς κυ ρί αρ χης ἀ πὸ τὸν 7ο αἰ ῶνα καὶ με τὰ τὰ Λα τι νι κὰ δὲν ἐ ξα λεί φθη καν πο τὲ ἀ πὸ τὴ δι οί κη ση καὶ τὸ στρά τευ μα (ἰ δί ως στὸν ὁρισμὸ τῶν ἀξιωμάτων καὶ τὴν ἐντολὴ τῶν παραγγελμάτων). Οἱ δὲ Ἕλ λη νες στὴν κα τα γω γὴ (οἱ «Ἑλ λα δι κοί», ὅ πως λέ γον ταν ὑ πο τι μη τι κά) ὡς κα τε χό με νο ἔ θνος ἀν τι με τω πί ζον ταν συ νή θως ὡς πο λί τες δεύ τε ρης κα τη γο ρί ας. Γι’ αὐ τὸ τὸν λό γο στὰ ἀ νώ τε ρα ἀ ξι ώ μα τα τῆς Νέ ας Ρώ μης ἀ νέρ χον ταν συ νή θως «ἔμ πι στοι» βαρ βα ρι κῆς, κα τὰ προ τίμη ση ἀ σι α τι κῆς, κα τα γω γῆς. Ὅ λοι αὐ τοὶ οἱ ἀ ξι ω μα τοῦ χοι, ποὺ δὲν εἶ χαν ἑλ λη νι κὴ συ νεί δη ση ἢ αἷ μα, ὥ ρι ζαν τὶς τύ χες τῆς αὐ το κρα το ρί ας μέ χρι τὴν ἅ λω σή της ἀ πὸ τοὺς Σταυ ρο φό ρους (1204), καὶ ἡ ἀ πο κά λυ ψη τῆς γε νιᾶς τοῦ κα θε νὸς στε ρι ώ νει τὴν ἄ πο ψη, ὅ τι τὸ Βυ ζάν τιο οὐ δέ πο τε ὑ πῆρ ξε ἑλ λη νι κὸ κρά τος. Ἐ ξάλ λου τὸ ὅ τι εἶ χαν τὴν Ἑλ λη νι κὴ Γλῶσ σα ὡς «ἐ πί ση μη» δὲν ση μαί νει ἑλ λη νι κό τη τα τοῦ κρά τους, ἂν ἀ να λο γι στοῦ με ὅ τι τὰ Ἑλ λη νι κὰ ἦ ταν ἐ πί ση μη γλῶσ σα τῆς δι οί κη σης καὶ τῆς δι πλω μα τί ας καὶ στὴν Ὀ θω μα νι κὴ Αὐ το κρα τορί α. Ἄλ λω στε, ὅ πως θὰ φα νῇ πα ρα κά τω, πολ λοὶ Βυ ζαν τι νοὶ ἀ νώ τα τοι ἀ ξι ω μα τοῦ χοι δὲν ἤ ξε ραν Ἑλ λη νι κά. Χα ρα κτη ρι στι κὸ πα ρά δειγ μα τῆς βαρ βα ρο κρα τί ας ποὺ εἶ χε ἐ πι βλη θῆ κα τὰ τὴ διά ρκεια τῆς ὕ στε ρης ρω μα ϊ κῆς κα το χῆς τῆς Ἑλ λά δας (Βυ ζαν τι νὴ Πε ρί ο δος) εἶ ναι τὰ μέ λη τῆς δυ να στεί ας τοῦ Ἰ ου στι νια νοῦ τοῦ Α΄ καὶ οἱ συ νερ γά τες αὐ τοῦ τοῦ αὐ το-