Οἱ Σλαῦοι ποὺ ἀγνοοῦσαν τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα ἱστορικὴ ἀλήθεια ἔχει ὡς ἑξῆς· κράτος μὲ τὸ ὄνομα «Βυζάν- τιο» οὐδέποτε ὑπῆρξε παρὰ μόνο ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία ἤ, ὅπως ὠνομαζόταν κατὰ τὸν Μεσαίωνα, «Ρωμανία». Ἦταν ἕνα πολυεθνικὸ κράτος μὲ ταυτοτικὸ σύν- δεσμο τῆς «ρωμαϊκῆς» συνείδησης τὴν Ὀρθοδοξία. Παρὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας ὡς κυρίαρχης ἀπὸ τὸν 7ο αἰῶ- να καὶ μετὰ τὰ Λατινικὰ δὲν ἐξαλείφθηκαν ποτὲ ἀπὸ τὴ διοίκηση καὶ τὸ στράτευμα (ἰδίως στὸν ὁρισμὸ τῶν ἀξιωμάτων καὶ τὴν ἐντολὴ τῶν παραγγελμάτων). Οἱ δὲ Ἕλληνες στὴν καταγωγὴ (οἱ «Ἑλλαδικοί», ὅπως λέγονταν ὑποτιμητικά) ὡς κατεχόμενο ἔθνος ἀντιμετωπίζονταν συνήθως ὡς πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο στὰ ἀνώτερα ἀξιώματα τῆς Νέας Ρώμης ἀνέρχονταν συνήθως «ἔμπιστοι» βαρβαρικῆς, κατὰ προτί- μηση ἀσιατικῆς, καταγωγῆς. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἀξιωματοῦχοι, ποὺ δὲν εἶχαν ἑλληνικὴ συνείδηση ἢ αἷμα, ὥριζαν τὶς τύχες τῆς αὐτοκρατορίας μέχρι τὴν ἅλωσή της ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους (1204), καὶ ἡ ἀποκάλυψη τῆς γενιᾶς τοῦ καθενὸς στεριώνει τὴν ἄποψη, ὅτι τὸ Βυζάντιο οὐδέποτε ὑπῆρξε ἑλληνικὸ κράτος. Ἐξάλλου τὸ ὅτι εἶχαν τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα ὡς «ἐπίσημη» δὲν σημαίνει ἑλληνικότητα τοῦ κράτους, ἂν ἀναλογιστοῦμε ὅτι τὰ Ἑλληνικὰ ἦταν ἐπίσημη γλῶσσα τῆς διοίκησης καὶ τῆς διπλωματίας καὶ στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατο- ρία. Ἄλλωστε, ὅπως θὰ φανῇ παρακάτω, πολλοὶ Βυζαντινοὶ ἀνώτατοι ἀξιωματοῦχοι δὲν ἤξεραν Ἑλληνικά. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα τῆς βαρβαροκρατίας ποὺ εἶχε ἐπιβληθῆ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ὕστερης ρωμαϊκῆς κατοχῆς τῆς Ἑλλάδας (Βυζαντινὴ Περίοδος) εἶναι τὰ μέλη τῆς δυναστείας τοῦ Ἰουστινιανοῦ τοῦ Α΄ καὶ οἱ συνεργάτες αὐτοῦ τοῦ αὐτο-