Μετὰ 500 ἔτη ἡ Κοσμολογία ξαναβρίσκει τὶς ἀρχαῖες ἑλληνικὲς ἰδέες-ἑρμηνεῖες ταν ἡ ἔρευνα τοῦ Σύμπαντος ἔκανε τὰ πρῶτα βήματά της, ἀκολούθησε τὴν γραμμὴ τῆς ἑλληνικῆς ἀντίληψης μὲ συμπόρευση τῆς λογικῆς σκέψης, τοῦ πειράματος καὶ τῆς πνευματικῆς ἀναγνώρισης. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες διεπίστω- σαν, ὅτι τὸ Σύμπαν εἶναι ἕνα ἀδιαίρετο σύνολο, μέσα στὸ ὁποῖο τὰ πάντα συσχετίζονται καὶ ἀλληλεπιδροῦν μεταξύ τους. Πρὶν ἕναν αἰῶνα οὐδεὶς γνώριζε τὰ φωτόνια, νετρόνια, κβὰρκς ἢ κάποιο ἄλλο ἀπὸ τὰ ἑκατὸ κβαντοτεμαχίδια, τὰ ὁποῖα κατ’ ἐπανάληψη ἐντοπί- σθηκαν στὰ πειράματα. Ὁ Λεύκιππος, ὁ Δημόκριτος, ὁ Ἐπίκουρος κ.ἄ. δὲν δέχονταν ὅτι ὁ θεὸς εἶναι ὁ δημιουργὸς τοῦ Σύμπαντος. Μετὰ τὴν σταθεροποίηση τοῦ ἰουδαϊκοῦ-χριστιανικοῦ πνεύματος καὶ σκέψης στὴν Σύνοδο τοῦ Ἀρελάτου τὸ 314 μ.Χ. διεσπάσθη ὁ κόσμος σὲ ἕνα τομέα τῆς παράδοσης καὶ δεισιδαιμονίας καὶ σὲ ἕνα τομέα φυσικοεπιστημονικῶν γνώσεων. Ἡ κατάσταση αὐτὴ φάνηκε ξεκάθαρα γύρω στὸ 1500 μ.Χ. Τί τὸ καινούργιο ἐμφανίσθηκε γύρω στὰ 1500 μ.Χ. στὸ ὑποσυνείδητο τῶν ἀνθρώ- πων καὶ ὡς μιὰ ἀστραπὴ μεγάλης ἔκτασης τὸ φώτισε, ποὺ μέχρι τότε βυθιζόταν στὸ σκότος; Σὲ ἕναν κόσμο στὸν ὁποῖο τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ τῆς μοντέρνας Φυσικῆς (1) καθώριζαν τὴν ἀσυνέχεια, γεννιέται μὲ ἕνα ἀσυνεχὲς πήδημα τῆς συναίσθησης ἡ σκέψη τῆς συνέχειας. Ἡ συναίσθηση, ὅτι ἕως τὸ 1500 μ.Χ. οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν μόνο κάτω ἀπὸ μαγικὲς ἢ μαγικοθρησκευτικὲς ἐπιρροὲς τῆς δεισιδαιμονίας, ὡδήγησε στὸν ξαναεντοπισμὸ αὐτῶν ποὺ οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἐγνώριζαν, δηλαδὴ ἐπιστροφὴ στὴν Φύση, ὅπου οἱ ἀλληλοεπιδράσεις μετριοῦνται καὶ διατυπώνονται μαθηματικῶς καὶ μὲ τὴν βοήθεια πειραμάτων τῆς Φυσικῆς ἐπαναλαμβάνονται. Οἱ ἀλληλοεπιδράσεις αὐτὲς ὡς ἕνα