ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ Ἐνώπιόν µας αὐτὴν τὴν στιγμὴ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχουν µόνο οἱ πολιτι- κὲς ἐπιλογὲς τοῦ σοσιαλισμοῦ, τοῦ νε- οφιλελευθερισμοῦ ἤ τῆς σοσιαλδηµο- κρατίας. Δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ξανοίγωνται µόνον οἱ προοπτικὲς τοῦ ἰσχυροῦ κρα- τικισμοῦ, τοῦ ἀσθενοῦς ἀντικρατίκι- σμοῦ ἤ τῆς ἀναρχίας. Αὐτὰ ὅλα ἀποτε- λοῦν κοσµοθεωρίες δυτικὲς -- ἀποδο- τικὲς κάτω ἀπὸ ὠρισμένες προὐπούέ- σεις --, μὰ ἄσχετες μὲ τὸν ψυχισμὸ τῶν Ἑλλήνων. ᾿Ασχετες καὶ μὲ τὸ πο- λιτισµικό των παρελθόν. Ἐνώπιόν µας αὐτὴν τὴν στιγμὴ θὰ ἔ- πρεπε νὰ ὑπάρχη καὶ μιὰ τέταρτη πολι- τικὴ ἐπιλογὴ -- ἀποκλειστικῶς ἑλληνι- κή. Στὸ ἐν συνεχεία κείµενο προτείνε- ται κάτι τέτοιο μὲ ἐλάχιστα λόγια. ΔΙευ- κρινίζεται ἀμέσως, ὅτι ὡς ἑλληνικὴ πολιτικὴ ἐπιλογὴ ἐννοεῖται ἐκείνη ποὺ ἐκπορεύεται ἀπὸ τὴν πρακτικὴ τῆς ἅμε- σης δημοκρατίας στὴν ἀρχαία πόλη, τῆς χριστιανικής ἐκκλησίας τῶν πρώ- των αἰώνων καὶ τῆς δημογεροντίας κα- τὰ τὴν Τουρκοκρατία. Τοῦτο σημαίνει πὼς ἡ τέταρτη αὐτὴ πολιτικὴ ἐπιλογὴ ὑπαγορεύεται ἀπὸ τὴν πρόσληψη τῆς κοινωνίας ὡς µέσου γιὰ τὴν συναισθη- ματικὴ ἔκφραση, τὴν συνειδησιακὴ ᾱ- νέλιξη καὶ τὴν ὑλικὴ ἀξιοποίηση τῶν ' δυνατοτήτων τοῦ πολίτη. 4ὲν ὑπάρχει ἡ µονάδα γιὰ τὸ σύνολο. Τὸ σύνολο ὑ- πάρχει γιὰ τὴν µονάδα. Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἰσπράττεται ἀφαιρετικὰ ὡς ἰδεο- λογικὴ γενίκευση μὲ 4 κεφαλαῖο. Οὔτε θεωρεῖται ὡς ἰδιαιτεροποίηση τῆς γενί- κευσης αὐτῆς μὲ α μικρὸ --- δηλαδὴ ὡς ἄτομο. Συλλαμβάνεται ὡς τὸ ἀπολύ- τως μοναδικό, μεταμορφούμενο καὶ Ἄ- παρκτὸ συγκεκριµένο πρόσωπο, ἡ ἄν- θηση τοῦ ὁποίου καθίσταται ἐφικτὴ διὰ τοῦ συμπολίτου, ὅπως καὶ τοῦ συµπο- πυλίτου δι᾽ αὐτοῦ. Οἱ ἄλλοι γίνονται ὁ κα- θρέφτης ἐκείνου ποὺ ἔχει µέσα του ὁ κάθε ἕνας χωριστὰ --- καὶ ἐκείνου ποὺ βρίσκεται πέρα ἀπὸ τὴν χωριστικότητα τοῦ κάθε ἑνός. | Οἱ παρακάτω θεμελιώδεις προτάσεις γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς τρέχουσας οἰκονομικῆς καὶ κοινωνικῆς πραγµατι- κότητας ἀνατρέπουν τὰ θεωρητικὰ καὶ πρακτικὰ ἀδιέζοδα, στὰ ὁποῖα ἔχει πε-΄ ριέλθει ἡ σημερινὴ οἰκονομικὴ καὶ κοι- νωνικὴ προβληματική. Ἐπίσης εἰσά- γουν σὲ νέους ἐντελῶς τρόπους γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν κοινωνικῶν ὑποόθέ- σεων. Τὸ λιγώτερο, εἰσάγουν σὲ μιὰ συζήτηση ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀποδει- χθῆ γόνιμη γιὰ τὴν ἀνεύρεση τῶν καλυ- τέρων τρόπων ἐπίλυσης τῶν πολὺ µε- γάλων προβλήμµατων, ποὺ ἀντιμετωπί- ζει τὴν στιγμὴ αὐτὴ ὁ τόπος σὲ ὅλους σχεδὸν τοὺς τομεῖς. Πάντως χαρακτηριστικὸ γνώρισμα αὐτῶν τῶν προτάσεων εἶναι πὼς δὲν ᾱ- πορρίπτουν καμμία ἀπὸ τὶς βασικὲς θέ- σεις ποὺ ἐνστερνίζονται ὁ σοσιαλί- σµός, ὁ νεοφιλελευθερισμὸς καὶ ἡ σο- σιαλδημοκρατία. ἈΧρησιμοποιεῖ ὅμως: τὶς παραπάνω βασικὲς θέσεις σὲ διαφο- ρετικὰ ἐπίπεδα πρακτικῶν ἐφαρμογῶν, ἱεραρχώντας τις μὲ τέτοιο τρόπο ὥστε νὰ τάσσωνται αὐτὲς στὴν ὑπηρεσίᾳ-τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου πραγματικὰ καὶ ὄχι πλασματικά. Αὐτὴ τούτη ἡ δια- «τύπωση τῶν προτάσεων δείχνει ἁμέ- σως πῶς ἐπαναστοχεύεται ἡ ὅλη κοι- νωνικὴ δεοντολογία µέσα ἀπὸ τὴν ἑλ- ληνικὴ προσέγγιση. Καὶ συγκεκριµένα: -- Κανένας δὲν ἀμφισβητεῖ πὼς ἡ κοινωνία πρέπει νὰ ὑπηρετῆ τὸν πολί- τή. Τὸ θέμα εἶναι, ἄν συμφέρη τελικὰ σ᾽