Ἕνα λεξικὸ τῶν «πρωτόθετων» λέξεων ἐπίσημη θέση τῶν ἐπιστημόνων παγκοσμίως (φιλολόγων, ἀρχαι- ολόγων, ἱστορικῶν, γλωσσολόγων κ.ἄ.) δέχεται τὴν Λατινικὴ Γλῶσσα [Λ.Γ.] ὡς κλάδο τῆς Ἰνδο·ευρωπαϊκῆς (ἀρχικὰ Ἰνδογερ- μανικῆς ἢ Ἰαπετικῆς < Ἰαπετὸς = Ἰάφεθ;!) ὅπως καὶ τὴν Ἑλλη- νική. Ἡ πλήρης ἀποτυχία τεκμηρίωσης μὲ εὑρήματα παρ’ ὅλη τὴ λυσσώδη προσπάθεια τῆς ὕπαρξης λαοῦ «ἰνδοευρωπαϊκοῦ» (Ι.Ε.) ἀλλὰ καὶ κάποιου χειροπιαστοῦ τεκμηρίου τῆς γλώσσας αὐτῆς (ἐπιγραφῆς λ.χ.) ἐκλόνισε ἀνεπανόρθωτα τὸ ἰδεολόγημα τῆς Κοινῆς Ι.Ε. Γλώσσας (2200 π.Χ.!;). Ὁ «Δαυλός» μὲ ἔρευνες συνεργατῶν του* πρωτοπόρησε προσπαθῶντας νὰ βρῇ τὴν (σίγουρα ὑπαρκτή) Μητέρα Γλῶσσα, καὶ πλέον ἐπιβεβαιώνεται ὅτι εἶναι ἡ Ἑλληνικὴ λόγῳ:  Τῆς ἀρχαιότητάς της. Πινακίδες μινωικές-μυκηναϊκὲς 2000 π.Χ. (μόνο;), Γραμ- μικῆς Γραφῆς Β (Γ.Γ.Β.), κρητικο-κυπριακὰ ἰδεογράμματα 2500 π.Χ., βραχογραφίες-σύμ- βολα, «γράμματα» Δισπηλιοῦ 6.000 π.Χ. Αὐτὰ πολὺ ἀπέχουν ἀπὸ τὴ γλῶσσα τῶν Χετ- ταίων < Fετεῶν (1600 π.Χ.) καὶ τῆς Σανσκριτικῆς γραφῆς (μόνο 700 π.Χ.).  Τῆς τελειότητάς της. Ὑπολόγισαν, ὅτι, γιὰ νὰ φθάσῃ κάποιος πολιτισμός/λαὸς στὸ ἐπίπεδο, ὥστε νὰ γράφῃ ὅπως ὁ Ὅμηρος (σωστότερα οἱ Ὁμηρίδες) ἀξεπέραστα μέχρι σήμερα ἔπη, ἀπαιτοῦνται χιλιάδες χρόνια προεργασίας χιλιάδων συγγραφέων. Πράγματι ἡ δομὴ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας (Ε.Γ.) εἶναι ἀξεπέραστη καὶ ἀσύγκριτη. Ἡ γραμματική της δίνει πλήρη σαφήνεια. Ἡ σύνταξή της δημιουργεῖ συνδυασμοὺς ἄπει- ρους γιὰ λεπτότατες ἀποχρώσεις ἔκφρασης. Ἡ φωνητική της μὲ παμπάλαιους φθόγ- * Βλέπε: «Τὸ αὐτοφυὲς τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας» (τ. 29), «Τὸ dendro τοῦ κ. Γ. Μπαμ- πινιώτη καὶ τὸ δένδρον τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας» (τ. 78), «Μαθηματικὲς ἀποδείξεις γιὰ τὴν προτεραιότητα τῆς Ἑλληνικῆς» (τ. 96), «Λατινικά: Ἡ ἀρχαιότερη γνωστὴ κα- κοποίηση τῆς Ἑλληνίδος Φωνῆς» (τ. 124), «Λατινική: Ἐκβαρβαρισμένη Ἑλληνική» (τ. 127), «Οἱ μυκηναϊκοὶ τύποι τῆς Λατινικῆς» (τ. 127) καὶ δεκάδες ἀκόμη σχετικὲς ἔρευνες διάσπαρτες σ’ ὅλους τοὺς τόμους τοῦ «Δαυλοῦ».