Ἡ δολοφονία της ἑλληνικότητας στὸ δογματικὸ Βυζάντιο αθηγητὴς τῆς Βυζαντινῆς Φιλο- λογίας στὸ Πανεπιστήµιο ᾿Αθη- νῶν, κατὰ τεκμήριον φορέας τῆς κα- τεστηµένης, ὀἐπίσημης ἰδεολογίας, ὁ Νης. Τωµαδάκης, συγκρίνοντας τὸν πολιτισμὸ τοῦ Βυζαντίου μὲ τὸν Ἑλ- ληνισμό, γράφει (1956) τὰ ἑξῆς : «Κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη συνηθίσαν- τες, ὑπὸ τὰ ἀνθρωπιστικὰ συνθήµα- τα, νὰ ἑνώνωμεν τοὺς δύο αὐτοὺς δια- φορωτάτους ἀλλήλων κόσμους, τὸν ἑλληνικὸν καὶ τὸν χριστιανικόν, συγ- χέομεν εἰς τὴν σφαῖραν τοῦ πνεύμα- τος δύο διακρινομένας ἀλλήλων καὶ πολλάκις ἀντιμαχομένας κατακτά- σεις, ὧν ἑκάστη εἶχε καὶ τὴν ἴδίαν της θεώρησιν. ᾿Αλλ᾽ οἱ λόγοι τῆς πρακτικῆς ἀνάγκης, ἡ ὁποία ἄλλω- στε ὑπῆρξεν ἀνάγκη τῶν αἰώνων, πρὸς τὴν ὁποίαν ἔτειναν τόσοι σοφοί, ἠθικολόγοι καὶ παιδαγωγοί, δὲν δύ- νανται νὰ μᾶς παρασύρουν εἰς μίαν ἱστορικὴν σύγχυσιν ἀπὸ τὴν ὁποίαν θὰ ἐμποδισθῶμεν εἰς τὴν ἀληθῆ ἑρ- μηνείαν τῶν πραγιμάτων. »ἋὋ Χριστιανισμὸς ὑπῆρξε πολέμι- ος κατὰ κύριον λόγον τοῦ Ἕλληνι- σμοῦ, ὡς ζωῆς καὶ ὥς σκέψεως. Ἔ- ὄλεπε εἰς αὐτὸν ἐλευθέραν τὴν ἆ- μαρτίαν, ὄχι μόνον εἰς τὴν καθ ἡμέ- ραν πρᾶξιν, ἡ ὁποία κάθε ἄλλο ἧτο παρὰ ἁγνιστικὴ (οἱ ὀρφικοὶ καὶ οἱ ἄλλοι τῆς ἀρχαιότητος μυστικοὶ ἠδι- κοῦντο κατὰ τοῦτο), ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ φιλέρευνον πνεῦμα τὸ ὁποῖον ἦγεν εἰς τὴν φιλοσοφίαν. Τὸ ὅτι διὰ τοὺς “Ἕλληνας ἡ ἀλήθεια δὲν ἧτο σταθε- ρὰ καὶ ἐξ ἀποκαλύψεως, ἀλλ᾽ εὕρη- μα τῆς ἀνθρωπίνης διανοίας, τοῦτο Τοῦ - ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΚζΑΙΟΥ δὲν συνεχώρει ὁ Χριστιανισμός. Ἡ μεγαλυτέρα διαθολὴ τὴν ὁποίαν ἐ- νήργησε κατὰ τοῦ κλασσικοῦ κόσμου εἶναι ἡ ἐμφάνισις αὐτοῦ ὡς εἶδωλο- λατρύυκοῦ. Λατρείαν τῶν εἰδώλων, δι᾽ ἥν κατηγοροῦν τὰ συναξάρια τοὺς μὴ Χριστιανοὺς συχνότατα, δὲν ἐγνώρι- σαν οἱ "Ελληνες ἐν τούποις τὸ ὄνο- µα Ἕλλην ταχύτατα συνέπεσε μὲ τὴν ἔννοιαν τοῦ εἰδωλολάτρης, μὴ Χρι- στιανός, ικαὶ συχνότατα εἷς τὰ συνα- ξάρια λέγεται περὶ μαρτύρων «πα- τρὸς μὲν Ἕλληνος, μητρὸς δὲ χρι- στιανῆς» (καὶ ὅταν πρόκειται περὶ δώρων μὴ ἑλληνοφώνων!). Αὐτὸ τὸ πνεῶμα τῆς ἐχθρότητος πρὸς τὸν πνευ- ματικὸν Ελληνισμὸν διετηρήθη ἕως ὅτου ἡ νέα θρησκεία κατωχυρώβθη, ἐ- προστατεύθη ὡς ἐπίσημος κρατικὴ καὶ ἀπέκτησε τὸν ἀδιαπέραστον δο- Ὑματικὸν κλοιὸν ὡς δακτόύλιον προ- στασἰας». (1) (4) Νικολάου Β. Τωμαδάκη, «Εἰσαγωγὴ εἰς τὴν Βυζαντινὴν Φιλολογίαν», τόμος Α΄, τεῦχος Α᾿, ἔκδοσις δευτέρα, ᾿Αθήναι 1956, σελ. 23 - 24.