Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΜΗΧΙΩΤΗΣ, Δρα μα τι κὴ πο ρεί α. –Ἀ πὸ τὴν ἀ πε λευ θέ ρω ση τοῦ 1944 στὴν τρα γῳ δί α τοῦ Δε κέμ βρη καὶ στὴν Βάρ κι ζα «Τὰ πραγ μα τι κὰ γε γο νό τα τοῦ πο λέ μου αὐ τοῦ (τοῦ Πελο πον νη σια κοῦ) θε ώ ρη σα κα θῆ κον μου νὰ τὰ πε ρι γράψω, ὄ χι ὅ πως τὰ μά θαι να ἀ πὸ τὸν πρῶ το τυ χόν τα, οὔ τε ὅ πως μοῦ ἄ ρε σε, ἀλ λὰ ἀ φοῦ ἐ ξέ τα ζα πρῶ τα μὲ ἀ κρί βεια τὸ κά θε τι, τό σο γιὰ ἐ κεῖ να, ὅ που ἤ μουν πα ρὼν ὁ ἴ διος, ὅσο καὶ τὰ ἄλ λα ποὺ ἐ πλη ρο φο ρού μην ἀ πὸ ἀλ λοῦ, καὶ ἡ ἀλή θεια δι α πι στω νό ταν μὲ πο λὺ κό πο, κα θὼς οἱ τυ χὸν αὐτό πτες μάρ τυ ρες τῶν γε γο νό των δὲν ἔ δι ναν πάν το τε τὶς ἴδι ες πλη ρο φο ρί ες γιὰ τὰ ἴ δια πράγ μα τα, ἀλ λὰ ὁ κα θέ νας ἀ να λό γως μὲ τὶς συμ πά θει ές του πρὸς τὸν ἕ ναν ἢ τὸν ἄλλον ἀ πὸ τοὺς ἀν τι πά λους ἢ ὅ πως τὰ θυ μό ταν.» Μὲ αὐ τὸ τὸ ἀ πό σπα σμα ἀ πὸ τὴν «Ἱ στο ρί α» τοῦ Θου κυ δί δη (Α΄ 22, 2-4) ἀρ χί ζει τὸ νέ ο του βι βλί ο-ἐ ξι στό ρη ση ὁ κ. Χαρ. Μη χιώ της, μὲ σκο πὸ νὰ πα ρου σιά σῃ στὸν ἀ να γνώ στη τὰ πο λι τι κὰ καὶ στρα τι ω τι κὰ γε γο νότα, ποὺ δι α δρα μα τί σθη καν στὴν Ἑλ λά δα ἀ πὸ τὶς πρῶ τες ἡ μέ ρες τῆς ἀ πε λευ θέ ρω σης ἀπὸ τὴ γερ μα νι κὴ Κα το χὴ (Σεπτ. 1944) καί, στὴ συ νέ χεια, τὴ Δε κεμ βρια νὴ ἀ να μέ τρη ση ὣς τὴ Συμ φω νί α τῆς Βάρ κι ζας. Πρό κει ται γιὰ ἕ να τό μο 456 σε λί δων μὲ 16 σε λί δες φω το γρα φί ες, ὅ που πα ρα τί θεν ται πολ λὰ ἔγ γρα φα καὶ ἀρ χεια κὸ ὑ λι κό, δη μο σι εύ σεις καὶ προ σω πι κὲς μαρ τυ ρί ες κι ἀ πὸ τὶς δύο πλευ ρὲς αὐ τῆς τῆς αἱ μα τη ρῆς πε ρι πέ τειας, «ὅ που ἀ που σί α σε τὸ πνεῦ μα κα ταλλα γῆς, ὁ ψύ χραι μος δι ά λο γος καὶ ἡ συ ναί σθη ση τῆς εὐ θύ νης ὅ λων μπρο στὰ στὸ συμ φέρον τοῦ ἔ θνους καὶ τοῦ λα οῦ». Ἀ να τρέ χον τας σὲ ἔγ γρα φα τῆς ἐ πο χῆς ὁ συγ γρα φέ ας περι γρά φει τὶς στρα τη γι κὲς προ τε ραι ό τη τες τοῦ βρε ταν νι κοῦ πα ρά γον τα τὴν πα ρα μο νὴ τῆς πλή ρους κα τάρ ρευ σης τῶν Γερ μα νῶν γιὰ κα θυ πό τα ξη τοῦ ΕΑΜικοῦ κι νή μα τος, τὶς «ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ» ὸν 21ο αἰ ῶ να νὰ ψά χνω με γιά... κώ δι κα Ντὰ Βίν τσι... Ἔ χο με τρελ λα θῆ τε λεί ως; Νὰ που λᾶ νε μύ θο, νὰ δι α ψεύ δε ται, καὶ νὰ τὸν ξα να που λᾶ νε, πά για τα κτι κή τους, ὅ πως ἔ λε γε ὁ Γκαῖμ πελς (ἀ πὸ τὸ σύ στη μα ξε πή δησε), ὅ σο πιὸ με γά λο ψέ μα τοὺς πῇς τόσο πιὸ πο λὺ τὸ χαύτουν... Ἄλ λωστε ἀ πὸ ἐ δῶ μέ σα ἔ γι ναν πλα νη τάρ χες, ὅ λα ἔ χουν τὸ σκο πό τους. Ἔ τσι λοι πὸν ὁ Για χβὲ στή νει παι χνί δια, τὰ ὁ ποῖ α δεί χνουν τὴν ποι ό τη τα τῶν ὀ πα δῶν του. Τοὺς κω δι κοὺς τοὺς ἀ νε πα νά λη πτους τῆς Φύ σης μὲ ἰ δι ο φυ ΐ ες (Ἴ ω νες φι λό σο φοι) καὶ ὅ μοι α τοὺς με γά λους καλ λι τέ χνες τῆς Ἑλληνικῆς Ἀρ χαι ό τη τας δὲν τοὺς βλέ πουν; Τοὺς ἀ δι ά ψευ στους αὐ τοὺς κω δι κούς, ποὺ μο να δι κὰ κα θο ρί ζουν τὴν Φύ ση καὶ τὸν ἄν θρω πο χω ρὶς θε οὺς καὶ τὰ τέ τοι α, ἀ πὸ ἕ να κό σμο χω ρὶς ἀρ χὴ καὶ τέ λος, ποὺ κα νέ νας θε ὸς δὲν τὸν ἔ φτεια ξε... Ἐ κεῖ αὐ τοὶ τὸ βι ο λί τους, φα σα ρί α ‣