20066 ΔΑΥΛΟΣ/294, Σεπτέμβριος 2006 θρεύσει πάντα τὰ ἔθνη, τὰ ὁποῖα ὁ Κύριος ὁ Θεός σου θέλει παραδώσει εἰς σέ, ὁ ὀφθαλμός σου δὲν θέλει σπλαγχνισθῇ δι’ αὐτούς...» Δευτερονόμιον ιδ΄, 21: «Δὲ θὰ τρῶτε τὸ πτῶμα κανενὸς ζῴου (“οὐδὲν θνησιμαῖον θέλετε τρώγει”), εἰς τὸν ξένον τὸν ἐντὸς τῶν πυλῶν σου θέλεις δίδει αὐτό, διὰ νὰ τρώγῃ αὐτό, ἢ θέλεις πωλεῖ αὐτὸ εἰς ἀλλογενῆ, διότι λαὸς ἅγιος εἶσαι εἰς Κύριον τὸν Θεόν σου.» Δευτερονόμιον ιε΄, 2-3: «Καὶ οὗτος εἶναι ὁ νόμος τῆς ἀφέσεως (παραγραφῆς). Πᾶς δανειστής, ὅστις ἐδάνεισέ τι εἰς τὸν πλησίον αὐτοῦ, θέλει ἀφήσει αὐτό. Δὲν θέλει ἀπαιτεῖ αὐτὸ ἀπὸ τὸν πλησίον αὐτοῦ ἢ ἀπὸ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ (ἐννοεῖ τοὺς Ἰσραηλίτες)... ἀπὸ τοῦ ξένου δύνασαι νὰ ἀπαιτήσῃς αὐτό...» Δευτερονόμιον κ΄, 1-13: «Ὅταν ἐξέλθῃς εἰς μάχην ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν σου... καὶ ἀφοῦ Κύριος ὁ Θεός σου παραδώσῃ αὐτὸν εἰς τὰς χεῖρας σου, θέλεις πατάξει πάντα τὰ ἀρσενικὰ αὐτοῦ ἐν στόματι μαχαίρας.» Καὶ ὅμως οἱ ἁπανταχοῦ Ἑβραῖοι μαίνονται κατὰ τοῦ ρατσισμοῦ καὶ φασισμοῦ. Ὁ νοῶν νοείτω. Φιλικὰ Α.Ε. Ἀθήνα Φῶς μέσα σ’ ἕνα σκοτεινὸ θεοκρατούμενο κόσμο Κύριε διευθυντά, Σὲ καμμία βαθμίδα τῆς ὑποχρεωτικῆς ἐκπαίδευσης δὲν διδάσκεται ἡ ἱστορία τῆς καταστροφῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ἀπὸ τὸν Χριστιανισμό. Τέτοια ἱστορικὰ γεγονότα μόνο μέσα στὴν Ἐθνικὴ Βιβλιοθήκη Ἀθηνῶν εἶναι δυνατὸν νὰ βρῇ ὅποιος ἐνδιαφέρεται. Καὶ πῶς νὰ διδαχθῇ Ἱστορία σὲ ἑλληνικὰ σχολεῖα, ὅταν ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται ὑπὸ κατοχὴ ἐπὶ 1700 χρόνια ἀπὸ τὸν Χριστιανισμό; Ἕνας ὁλόκληρος κόσμος ποδοπατᾶται καὶ ἰσοπεδώνεται χάριν ἑνὸς δόγματος, τὸ ὁποῖο γεν- νήθηκε στὴν Ἰουδαία καὶ γιγαντώθηκε μὲ τὴν βοήθεια τοῦ ρωμαϊκοῦ ξίφους. Εἶναι εὔλογο νὰ συμπεράνῃ ὁ κάθε ἕνας, ὅτι, ἐὰν δὲν εἶχε μεσολαβήσει ὁ βίαιος ἐκχριστιανισμὸς τῶν Ἑλλήνων, οἱ Ἕλληνες τοῦ σήμερα δὲν θὰ εἶχαν καμμία θρησκεία, διατηρῶντας μόνο τὸν πολιτισμό τους σὰν οἰκουμενικό, μοναδικὸ στὸν κόσμο φῶς σὲ ἕνα σκοτεινὸ κόσμο μὲ χιλιάδες θρησκευτικὲς αἱρέσεις. Μετὰ τιμῆς Γιάννης Γρηγορέας διότι γιὰ ἀγνώστους λόγους παράτησε τὸ ποίμνιό του καὶ παραιτήθηκε. Μόλις ἀνέλαβε ὁ νέος δεσπότης κ. Παῦλος, ἀκούσθηκε, ὅτι δὲν βρῆκε οὔτε ἕνα εὐρὼ στὸ ταμεῖο τῆς Μητροπόλεως. Ὡς καὶ τὰ σερβίτσια τῶν πιάτων, ὡς καὶ τὰ χρυσᾶ κουταλοπήρουνα ἔλειπαν, ἐνῷ δὲν ὑπῆρχε φράγκο, ξαφνικὰ ὁ Παῦλος ἀνήγειρε ἕνα μεγάλο ἡσυχαστήριο σ’ ἕνα χωριὸ κοντὰ στὴν Κοζάνη. ...Κοντὰ στὴν Σιάτιστα ἦταν μία παμπάλαια ἐκκλησία, τῆς Παναγίας. Τῆς ἔκαναν κατάληψη ἡ ἡγουμένη Θεολογία καὶ ὁ ἀδελφός της παπα-Στέφανος. Σταδιακὰ τὴν μεταμόρφωσαν σὲ μοναστήρι. Στὴν ἀρχὴ ἡ μονὴ ἦταν ταπεινή, ἁπλῆ. Γέμισε σιγὰ σιγὰ καλόγριες. Γύρω-γύρω ὑπάρχουν ἀπέραντα χωράφια, τῆς μονῆς. Τελευταῖα ἀπὸ τὸ πολὺ χρῆμα, ἀπὸ εὐρωπαϊκὰ πακέττα, μεταμορφώθηκε σὲ Βατικανὸ. Ἐκτὸς τῶν πολλῶν πολυτελῶν κτισμάτων, γύρω-γύρω κτίσανε ἕνα ἀπόρθητο τεῖχος. Πολὺ χρῆμα. Ὁ παπα-Στέφανος τὰ τελευταῖα χρόνια ἔκανε κατάληψη καὶ στὸ μοναστήρι τοῦ Δρυόβουνου, ἕνα παλιὸ μοναστήρι. Ἆραγε ὑπάρχουν γύρω-γύρω πλούσια χωράφια; Μᾶλλον σὲ λίγα χρόνια θὰ ἔχῃ καὶ αὐτὸ τὴν τύχη τοῦ Μικρόκαστρου. Νομίζω, στὸν «Δαυλό» διάβασα ἕνα ἄρθρο γιὰ τὴν μετονομασία τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου τῆς Θεσσαλονίκης σὲ Δημήτρειο. Ὁρμώμενη ἀπὸ τὸ ἄρθρο σας, ὅταν τε‣