ΤΟ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΤΡΕΛΑΙΩΝ Τουρ κί α ἐ πι κα λεῖ ται λό γους σχε τι κοὺς μὲ τὴν συ νε κμε τάλλευ ση τῶν κοι τα σμά των ὑ δρο γο ναν θρά κων, ποὺ κρύ βονται στὴν ὑ φα λο κρη πί δα τοῦ Αἰ γαί ου, καὶ προ σπα θεῖ ἔ τσι νὰ κυ ρι αρ χή σῃ στὸ Ἀρ χι πέ λα γος τό σο στὴν θά λασ σα ὅ σο καὶ στὸν ἀ έ ρα. Εἶ ναι ὅ μως ἔ τσι τὰ πράγ μα τα;  Ἡ πα λαι ο γρα φί α τῆς Ἑλ λη νι κῆς Χερ σο νή σου, συμ πε ρι λαμ βα νο μέ νων τοῦ Ἀρ χι πε λά γους τοῦ Αἰ γαί ου καὶ τοῦ Ἰ ο νί ου Πε λά γους, δεί χνει, ὅ τι αὐ τὴ –μὲ λί γες ἐ ξαι ρέ σεις– ἦ ταν σκε πα σμέ νη κα θ’ ὅ λη τὴν Με σο ζωι κὴ γε ω λο γι κὴ Ἐ πο χὴ ἀ πὸ τὴν «Τη θὺν Θά λασ σα». Δὲν πρέ πει συ νε πῶς νὰ ἀ να μέ νων ται κοι τά σμα τα ὑ δρο γο νανθρά κων Προ τρι α δι κῆς, Τρι α δι κῆς ἢ Κρη τι δι κῆς γε ω λο γι κῆς Ἐ πο χῆς.  Ἡ δι ε ρεύ νη ση νε ο γε νῶν ἱ ζη μά των (Τρι το γε νὴς καὶ Τε ταρ το γε νὴς γε ω λο γι κὴ Ἐ πο χή) στὴν Δυτ. Ἑλ λά δα καὶ κα τ’ ἐ πέ κτα ση στὸ Ἰ ό νιο Πέ λα γος, μὲ 11 γε ω τρήσεις στὴν Β.Δ. Πε λο πόν νη σο, 2 γε ω τρή σεις στὸ Ἰ ό νιο Πέ λα γος, 7 γε ω τρή σεις στὴν Ἤ πει ρο καὶ 3 γε ω τρή σεις στὴν Ζά κυν θο, κατέ δει ξε ἕ να ὁ ρια κὸ κοί τα σμα φυ σι κῶν ἀ ε ρίων (γε ώ τρη ση δυ τι κὰ τοῦ Κα τα κώ λου-1Α), χω ρὶς ἐν δι α φέ ρον γιὰ βι ο μη χα νι κὴ ἐ κμε τάλ λευ ση.  Ἀ πὸ τὶς 4 γε ω τρή σεις τοῦ Δέλ τα Νέ στου-Κο μο τη νῆς, τὶς 4 γε ω τρή σεις τῆς Θεσ σα λο νί κης, τὶς 3 γε ω τρή σεις τοῦ Στρυ μό νος Σερ ρῶν, τὶς 6 γε ω τρή σεις τῆς Δυτ. Θρᾴ κης, τὶς 2 γε ω τρή σεις τοῦ Θερ μα ϊ κοῦ Κόλ που, ἀ πὸ τὸ σύ νο λο τῶν γε ω τρή σε ων καὶ πε τρε λαι ο μά στευ σης τοῦ κοι τά σμα τος Πρῖ νος νό τια τῆς Κα βά λας καὶ τῶν ἐ ρευνη τι κῶν γε ω τρή σε ων ἀ να το λι κὰ τῆς νή σου Θά σου, ἀ πὸ τὴν γε ώ τρη ση «Λῆ μνος-1» καὶ μὲ βά ση τὴν ἱ στο ρι κὴ ἀ να δρο μὴ τῶν ἐ ρευ νη τι κῶν ἐρ γα σι ῶν γιὰ ἀ νί χνευ ση πετρε λαι ο πι θα νῶν σχη μα τι σμῶν στὴ Ἀ να το λι κὴ Ἑλ λά δα καὶ στὸ Ἀρ χι πέ λα γος τοῦ Αἰ γαί ου, βγαί νουν τὰ ἑ ξῆς συμ πε ρά σμα τα: Οἱ «μο λασ σι κοί» πε τρε λαι ο πι θα νοὶ σχη μα τι σμοί, ποὺ κα λύ πτουν τὴν χερ σαί α πε ρι ο χὴ τῆς Ἀ να το λι κῆς Ἑλ λά δος, πρα κτι κὰ πρέ πει νὰ θε ω ρη θῇ, ὅ τι ἔ χουν ἤ δη ἐ ρευ νη θῆ γιὰ κοι τά σμα τα ὑ δρο γο ναν θρά κων (πε ρι ο χὲς Θεσ σα λί ας, Θεσ σα λο νί κης, Δέλ τα Νέ στου-Ξάν θης-Κο μο τη νῆς, Ἀ λεξανδρουπό λεως, Ὀ ρε στιά δας). Ἐ ρευ νη τι κὸ ἐν δι α φέ ρον πα ρου σιά ζουν ἀ κό μη ὡ ρι σμέ να «μο λασ σι κὰ ἱ ζή ματα» στὸ βό ρει ο μέ ρος τοῦ Ἀρ χι πε λά γους τοῦ Αἰ γαί ου καὶ δὴ με τα ξὺ Θά σου-Σα μοθρά κης μὲ πι θα νό τη τες ἐν το πι σμοῦ ὡ ρι σμέ νων κοι τα σμά των μὲ κάποιο ἐμ πο ρι κὸ ἐν δι α φέ ρον. Αὐ τὰ ὅ μως –ἐ ὰν ὑ πάρ χουν– καὶ τὰ πι θα νὰ κοι τά σμα τα Βα βού ρας καὶ Νί κης ἀ να το λι κὰ τῆς Θά σου, ποὺ ἐγ κα τα λεί φθη καν κά τω ἀ πὸ τὴν τουρ κι κὴ ἀ πειλὴ πο λέ μου, ἔ χα σαν ἀ νε πι στρε πτὶ κά θε ἐν δι α φέ ρον πε τρε λαι ο μά στευ σης με τὰ τὴν ἐ ξάν τλη σή τους ἀ πὸ τὸ κοί τα σμα Πρῖ νος. * * * Τί μᾶς ἐμ πο δί ζει συ νε πῶς νὰ πᾶ με στὸ Δι ε θνὲς Δι κα στή ριο τῆς Χά γης; Γε ώρ γιος Θ. Χατ ζη θε ο δώ ρου Ὑ φη γη τὴς Πο λυ τε χνεί ου Ἄ α χεν