ὸν Ἑλ λη νι κὸ Λό γο, τὸ μεγα λύ τε ρο ἐ πί τευγ μα τοῦ πα ναν θρώπι νου Πο λι τισμοῦ, ἐ πι χεί ρησε νὰ κα τα στρέ ψῃ ὁ ἰ ου δαι οχρι στι α νι σμός, ἐ ξο λο θρεύ ον τας ὄ χι μό νον τὸ Ἀ πολ λώ νει ο Πνεῦ μα (κη ρύτ τον τας τὸν πό λε μο ἐ ναν τί ον τῆς Φι λο σο φί ας καὶ τῆς Ἐ πι στή μης, ἐκ δι ώ κον τας καὶ σκο τώ νον τας φι λοσό φους, πυρ πο λῶν τας βι βλι ο θῆ κες κ.λπ.), ἀλ λὰ καὶ τὸ Δι ο νυ σια κό, κύ ρια στοι χεῖ α τοῦ ὁ ποί ου ἦ ταν ὁ ἔ ρω τας, ἡ χα ρά, τὸ γέ λιο, ἡ δι ασκέ δα ση, ὁ χο ρός, τὸ τρα γούδι, τὸ Θέ α τρο κ.λπ. Ὁ Δι ό νυ σος ὅ μως, ἂν καὶ ἐ ξα φα νι σμένος ἀ πὸ τὰ μά τια τῶν ἀν θρώ πων, συ νέχι σε νὰ ζῇ φω λι α σμέ νος στὸ ἀ συ νεί δη το τῆς ἀν θρώ πι νης ψυ χῆς καὶ –πα ρὰ τὶς δι ώ-