ὸν Ἑλληνικὸ Λόγο, τὸ με- γαλύτερο ἐπίτευγμα τοῦ πανανθρώ- πινου Πολιτι- σμοῦ, ἐπιχείρη- σε νὰ καταστρέψῃ ὁ ἰουδαιο- χριστιανισμός, ἐξολοθρεύοντας ὄχι μόνον τὸ Ἀπολλώνειο Πνεῦμα (κηρύττοντας τὸν πόλεμο ἐναντίον τῆς Φιλοσοφίας καὶ τῆς Ἐπιστήμης, ἐκδιώκοντας καὶ σκοτώνοντας φιλο- σόφους, πυρπολῶντας βιβλιοθῆκες κ.λπ.), ἀλλὰ καὶ τὸ Διονυσιακό, κύρια στοιχεῖα τοῦ ὁποίου ἦταν ὁ ἔρωτας, ἡ χαρά, τὸ γέλιο, ἡ δια- σκέδαση, ὁ χορός, τὸ τραγούδι, τὸ Θέατρο κ.λπ. Ὁ Διόνυσος ὅμως, ἂν καὶ ἐξαφανισμέ- νος ἀπὸ τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων, συνέ- χισε νὰ ζῇ φωλιασμένος στὸ ἀσυνείδητο τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς καὶ –παρὰ τὶς διώ-