ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΝΤΟΣ: Ἢ ἄμεση ἑλληνικὴ δημοκρατία ”Αν θέλαμε νὰ βροῦμε μία καὶ μόνο λέξη, πολιτευμάτων ἀντίστοιχα: τῆς Βασιλείας, ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ ἐκφράσει τὴν ἑλληνικότῆς ̓Αριστοκρατίας καὶ τῆς Πολιτείας. τητα, νομίζω πὼς ὁ ὄρος «Δημοκρατία» θὰ Στὴ Βασιλεία, κατὰ τὶς προσωπικὲς πιὰ ἐκπλήρωνε τέλεια τὸ ρόλο αὐτό" γιατὶ ἡ λέἀπόψεις τοῦ ̓Αριστοτέλη, οἱ πολίτες ἀναἔη αὐτὴ --σύμφωνα τουλάχιστο μὲ τὶς γνωρίζουν ἕναν ἄνθρωπο ἱκανὸ καὶ ἐνάρε«προδιαγραφές», μὲ τὶς ὁποῖες τὴν προστο καὶ συγκατατίθενται νὰ τοῦ ἀναθέσουν διόρισαν αὐτοὶ ποὺ τὴν ἐφεῦραν--, περινὰ τοὺς κυβερνάει. Στὴν ̓Αριστοκρατία ἡ διακυβέρνηση ἔχει ἀνατεθεῖ στοὺς καλύτελαμβάνει ἄλλες βασικὲς ἔννοιες, ποὺ τὶς ἀποδίδουμε συνήθως στὴν ἑλληνικότητα: α) ρους, τοὺς «ἀἄριστους» πολίτες. Στὴν Πολιτείᾳ ὅλοι οἱ πολίτες συμμετέχουν στὴν ἐτὴν ἔλλειψη μμισαλλβθδοξίας, β) τὴν ἀπουσία ἐπισήμων δογμάτων (πολιτικῶν, φιλοξουσία. Στὴ Μοναρχία, παρέκβαση τῆς σοφικῶν, θρησκευτικῶν), στὰ ὁποῖα νὰ εἷΒασιλείας, ὁ ἄρχοντας οἰκειοποιεῖται, τὴν ναι ὑποχρεωμένοι νὰ πιστεύουν λίγο-πολὺ ἐξουσία ποὺ τοῦ ἔχει ἐκχωρηθεῖ, καὶ ἐπιβάλλει μὲ τρόπο βίαιο τὴ θέλησή του στοὺς ὅλοι, γ) τὴν ἐλευθερία τῆς σκέψης, δ) τὴν ἄλλους πολίτες. Στὴν ̓Ολιγαρχία, τὴν παπεποίθηση ὅτι κάθε ἐλεύθερος πολίτης εἷρέκβαση τῆς ̓Αριστοκρατίας, οἱ λίγοι οἱναι μιὰ αὐταξία καί, κατὰ συνέπεια, ε) τὴν κειοποιοῦνται τὴν ἐξουσία καὶ ἐπιβάλλουν ἀνάπτυξη τοῦ ἀτόμου. τὴ θέλησή τους στοὺς ἄλλους πολίτες. Στὴ Ἑλληνικότητα, λοιπόν, εἶναι ΔημοκραΔημοκρατία, τὴν παρέκβαση τῆς Πολιτία καὶ Δημοκρατία εἶναι ἑλληνικότητα. τείας, ὁ Δῆμος, τὸ φτωχότερο δηλαδὴ καὶ Τὸ πέρασμα ὅμως τοῦ χρόνου, οἱ πολυάσυντριπτικὰ πολυπληθέστερο τμῆμα τῶν ριθμες περιπέτειες τῆς ἀνθρωπότητας, τὰ πολιτῶν, ἐπιβάλλει συνήθως μὲ ψηφίσματα ποικίλα πολιτικο-φιλοσοφικὰ κινήματα καὶ θεωρίες, ἡ κατάχρηση τοῦ ὅρου ἔχουν τὴ θέλησή του στοὺς ἄλλους πολίτες, δηλαδὴ τοὺς πλουσιότερους. ἀπομακρύνει τὴν πολιτειακὴ σκέψη ἀπὸ Τὰ ὅρια ἀνάμεσα στὰ «καλὰ» πολιτεύ̓ τὴν ἀρχική του σημασία, γι’ αὐτὸ σκοπὸς ματα καὶ τὶς ἀντίστοιχες παρεκβάσεις τους τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ εἶναι μιὰ προσπάθεια νὰ δὲν εἶναι σαφῆ καὶ εἶναι φανερὸ πὼς ἡ ὅλη θυμίσει α) τί ἀκριβῶς εἶναι ἡ Δημοκρατία, αὐτὴ ὑπόθεση, δηλαδὴ καλὸ πολίτευμα β) ὅτι αὐτὸ ποὺ σήμερα ὀνομάζουμε Δημοπαρέκβαση, δὲν εἶναι παρὰ θεωρητικὴ σύλκρατία δὲν εἶναι παρὰ μία κάπως ἐξελιγμέληψη τοῦ Σταγειρίτη, 'Ο Ἡρόδοτος ὀνονη μορφὴ Ολιγαρχίας, δ) ὅτι οἱ Ἕλληνες ματίζει μονάχα: Μοναρχία, ̓Ολιγαρχία, παρήγαγαν πολιτισμὸ ἀθάνατο μὲ θεμέλιο Δημοκρατία. Τὰ ὅρια ἀνάμεσα στὴν Πολιτὴ Δημοκρατία καὶ ε) ὅτι, ἑπομένως, ἡ μότεία καὶ τὴ Δημοκρατία εἶναι ἀκόμα πιὸ ᾱνη ἴσως διέξοδος ἀπὸ τὸ πολιτικὸ καὶ πολισαφῆ, ἂν λάβουμε ὑπ ̓ ὄψη μας ὅτι τὴ νομοτιστικὸ ἀδιέξοδο τῆς σημερινῆς ἐποχῆς θετικὴ καὶ τὴ δικαστικἡ λειτουργία τῆς ἐδὲν εἶναι παρὰ ἡ Δημοκρατία, «τὸ δημοξουσίας τὶς δίνει ἡ Πολιτεία τοῦ Σόλωνα κρατικῶς ζῆν», δηλαδὴ «τὸ ἑλληνικῶς (δηλαδὴ τὸ πολίτευμα, ποὺ ἐγκατέστησε ζῆν», γιατὶ αὐτὸ καὶ μόνο συνεπάγεται «τὸ τὸ 594 π.Χ. ὁ ̓Αθηναῖος σοφὸς στὴν ̓Αθήεὖ ζῆν». να) ἡ μόνη γνωστὴ Πολιτεία) σ ̓ ὅλους Σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχαῖες ἑλληνικὲς πολιτοὺς πολίτες. Κι ἐπειδὴ οἱ δικαστὲς ἦταν τειακὲς θεωρίες, ὅπως μᾶς τὶς ἔχει ἀφήσει κληρωτοί, ἐπενέβαιναν οἱ νόμοι τῶν πιθαλίγο-πολὺ κωδικοποιημένες ὁ ̓Αριστοτένοτήτων καὶ τὸ δικαστικὸ σῶμα ἀπαρτίλης στὰ «Πολιτικά» του καὶ ὁ Ἡρόδοτος ζονταν κυρίως ἀπὸ τοὺς θῆτες καὶ τοὺς στὶς «Ιστορίες» του()), τὰ πολιτεύματα εἷφτωχότερους ζευγίτες(ὃ, μιὰ καὶ οἱ τάξεις ναι τρία: ἡ Μοναρχία, ἡ Ὀλιγαρχία καὶ ἡ αὐτὲς ἦταν πολυανθρωπύότερες.. Δημοκρατία, Κατὰ τὸν ̓Αριστοτέλη ἰδιαίἩ Πολιτεία ποὺ εἰσήγαγε ὁ Σόλωνας τερα τὰ τρία αὐτὰ πολιτεύματα προέρχονται ἀπὸ τὶς «παρεκβάσεις»(2 τριῶν ἄλλων διέφερε ἀπὸ τὴ Δημοκρατία τῶν χρόνων ἘΓΟ κ. Αλέξανδρος Κόντος εἶναι φιλόλογος καὶ νομικός, πρώην κωθηγητὴς τοῦ Γολλ. Πινεπιστημίου τοῦ ̓Αλγερίου.