ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ γ κα τα λε λειμ μέ νο ἐν τε λῶς στὴν τύ χη του βρί σκε ται ἕ να ἀ πὸ τὰ με γα λύ τε ρα καὶ ἀν τι προ σω πευ τι κώ τε ρα μνη μεῖ α τοῦ Ἑλλη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ, τὸ ἀρ χαῖ ο Θέ α τρο τῆς Μυ τι λή νης. Τὸ θέα τρο δι α θέ τει πε τα λό σχη μο «κοῖ λον» χω ρη τι κό τη τας 25.000 θέ σε ων (τὸ ἀρ χαῖ ο Θέ α τρο τῆς Ἐ πι δαύ ρου ἔ χει μό λις 14.000 θέ σεις). Σύμ φω να μὲ τὸν Πλού ταρ χο ὁ Ρω μαῖ ος στρα τη γὸς Πομ πήι ος, ποὺ ἐ πι σκέ φθηκε τὸ νη σὶ τὸ 62 π.Χ., ἐν τυ πω σι α σμέ νος ἀ πὸ τὴν ἀρ χι τε κτο νι κὴ τοῦ θε ά τρου, τὸ χρη σι μο ποί η σε ὡς πρό τυ πο γιὰ τὸ πε ρί φη μο «Πομ πή ιο Θέ α τρο» τῆς ρω μα ϊ κῆς πρω τεύ ου σας, ποὺ οἰ κο δο μή θη κε τὸ 55 π.Χ. Τὸ μέ γε θος, ἡ ἀρ χι τε κτο νι κή του φυσι ο γνω μί α καὶ ἡ θαυ μά σια ἀ κου στι κή του –ἄ με σα αἰ σθη τὴ στὸν ση με ρι νὸ ἐ πι σκέπτη– προσ δί δουν στὸ θέ α τρο μο να δι κὰ χα ρα κτη ρι στι κά. Ἰ δι αί τε ρη ἀ ξί α ἔ χει καὶ ὁ πε ρι βάλ λων τὸ θέ α τρο ἀρ χαι ο λο γι κὸς χῶ ρος, στὰ ἀ να σκα φι κὰ εὑ ρή μα τα τοῦ ὁ ποί ου συγ κα τα λέ γον ται ἐ ρεί πια να οῦ ἀ φι ε ρω μέ νου στὴν ἱ έ ρεια Πο τα μίλ λη, τμήμα τα ἀ κέ φα λης προ το μῆς της, σύ στη μα ἀ πο χέ τευ σης μὲ πή λι νους σω λῆ νες καὶ δι άφο ρα ἱ στο ρι κά, πο λύ τι μα ἐ πι γράμ μα τα. Πα ρὰ τὸ γε γο νός, ὅ τι τό σο ὁ χῶ ρος τοῦ ἀρ χαί ου θε ά τρου ὅ σο καὶ ἡ ἴ δια ἡ πό λη τῆς Μυ τι λή νης ἔ χουν κη ρυ χθῆ ἀρ χαι ο λο γι κοὶ χῶ ροι –ἤ δη ἀ πὸ τὴ δε κα ε τί α τοῦ ’60 –καὶ πα ρὰ τὴν εἰ σή γη ση τῆς Κ΄ Ἐ φο ρί ας Προ ϊ στο ρι κῶν καὶ Κλα σι κῶν Ἀρ χαι ο τή των (1994) γιὰ τὴν ἀ παλ λο τρί ω ση τῶν πέ ριξ τοῦ θε ά τρου οἰ κο πέ δων, καμ μί α πρω το βου λί α δὲν ἔ χει ἀ να λη φθῆ. Κά θε προ σπά θεια γιὰ τὴ δι ά σω ση, ἀ να στή λω ση καὶ ἀ νά δει ξη τοῦ ἀρ χαί ου θε ά τρου καὶ τοῦ πε ρι βάλ λον τος αὐ τοῦ χώ ρου προ σέ κρου ε πάν τα στὴ δί νη τῆς γρα φει ο κρα τί ας, τῶν πο λι τι κῶν ἀν τιπα λο τή των καὶ τῶν προ σω πι κῶν σκο πι μο τή των. Σή με ρα, τριά ντα ἑ πτὰ χρό νια με τὰ τὴν τε λευ ταί α προ σπά θεια, τὸ θέ α τρο, ἐ ρει πω μέ νο, πλημ με λῶς πε ρι φραγμέ νο καὶ ἀ νε παρ κῶς φυ λασ σό με νο, ἀ πο τε λεῖ «μνη μεῖ ο» ἐγ κα τά λει ψης καὶ ἀ δια φο ρί ας. Σὲ αὐ τὴ τὴν ἀ πα ρά δε κτη κα τά στα ση καί, πο λὺ πε ρισ σό τε ρο, στὴ νο ο τρο πί α τοῦ ἐ φη συ χα σμοῦ καὶ τῆς ἀ δρά νειας, ἀν τέ δρα σε τὸ κοι νω φε λὲς μὴ κερ δο σκο πι κὸ ἵ δρυ μα «Νι κό λα ος Γ. Πα πα δη μη τρί ου». «Θε ω ροῦ με ἀ δι α νό η το νὰ συ νε χί ζου με μὲ τὴ σι ω πή μας νὰ κα τα δι κά ζου με στὴν ἀ φά νεια τὸ ση μαν τι κώ τε ρο ἀρ χαι ο λο γι κὸ μνη μεῖ ο τῆς Λέ σβου, σύμ βο λο καὶ ση μεῖ ο ἀ να φο ρᾶς στὴν ἱ στο ρί α τοῦ πο λι τισμοῦ της», ἀ να φέ ρει σὲ ἀ να κοί νω σή του τὸ ἵ δρυ μα. «Θε ω ροῦ με προ σβο λὴ τῆς ἱ στο ρί ας τοῦ τό που μας τὴν πε ρι φρό νη ση καὶ τὴν