Ν. Κα λο γε ρό που λος: «Ἔ πι να οὖ ζο, ὅ ταν μὲ ἀ φώ ρι ζαν.» ἀ φο ρι σμὸς ἤ ἀ νά θε μα εἶ ναι ποι νὴ τῆς ἰ ου δα ϊ κῆς θρησκείας, ἡ ὁ ποί α ἐ πι βάλ λε ται σ’ αὐ τούς, ποὺ πα ρα βαί νουν τὶς ἐν τολὲς τοῦ Για χβέ. «Πᾶς, ὃς ἂν μὴ ἔλ θῃ εἰς τρεῖς ἡ μέ ρας, ὡς ἡ βου λὴ τῶν ἀρ χόν των καὶ τῶν πρε σβυ τέ ρων, ἀ να θε μα τι σθήσε ται πᾶ σα ἡ ὕ παρ ξις αὐ τοῦ, καὶ αὐ τὸς δι α στα λή σε ται ἀ πὸ ἐκ κλη σί ας τῆς ἀ ποι κί ας.» («Ἔσ δρας Β », ι 8.) Ἡ ποι νὴ δι α κρί νε ται σὲ τρεῖς βαθ μούς:  Ἀ πο χω ρι σμὸς τῶν πα ρα βα τῶν ἀ πὸ τὴν οἰ κο γέ νειά τους, τοὺς ἄλ λους ἀν θρώ πους, ἀλ λὰ ὄ χι κι ἀ πὸ τὴ συ να γω γή.  Ἀ πο χω ρι σμὸς καὶ ἀ πὸ τὴ συ να γω γὴ γιὰ ὡ ρι σμέ νο χρό νο.  Ἰ σό βιος ἀ πο χω ρι σμὸς καὶ ἀ πώλεια τῶν πο λι τι κῶν δι και ω μά των. («Κα τὰ Ματ θαῖ ον», ι η 17.) Στὴν Ὀρ θό δο ξη Ἐκ κλη σί α ἀ κο λου θή θη κε ἡ ἴ δια ἀ κρι βῶς ὁ ρο λο γί α καὶ πρα κτι κή. Στὸ ἑ βρα ϊ κὸ κεί με νο τῆς Πα λαι ᾶς Δι α θή κης χρη σι μο ποι εῖ ται ἡ λέ ξη χι ρέμ, ἡ ὁ ποί α στὴν ἑλ λη νι κὴ με τά φρα ση τῆς Και νῆς Δι α θή κης ἀ πο δό θη κε ὡς ἀ νά θε μα. Σύμ φω να μὲ τὴν διαστρεβλωμένη ἔν νοι α ποὺ ἔ δω σαν οἱ χρι στια νοὶ στὴν ἑλ λη νι κὴ αὐ τὴ λέ ξη, ἡ ὁ ποί α προ έρ χε ται ἐκ τοῦ ἀ να τί θη μι, ἀ νά θε μα ση μαί νει, ὅ τι ὁ ἀ να θε μα τι σμέ νος εἶ ναι χω ρι σμέ νος ἀ πὸ τοὺς ὑ πο λοί πους καὶ συ νε πῶς κα τα ρα μέ νος. Πάν τως ἀ φο ρισμὸς καὶ ἀ νά θε μα εἶ ναι ἕ να καὶ τὸ αὐ τὸ πρᾶγ μα κι ἀ πο τε λοῦν τὶς βα ρύ τα τες τῶν ἐκ κλη σι α στι κῶν ποι νῶν, μὲ τὸν ἀ φο ρι σμὸ νὰ ἔ χῃ τὴν ἔν νοι α τῆς ἐ λα φρύ τε ρης. Ἡ με σαι ω νι κὴ τε λε τὴ τοῦ ἀ φο ρι σμοῦ ποι νὴ τοῦ ἀ φο ρι σμοῦ συ νο δεύ ε ται ἀ πὸ τε λε τή, κα τὰ τὴν ὁ ποί α μαυ ροφο ρε μέ νοι ἱ ε ρεῖς κρα τοῦν μαῦ ρα κε ριά, ψάλ λουν τρο πά ρια σχε τι κὰ μὲ τὸν Ἰ ού δα κι ὁ προ ε ξάρ χων δι α βά ζει τὸ «ἐ πι τί μιο», τὴν γρα πτὴ δη λα δὴ ἀ πό φα ση πε ρὶ ἐ πι βο λῆς τοῦ ἀ φο ρι σμοῦ, συ νο δευ ό με νη ἀ πὸ φο βε ρὲς κα τά ρες. Τέ τοι ες κα τά ρες εἶ ναι, ὁ ἀ φο ρι σθεὶς νὰ τρέ μῃ ὡς ὁ Κά ιν, τὸ σῶ μα του νὰ