Πό σα εἶ ναι τὰ «σκα λο πά τια» ἀ νό δου στὴν ἔλ λο γη συ νεί δη ση; α τ’ ἀρ χὰς συμ φω νῶ γε νι κῶς μὲ τὸν ἐν Μελ βούρ νῃ συ νερ γάτη τοῦ «Δ», φι λό λο γο κ. Θω μᾶ Ἠ λι ό που λο, ποὺ στὸ κεί με νό του μὲ τὸν ὁ μώ νυ μο τίτ λο τοῦ τεύ χους 282 μᾶς λέ ει, ὅ τι «ἡ συ νω νυ μί α τῶν δύ ο οὐ σι α στι κῶν εἶ ναι πολὺ μα κρι νή» κι ὅ τι στὴν οὐ σί α τους ση μαί νουν δύ ο δι α φο ρε τι κὰ πράγ μα τα. Ἄλλο δη λα δὴ «ἀ νά γνω ση» κι ἄλ λο «δι ά βα σμα». Θὰ συμ φω νή σω καὶ σ’ ἄλ λα ἀ κό μα, ὅ πως π.χ. ὅ τι ἀ νά γνω ση ση μαί νει φέρ νω ἐ πά νω: ἀ να γνώ ρι ση, ὅ τι ἡ δη μι ουρ γί α τῆς λέ ξε ως εἶ ναι ἐ πι τυ χὴς κ.λπ. Πράγ μα τι ἀ νά γνω ση σί γου ρα ση μαί νει φέρ νω ἐ πά νω τὴ γνώ ση. Ὄ χι ὅ μως τὴν κα τα νό ηση. (Εἶ ναι πολὺ με γά λη αὐ τὴ ἡ λέ ξη.) Ἐ πί σης ἡ ἀ νά γνω ση πο λὺ δύ σκο λα γί νε ται ἑρ μη νεί α τοῦ κει μέ νου –εἶ ναι πάν τως ἕ να στά διο ἀ πα ραί τη το– καὶ βε βαί ως μό νο μὲ τὴν ἀ νά γνω ση δύ σκο λα ἀ να σύ ρει κα νεὶς νο ή μα τα καὶ ἰ δέ ες. Καὶ δυ σκο λώ τε ρα ἀ κό μη με τα-βάλ λε ται ἡ ἀνάγνωση σὲ νέ α δη μι ουρ γί α. (Ἔ χει πο λὺ δρό μο καὶ πολ λὰ στά δια, καὶ πρέ πει κυ ρι ο λεκτι κὰ νὰ «γδά ρῃ» τὸ μυα λό του κα νεὶς μέ χρι τὸ ξά γναν το τῆς δη μι ουρ γί ας– καὶ μό νη ἡ ἀ νά γνω ση δὲν ἀρ κεῖ.) Πα ρὰ ταῦ τα οἱ ἀν τιρ ρή σεις μου δὲν ἐν το πί ζον ται τό σο στὴν ἀ νά γνω ση ὅ σο στὴν ἄλ λη λέ ξη, τὸ «δι ά βα σμα», ποὺ ἔ γι νε ἀ πὸ τὸ δι α βά ζω, ὅ πως λέ ει ὁ κ. Ἠ λι ό που λος, «καὶ ση μαίνει ἁ πλᾶ περ νῶ ἀ πὸ μέ σα, ἁ πλὸ πέ ρα σμα μέ σα ἀ πὸ τὸ κεί με νο» καὶ δη μι ουρ γή θη κε «μὲ ἄ κρι τη εὐ κο λί α» (ἄ ρα εἶ ναι ἀ νε πι τυ χὴς ὡς λέ ξη), ἐν ἀν τι θέ σει μὲ τὴν ἀ νά γνω ση, ποὺ εἶ ναι πο λὺ πε τυ χη μέ νη· γιὰ νὰ κα τα λή ξῃ στὸ συμ πέ ρα σμα, ὅ τι ὁ ὅ ρος ἀ νά γνω ση φέρ νει στὸ νοῦ «πο λυ ση μί α», ἐ νῷ τὸ δι ά βα σμα εἶ ναι ἄ ση μον καὶ «...δὲν ἔ χει κα νέ να ἀ πο λύ τως πνευ μα τικὸ ἐ κτό πι σμα καὶ πα ρα μέ νει φτω χός» (ὡς ὅ ρος). Κι ὅ τι ἐν τέ λει, ὅ πως λέ ει, «ἡ ἀ νά γνω ση πο τί ζει τὴ σκέ ψη κι ὄ χι τὸ δι ά βα σμα». Τὰ «βι βά ζω», «γι γνώ σκω» καὶ ἡ μέ θε ξη στὸ Λό γο ἱ δύ ο αὐ τὲς λέ ξεις: εἶ ναι σύν θε τες, καὶ ἡ κά θε μί α ἀ πο τε λεῖ ται ἀ πὸ ἕ να ρῆ μα καὶ μί α πρό θε ση. Ἡ ἀ νά γνω ση, ἀ να+γι γνώ σκω καὶ τὸ δι ά βα σμα, δια+βαί νω. (Ὄ χι δια+βι βά ζω, ποὺ λέ ει καὶ ὁ «ἐ θνι κός μας» γλωσ σο λό γος κ. Μπαμ πι νι ώ της.) Καὶ νὰ για τί: Ἐ ρευ νῶν τας βρῆ κα, ὅ τι τὸ βι βά ζω ἐ νέ χει ἐν πά σῃ πε ρι πτώ σει δια δι κα σί α, δι ερ γα σί α, ἡ ὁ ποί α ἀ να λό γως τῆς προ θέ σε ως (γιὰ τὶς προ θέ σεις στὴ συ νέ χεια) συγ κε κρι με νο ποι εῖ ται κά θε φο ρὰ π.χ. συμ βι βά ζω=ἐ πι τυγ χά νω τὴ σύγ κλι ση δι ε στώ των, προ βι βά ζω, με τα βι βά ζω, ἐ πι βι βά ζω, ἀ πο βι βά ζω. Ἐ νῷ ὁ ἐ πι-βά της βγαίνει ἀ π’ εὐ θεί ας ἀ πὸ τὸ ἐ πι βαί νω, για τὶ δὲν με σο λα βεῖ τί πο τα. Δὲν ἔ χο με ἐ δῶ καμ μί α δι α δι κα σί α, ἐ νέρ γει ες δη-