ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΤΗΣ ΚΡΥΠΤΟ-ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΨΕΥΔΟΔΙΛΗΜΜΑ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ν θέ λῃ νὰ δῇ κα νεὶς τὴν πο λι τι κὴ κα τάσ ταση τοῦ και ροῦ μας ὅ πως πραγ μα τι κὰ εἶ ναι καὶ νὰ τὴν ὀ νο μά σῃ μὲ τὸ ὄ νο μά της, δὲν θὰ εὕ ρι σκε, νομίζω, κα ταλ λη λό τε ρο χα ρα κτη ρι σμὸ ἀ πὸ τὴν (ἀ δό κι μη βέ βαι α) λέ ξη Κρυ πτο δυ να στεί α. Δι ό τι πραγ μα τι κὰ ἔ χει ὅ λα τὰ χα ρα κτη ρι στι κὰ τῆς Δυ να στεί ας ἀλ λὰ ὑ πὸ συγ κεκα λυμ μέ νη μορ φή: Εἶναι μιὰ χω ρὶς δι α κο πὴ συ νε χὴς σει ρὰ ὁ μοί ων κα τα στάσε ων, δηλ. δι α δο χὴ ὁ μοί ων πο λι τι κῶν, οἰ κο νο μι κῶν, ἰ δε ο λο γι κῶν αὐ θεν τῶν καὶ ὁ μοί ων πο λι τι κῶν, οἰ κο νο μι κῶν, ἰ δε ο λο γι κῶν ὑ πη κό ων. Δυ να τό τη τες πο λιτι κῆς δι α κο πῆς τῆς συνέ χειας αὐ τῆς δὲν ὑ πάρ χουν, πα ρὰ μό νον ἴ σως δυνατότητες κά ποι ων «προ σω πι κῶν» δι α κο πῶν (διὰ τῆς ἀν τι κα τα στά σε ως ἀνὰ τετραετία πα λαι ῶν προ σώ πων ἀ πὸ νέ α στοὺς βα σι κοὺς ρό λους τοῦ αὐ θέν τη καὶ τοῦ ὑ πη κό ου), οἱ ὁ ποῖ ες προ φα νῶς δὲν ἀ ναι ροῦν τὸ χα ρα κτη ρι στι κὸ τῆς πο λι τικῆς ἤ κοινωνικῆς δι α δο χῆς. Ἂν εἶ ναι ἀ λη θι νὴ ἡ ἀ νεί πω τη αὐ τὴ «ὀ νο μα σί α μὲ τ’ ὄ νο μά της» τῆς πο λι τι κῆς κα τά στα σης τοῦ και ροῦ μας, ποι ά δυ να τό τη τα ἔ χει κά ποι ος ποὺ τὴν ἔ χει συ νειδη το ποι ή σει καὶ θε ω ρεῖ ὅ τι κά πο τε πρέ πει νὰ στα μα τή σουν οἱ δυ νά στες νὰ δι αδέ χων ται τοὺς δυ νά στες καὶ οἱ ὑ πή κο οι τοὺς ὑ πη κό ους, ὥ στε νὰ ὑ πάρ ξῃ λι γώτε ρο στα τι κὴ καὶ πε ρισ σό τε ρο ρο ϊ κὴ καὶ δυ να μι κὴ πο λι τι κὴ κα τά στα ση –ἀ φοῦ καὶ ἡ ἴ δια ἡ ἀ λη θι νὴ πο λι τι κὴ εἶ ναι ἀ πὸ τὴ φύ ση της φαι νό με νο ἐν τε λῶς ρο ϊ κὸ καὶ δυ να μι κό; Ποι ά δυ να τό τη τα ἔ χει νὰ δρά σῃ πο λι τι κὰ σ’ ἕ ναν πο λι τι κὸ πε ρίγυ ρο κα θο ρι ζό με νο αὐ στη ρὰ ἀ πὸ τὸν ἀ φύ σι κο νό μο τῆς πο λι τι κῆς στα τι κῆς; Ὅ λοι κα τα λα βαί νου με, ὅ τι μί α τέ τοι α πρό θε ση (τῆς ἄ με σης πο λι τι κῆς συμ μετο χῆς) δὲν μπο ρεῖ νὰ ἔ χῃ καμ μί α τύ χη. Δι ό τι ἡ συμ με το χὴ αὐ τὴ δὲν μπο ρεῖ νὰ ὁ δη γή σῃ που θε νὰ ἀλ λοῦ πα ρὰ μό νο σὲ συμ με το χὴ στοὺς νό μους ποὺ δι έ πουν τὴν ἰ σχύ ου σα κα τά στα ση τῆς Κρυ πτο δυ να στεί ας (στοὺς νό μους δη λα δὴ τῆς αὐ στη ρῆς δι α δο χῆς αὐ θεν τῶν καὶ δού λων) καὶ τὸ πο λύ-πο λὺ στὸ νὰ ἀ να δει χθῇ ὁ ἴ διος «δι ά δο χος». Ἡ σχε δὸν μα θη μα τι κὴ αὐ τὴ προ σέγ γι ση τοῦ προ βλή μα τος ἀ να λύ ε ται θαυ μά σια ἀ πὸ ἕ να με γά λο πνεῦ μα, τὸν Πλά τω να, ὁ ὁ ποῖ ος κα τα θέτει προ σω πι κὰ τὴν βι ω μα τι κή του ἐμ πει ρί α –κά τι ποὺ σπά νια ἔ πρα ξε στὸ συγγρα φι κὸ ἔρ γο του, καὶ γι’ αὐ τὸ ἡ κα τά θε σή του αὐ τὴ ἔ χει μέ γι στη ἀ ξί α. Ἂς τὸν ἀ κού σω με λοι πὸν (Πλά των, «Ἐ πι στο λὴ Ζ΄», σὲ δι κή μου με τά φρα ση): «Κα θὼς πα ρα τη ροῦ σα τοὺς ἀν θρώ πους ποὺ δροῦν πο λι τι κά, καὶ τοὺς νό μους βέ βαι α, καὶ τὶς πο λι τι κὲς συμ πε ρι φο ρές, ὅ σο πε ρισ σό τε ρο τὰ πα ρατη ροῦ σα καὶ ἐ νη λι κι ω νό μουν, τό σο δυ σκο λώ τε ρο μοῦ φαι νό ταν ὅ τι μπο ρῶ νὰ δι οι κή σω. Δι ό τι δὲν ἦταν δυ να τὸν νὰ πρά ξῃ κά τι κα νεὶς χω ρὶς φί λους καὶ