ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΤΗΣ ΚΡΥΠΤΟ-ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΨΕΥΔΟΔΙΛΗΜΜΑ ΤΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ν θέλῃ νὰ δῇ κανεὶς τὴν πολιτικὴ κατάσταση τοῦ καιροῦ μας ὅπως πραγματικὰ εἶναι καὶ νὰ τὴν ὀνομάσῃ μὲ τὸ ὄνομά της, δὲν θὰ εὕρισκε, νομίζω, καταλληλότερο χαρακτηρισμὸ ἀπὸ τὴν (ἀδόκιμη βέβαια) λέξη Κρυπτοδυναστεία. Διότι πραγματικὰ ἔχει ὅλα τὰ χαρακτηριστικὰ τῆς Δυναστείας ἀλλὰ ὑπὸ συγκε- καλυμμένη μορφή: Εἶναι μιὰ χωρὶς διακοπὴ συνεχὴς σειρὰ ὁμοίων καταστά- σεων, δηλ. διαδοχὴ ὁμοίων πολιτικῶν, οἰκονομικῶν, ἰδεολογικῶν αὐθεντῶν καὶ ὁμοίων πολιτικῶν, οἰκονομικῶν, ἰδεολογικῶν ὑπηκόων. Δυνατότητες πολι- τικῆς διακοπῆς τῆς συνέχειας αὐτῆς δὲν ὑπάρχουν, παρὰ μόνον ἴσως δυνατότη- τες κάποιων «προσωπικῶν» διακοπῶν (διὰ τῆς ἀντικαταστάσεως ἀνὰ τετραε- τία παλαιῶν προσώπων ἀπὸ νέα στοὺς βασικοὺς ρόλους τοῦ αὐθέντη καὶ τοῦ ὑπηκόου), οἱ ὁποῖες προφανῶς δὲν ἀναιροῦν τὸ χαρακτηριστικὸ τῆς πολιτι- κῆς ἤ κοινωνικῆς διαδοχῆς. Ἂν εἶναι ἀληθινὴ ἡ ἀνείπωτη αὐτὴ «ὀνομασία μὲ τ’ ὄνομά της» τῆς πολιτικῆς κατάστασης τοῦ καιροῦ μας, ποιά δυνατότητα ἔχει κάποιος ποὺ τὴν ἔχει συνει- δητοποιήσει καὶ θεωρεῖ ὅτι κάποτε πρέπει νὰ σταματήσουν οἱ δυνάστες νὰ δια- δέχωνται τοὺς δυνάστες καὶ οἱ ὑπήκοοι τοὺς ὑπηκόους, ὥστε νὰ ὑπάρξῃ λιγώ- τερο στατικὴ καὶ περισσότερο ροϊκὴ καὶ δυναμικὴ πολιτικὴ κατάσταση –ἀφοῦ καὶ ἡ ἴδια ἡ ἀληθινὴ πολιτικὴ εἶναι ἀπὸ τὴ φύση της φαινόμενο ἐντελῶς ροϊκὸ καὶ δυναμικό; Ποιά δυνατότητα ἔχει νὰ δράσῃ πολιτικὰ σ’ ἕναν πολιτικὸ περί- γυρο καθοριζόμενο αὐστηρὰ ἀπὸ τὸν ἀφύσικο νόμο τῆς πολιτικῆς στατικῆς; Ὅλοι καταλαβαίνουμε, ὅτι μία τέτοια πρόθεση (τῆς ἄμεσης πολιτικῆς συμμε- τοχῆς) δὲν μπορεῖ νὰ ἔχῃ καμμία τύχη. Διότι ἡ συμμετοχὴ αὐτὴ δὲν μπορεῖ νὰ ὁδηγήσῃ πουθενὰ ἀλλοῦ παρὰ μόνο σὲ συμμετοχὴ στοὺς νόμους ποὺ διέπουν τὴν ἰσχύουσα κατάσταση τῆς Κρυπτοδυναστείας (στοὺς νόμους δηλαδὴ τῆς αὐστηρῆς διαδοχῆς αὐθεντῶν καὶ δούλων) καὶ τὸ πολύ-πολὺ στὸ νὰ ἀναδειχθῇ ὁ ἴδιος «διάδοχος». Ἡ σχεδὸν μαθηματικὴ αὐτὴ προσέγγιση τοῦ προβλήματος ἀναλύεται θαυμάσια ἀπὸ ἕνα μεγάλο πνεῦμα, τὸν Πλάτωνα, ὁ ὁποῖος καταθέ- τει προσωπικὰ τὴν βιωματική του ἐμπειρία –κάτι ποὺ σπάνια ἔπραξε στὸ συγ- γραφικὸ ἔργο του, καὶ γι’ αὐτὸ ἡ κατάθεσή του αὐτὴ ἔχει μέγιστη ἀξία. Ἂς τὸν ἀκούσωμε λοιπὸν (Πλάτων, «Ἐπιστολὴ Ζ΄», σὲ δική μου μετάφραση): «Καθὼς παρατηροῦσα τοὺς ἀνθρώπους ποὺ δροῦν πολιτικά, καὶ τοὺς νόμους βέβαια, καὶ τὶς πολιτικὲς συμπεριφορές, ὅσο περισσότερο τὰ παρα- τηροῦσα καὶ ἐνηλικιωνόμουν, τόσο δυσκολώτερο μοῦ φαινόταν ὅτι μπορῶ νὰ διοικήσω. Διότι δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ πράξῃ κάτι κανεὶς χωρὶς φίλους καὶ