ΔΑΥΛΟΣ/295, Ὀκτώβριος 2006 20171 Οἱ δύο λῃστὲς δὲν ἔχουν αἷμα... Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Ἕνας Γολγοθᾶς στήθηκε στὴν περιοχὴ Σερρῶν κοντὰ στὸ χωριὸ Νέο Σούλι, δίπλα στὸ μοναστήρι τοῦ Προφήτη Ἠλία. Εἴδατε ἐνδιαφέρον; Σταυροὶ προβλέφθηκαν καὶ γιὰ τοὺς δύο λῃστές. Ἀλλὰ προσοχή: Ἀκόμη καὶ D.N.A. μπορεῖ νὰ κάνῃ κάποιος στὸ αἷμα (λαδομπογιά) τοῦ «Κυρίου», ποὺ φρεσκότατο ρέει ἀπὸ τὶς τρῦπες ποὺ ὑπάρχουν μόνον στὸν σταυρὸ τοῦ Ἰησοῦ καὶ ὄχι τῶν λῃστῶν... Μὲ ἐκτίμηση Παν. Ἰατροῦ Θεσσαλονίκη Πῶς τὰ ἀδέλφια τοῦ Ἰησοῦ γίνονται ἐξαδέλφια! Κύριε διευθυντά, Σὲ ὅσα ἀναφέρει στὴν ἐπιστολή του ὁ κ. Κώστας Χατζηγεωργίου ἀπὸ τὴν Καβάλα μὲ τὸν τίτλο «Φέρνουν στὰ μέτρα τους καὶ τὰ δικά τους κείμενα» («Δ», τ. 291), θέλω νὰ προσθέσω τὰ παρακάτω. Ὑπάρχει στὴ βιβλιοθήκη μου τρίτομη Ἁγία Γραφὴ τοῦ Ἐκδοτικοῦ Οἴκου Δ. Δημητράκου σὲ ἀρχαῖο κείμενο καὶ μετάφραση (παράφραση τὴν ὀνομάζει) τοῦ κ. Ν. Καψῆ, θεο- λόγου καὶ γενικὴ ἐπιστασία Νικ. Λούβαρη, καθηγητοῦ τῆς Εἰσαγωγῆς καὶ Ἑρμηνείας τῆς Καινῆς Διαθήκης ἐν τῷ Πανεπιστημίῳ Ἀθηνῶν, copyright 1955. Παραθέτω δύο πολὺ γνωστὰ ἀποσπάσματα.  Ματθαῖος ΙΖ, 46-47: «Ἔτι δὲ αὐτοῦ λαλοῦντος τοῖς ὄχλοις ἰδοὺ ἡ μήτηρ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ εἱστήκεισαν ἔξω, ...»  Μᾶρκος 3, 31: «Ἔρχονται οὖν ἡ μήτηρ Πιστεύω ἀκραδάντως, καὶ συνεπικουρεῖται ἡ ἐν λόγῳ πίστη μου ἀπὸ τὴν τραγελαφικὴ γλωσσική μας κατάσταση, ὅτι ἡ τότε δοθεῖσα «λύση» ἀπὸ τὸν Γεώργιο Ράλλη, ἀπετέλεσε βιασμὸ τῶν γλωσσικῶν μας ζητημάτων καὶ ὅτι, ἂν κάποτε ὑπάρξῃ ἡ πιθανότης τὰ δύο γλωσσικὰ ρεύματα, τῆς Δημοτικῆς καὶ τῆς Καθαρεύουσας, νὰ πέσουν μέσα στὴν ἴδια κοίτη καὶ νὰ προβάλῃ μία Γλῶσσα, αὐτὸ μπορεῖ νὰ συμβῇ μὲ τὴν πάροδον ὀλίγων ἢ πολλῶν αἰώνων καὶ ὄχι μὲ τὶς ἀποφάσεις τῶν ἑκάστοτε κυβερνήσεων. Πρέπει συνεπῶς νὰ ὑπάρχουν στὸ ὑπὸ ἀναθεώρηση Σύνταγμά μας, δηλαδὴ νὰ προστατεύωνται, γιὰ νὰ εἶναι ἐν δράσῃ, καὶ τὰ δύο γλωσσικά μας σύνολα, ὅπως ἐχαρακτήρισα πιὸ πάνω τὴν Καθαρεύουσα καὶ τὴν Δημοτική, καὶ μὲ τὸν πάγιο τρόπο γραφῆς, δηλαδὴ μὲ τὰ πατροπαράδοτα καὶ ἀναντικατάστατα: ὀρθὸ τονισμὸ καὶ ἀνάλογη πνευμάτωση. Διότι μὲ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ ἀπεκόπη ἐν πολλοῖς ὁ ἀρχεγόνως ὑπάρχων ὀμφάλιος λῶρος τῆς μορφικῆς ἑνότητος τῆς Γλώσσης ἢ Γλώσσας μας, καὶ οἱ νέοι καλοῦνται στὰ Γυμνάσια νὰ τὴν γράφουν μὲ τὸ μονοτονικὸ καὶ στὰ Λύκεια μὲ τὸ καθιερωμένο ἀπὸ χιλιετηρίδων καὶ βεβαίως ὀρθὸ σύστημα γραφῆς. Ἂν ἀντιπαρατηρηθῇ, ὅτι ἔτσι θὰ μαθαίνουν δύο γλῶσσες ἀπαντῶ: Θὰ διδάσκωνται τὴν ἑνιαία Γλώσσα μας στοὺς δύο τομεῖς της, ἀφοῦ σήμερα λόγῳ τῆς συγχύσεως ποὺ ‣