20172 ΔΑΥΛΟΣ/295, Ὀκτώβριος 2006 αὐτοῦ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ καὶ ἔξω ἑστῶτες...» Ὅπως προσεῖπα, αὐτὰ εἶναι δύο πολὺ γνωστὰ ἀποσπάσματα, ὅμως ἀξίζει τὸν κόπο νὰ προσέξῃ κανεὶς τὴν μετάφραση, ποὺ ἀπευθύνεται προφανῶς σὲ ποίμνιο. Γιὰ τὸ πρῶτο ἀπόσπασμα ὁ συμπαθὴς θεολόγος μεταφράζει: «Ἐνῷ δὲ ἐξηκολούθει αὐτὸς (ὁ Ἰησοῦς) νὰ ὁμιλῇ ἀκόμα πρὸς τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ἰδοὺ ἡ μήτηρ καὶ οἱ ἐξάδελφοί του...». Γιὰ τὸ δεύτερο ἀπόσπασμα: «Ἔρχονται λοιπὸν ἡ μήτηρ του καὶ οἱ ἐξ’ ἄλλης γυναι- κὸς υἱοὶ τοῦ Ἰωσήφ, οἱ ὁποῖοι ἕνεκα τούτου ἐθεωροῦντο κατὰ νόμον ἀδελφοὶ τοῦ Ἰησοῦ...» (Σημείωση: τὰ ἀποσπάσματα, ἐπαναλαμβάνω, εἶναι ἀπὸ τὸν ἴδιο μεταφραστή.) Τελικῶς τί ἦταν αὐτοὶ οἱ περίφημοι ἀδελφοί; Ἐξαδέλφια ἢ τέκνα τοῦ Ἰωσὴφ ἐξ ἄλλης γυναικός; Μόνη ἀπάντηση ποὺ χωρᾷ: Ὅπου περισσεύει ὁ φανατισμός, ἐκεῖ ἀνθεῖ ἡ βλακεία. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία Δημ. Γαλανὸς Σπέτσες Ναοδομία ἢ πῶς θὰ νομιμοποιήσετε τὴν καταπάτηση τοῦ δάσους Κύριε Λάμπρου, Μὲ ἀγανάκτηση γράφω αὐτὸ τὸ γράμμα, ἀκόμα μιὰ φορὰ ἡ Πολιτεία δείχνει τὴν ἀνυπαρξία της. Πρὶν λίγες ἡμέρες ἀνέβηκα στὸν Ὄλυμπο τῶν 12 θεῶν. Κατεβαίνοντας μὲ τὰ πόδια ἕνα μονοπάτι μὲ ὡδήγησε σὲ ἕνα κτῖσμα ἐντὸς χαρακτηρισμένης δασικῆς ἐκτάσεως κοντὰ στὸ Δημοτικὸ Στάδιο Λιτοχώρου. Ὁ καταπατητὴς ἔχει περιφράξει πάνω ἀπὸ δύο στρέμματα μὲ πουρνάρια, τὰ ὁποῖα ἔκοψε καὶ ἄφησε κατὰ διαστήματα σὲ ὁμάδες, τὰ κλάδεψε καὶ ἀνάμεσά τους ἔκανε δρομάκια πλακόστρωτα. Ἀξίζει νὰ σημειωθῇ, ὅτι ἀπὸ πληροφορίες Λιτοχωριτῶν ἔμαθα, ὅτι ὁ παραπάνω καταπατητής, γιὰ νὰ νομιμοποιήσῃ αὐτὴν τὴν παράνομη πράξη του, κτίζει μέσα σ’ αὐτὸν τὸ χῶρο ἐκκλησία μὲ ἄδεια τῆς Ναοδομίας. Οἱ Λιτοχωρίτες μοῦ εἶπαν, ὅτι δὲν τολμᾷ νὰ τὸν καταγγείλῃ καμμία Ἀρχή. Τί εἰρωνεία, σήμερα ποὺ γράφω αὐτά, οἱ κυβερνῶντες μᾶς ὑπενθυμίζουν μὲ τὰ ΜΜΕ ὅτι εἶναι ἡμέρα περιβάλλοντος. Μετὰ τιμῆς Γεώργιος Στεργίου ἐπικράτησε δὲν μαθαίνουν τὴν Ἑλληνική, ἀλλὰ γνωρίζουν ἁπλῶς ἕνα συνονθύλευμα, ἐνῷ, ἐκ τοῦ ἀντιθέτου πιθηκίζοντες, ρίχτηκαν στὴν κατάκτηση τῶν ξένων γλωσσῶν, δύο ἢ καὶ τριῶν ἢ καὶ περισσοτέρων, ἀγνοουμένου τοῦ ἀξιώματος (χωρὶς νὰ φταῖνε αὐτοί), ὅτι, ὅταν κάποιος δὲν γνωρίζῃ ὀρθῶς τὴν μητρική του Γλῶσσα, δὲν μπορεῖ νὰ μάθῃ εἰμὴ μόνον κατὰ τρόπον ἐσφαλμένον μία ξένη. Ζητῶ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες βουλευτὲς καὶ ἐπαναλαμβάνω καὶ συνοψίζω:  Τὴν κατάργηση τοῦ μονοτονικοῦ καὶ τὴν ἐπαναφορὰ τοῦ ὀρθοῦ πατροπαράδοτου τρόπου γραφῆς καὶ  τὴν κατοχύρωση ἀμφοτέρων τῶν κλάδων τῆς Γλώσσας μας μέσα στὸ Σύνταγμα. Τὴν Δημοτική, διότι εἶναι ἡ ὁμιλουμένη Γλῶσσα τοῦ λαοῦ μας, δηλαδὴ ἡμῶν αὐτῶν, τοῦ Τύπου κατὰ τὸ πλεῖστον καὶ τῆς Λογοτεχνίας, καὶ τὴν Καθαρεύουσα, διότι εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἡ Γλῶσσα ὅλων τῶν ἐπιστημῶν, κατ’ εὐθεῖαν ἀπόγονος τῆς Ἀρχαίας, μὲ τὴν διεθνῶς ἐπικρατήσασα ὁρολογία, ποὺ καὶ τώρα συνεχίζει νὰ χορηγῇ στὴ διεθνῆ ἐπιστημονικὴ κοινότητα, καὶ γιὰ τὴν καταπληκτική της συνθετικὴ δύναμη καὶ τὴν ἐνάργεια ποὺ δίνει στὸν λόγο. Μὲ πατριωτικοὺς χαιρετισμοὺς Ἀθανάσιος Ἀβέλλιος