20172 ΔΑΥΛΟΣ/295, Ὀκτώβριος 2006 αὐτοῦ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ καὶ ἔξω ἑστῶ- τες...» Ὅπως προσεῖπα, αὐτὰ εἶναι δύο πολὺ γνω- στὰ ἀποσπάσματα, ὅμως ἀξίζει τὸν κόπο νὰ προσέξῃ κανεὶς τὴν μετάφραση, ποὺ ἀπευθύ- νεται προφανῶς σὲ ποίμνιο. Γιὰ τὸ πρῶτο ἀπόσπασμα ὁ συμπαθὴς θεολόγος μεταφράζει: «Ἐνῷ δὲ ἐξηκολούθει αὐτὸς (ὁ Ἰησοῦς) νὰ ὁμιλῇ ἀκόμα πρὸς τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ἰδοὺ ἡ μήτηρ καὶ οἱ ἐξάδελ- φοί του...». Γιὰ τὸ δεύτερο ἀπόσπασμα: «Ἔρχονται λοιπὸν ἡ μήτηρ του καὶ οἱ ἐξ’ ἄλλης γυναι- κὸς υἱοὶ τοῦ Ἰωσήφ, οἱ ὁποῖοι ἕνεκα τού- του ἐθεωροῦντο κατὰ νόμον ἀδελφοὶ τοῦ Ἰησοῦ...» (Σημείωση: τὰ ἀποσπάσματα, ἐπαναλαμ- βάνω, εἶναι ἀπὸ τὸν ἴδιο μεταφραστή.) Τελι- κῶς τί ἦταν αὐτοὶ οἱ περίφημοι ἀδελφοί; Ἐξα- δέλφια ἢ τέκνα τοῦ Ἰωσὴφ ἐξ ἄλλης γυναι- κός; Μόνη ἀπάντηση ποὺ χωρᾷ: Ὅπου περισ- σεύει ὁ φανατισμός, ἐκεῖ ἀνθεῖ ἡ βλακεία. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν φιλοξενία Δημ. Γαλανὸς Σπέτσες Ναοδομία ἢ πῶς θὰ νομιμοποιήσετε τὴν καταπάτηση τοῦ δάσους Κύριε Λάμπρου, Μὲ ἀγανάκτηση γράφω αὐτὸ τὸ γράμμα, ἀκόμα μιὰ φορὰ ἡ Πολιτεία δείχνει τὴν ἀνυ- παρξία της. Πρὶν λίγες ἡμέρες ἀνέβηκα στὸν Ὄλυμπο τῶν 12 θεῶν. Κατεβαίνοντας μὲ τὰ πόδια ἕνα μονοπάτι μὲ ὡδήγησε σὲ ἕνα κτῖ- σμα ἐντὸς χαρακτηρισμένης δασικῆς ἐκτά- σεως κοντὰ στὸ Δημοτικὸ Στάδιο Λιτοχώ- ρου. Ὁ καταπατητὴς ἔχει περιφράξει πάνω ἀπὸ δύο στρέμματα μὲ πουρνάρια, τὰ ὁποῖα ἔκοψε καὶ ἄφησε κατὰ διαστήματα σὲ ὁμά- δες, τὰ κλάδεψε καὶ ἀνάμεσά τους ἔκανε δρο- μάκια πλακόστρωτα. Ἀξίζει νὰ σημειωθῇ, ὅτι ἀπὸ πληροφορίες Λιτοχωριτῶν ἔμαθα, ὅτι ὁ παραπάνω καταπατητής, γιὰ νὰ νομι- μοποιήσῃ αὐτὴν τὴν παράνομη πράξη του, κτίζει μέσα σ’ αὐτὸν τὸ χῶρο ἐκκλησία μὲ ἄδεια τῆς Ναοδομίας. Οἱ Λιτοχωρίτες μοῦ εἶπαν, ὅτι δὲν τολμᾷ νὰ τὸν καταγγείλῃ καμμία Ἀρχή. Τί εἰρω- νεία, σήμερα ποὺ γράφω αὐτά, οἱ κυβερνῶν- τες μᾶς ὑπενθυμίζουν μὲ τὰ ΜΜΕ ὅτι εἶναι ἡμέρα περιβάλλοντος. Μετὰ τιμῆς Γεώργιος Στεργίου ἐπικράτησε δὲν μαθαίνουν τὴν Ἑλληνική, ἀλλὰ γνωρίζουν ἁπλῶς ἕνα συνονθύλευμα, ἐνῷ, ἐκ τοῦ ἀντιθέτου πιθηκίζοντες, ρίχτηκαν στὴν κατάκτηση τῶν ξένων γλωσσῶν, δύο ἢ καὶ τριῶν ἢ καὶ περισσοτέρων, ἀγνοουμένου τοῦ ἀξιώματος (χωρὶς νὰ φταῖνε αὐτοί), ὅτι, ὅταν κάποιος δὲν γνωρίζῃ ὀρθῶς τὴν μητρική του Γλῶσσα, δὲν μπορεῖ νὰ μάθῃ εἰμὴ μόνον κατὰ τρόπον ἐσφαλμένον μία ξένη. Ζητῶ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες βουλευτὲς καὶ ἐπαναλαμβάνω καὶ συνοψίζω:  Τὴν κατάργηση τοῦ μονοτονικοῦ καὶ τὴν ἐπαναφορὰ τοῦ ὀρθοῦ πατροπαράδο- του τρόπου γραφῆς καὶ  τὴν κατοχύρωση ἀμφοτέρων τῶν κλάδων τῆς Γλώσσας μας μέσα στὸ Σύνταγμα. Τὴν Δημοτική, διότι εἶναι ἡ ὁμιλουμένη Γλῶσσα τοῦ λαοῦ μας, δηλαδὴ ἡμῶν αὐτῶν, τοῦ Τύπου κατὰ τὸ πλεῖστον καὶ τῆς Λογοτεχνίας, καὶ τὴν Καθα- ρεύουσα, διότι εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἡ Γλῶσσα ὅλων τῶν ἐπιστημῶν, κατ’ εὐθεῖαν ἀπόγο- νος τῆς Ἀρχαίας, μὲ τὴν διεθνῶς ἐπικρατήσασα ὁρολογία, ποὺ καὶ τώρα συνεχίζει νὰ χορηγῇ στὴ διεθνῆ ἐπιστημονικὴ κοινότητα, καὶ γιὰ τὴν καταπληκτική της συνθετικὴ δύναμη καὶ τὴν ἐνάργεια ποὺ δίνει στὸν λόγο. Μὲ πατριωτικοὺς χαιρετισμοὺς Ἀθανάσιος Ἀβέλλιος