Ï ΤΑΝ Ç ΑΡ ΧΑΙ Á ΟΝ ΤΟ ΛΟ ΓΙΑ ΓΙ ΝΕ ΤΑΙ ΜΕ ΣΟΝ Å ΞΟΥ ΣΙΑ ΣΜΟΥ. .. ν κά ποι ος πε ρί ερ γος, ποὺ ἐ ρευ νᾷ τὸ πα ρελ θόν, ἀ σχο λη θῇ μὲ τὴν ἀρ χαί α ἑλ λη νι κὴ θρη σκεί α καὶ Φι λο σο φί α ἀλ λὰ καὶ μὲ τὶς θρη σκεῖ ες γει το νι κῶν λα ῶν, οἱ ὁ ποῖ ες, ὅ πως εἶ ναι γνω στό, δι α δρα μά τι σαν ση μαν τι κὸ ρό λο στὴν πορεί α τῆς ἀν θρω πό τη τας, καὶ ἐ ξε τά σῃ τὴ δι δα σκα λί α τους, θὰ ἐκ πλα γῇ, ἴ σως πε ρισ σό τε ρο ἀ πὸ ὅ,τι θὰ πε ρί με νε, μὲ τὶς ἀ να ρίθ μητες –καὶ πε ρί ερ γες θὰ μπο ροῦ σε νὰ ὑ πο στη ρι χθῇ– «συμ πτώ σεις» ποὺ ὑ πάρ χουν ἀ νά με σα στὸ θρη σκευ τι κὸ γί γνε σθαι τῆς ἐ πο χῆς ἐ κεί νης καὶ τοῦ σή με ρα τῆς χρι στι α νι κῆς θρη σκεί ας. Με ρι κὲς ἀ πὸ αὐ τὲς τὶς «συμπτώ σεις» θὰ γί νῃ μί α προ σπά θεια νὰ ἀ να λυ θοῦν στὶς ἑ πό με νες γραμ μὲς αὐ τοῦ τοῦ πο νή μα τος. 1. Δη μι ουρ γί α: Στὴ Γέ νε ση τῆς Βί βλου5 ἀ να φέ ρε ται στὸ κε φά λαι ο α΄ 2 ὅ τι: «Καὶ ἡ γῆ ἦ ταν χω ρὶς σχῆ μα καὶ ἄ δεια, καὶ τὰ νε ρὰ βα θιὰ καὶ σκο τει νά, καὶ πνεῦ μα Θε οῦ ἐ φέ ρε το ἐ πὶ τῶν ὑ δά των», ἀ πὸ τὴ θέ λη ση τοῦ ὁ ποί ου προ φα νῶς προ έ κυ ψε στὴ διάρκεια τῶν ἕ ξι ἡ με ρῶν τὸ Σύμ παν, σύμ φω να μὲ τὶς ἑ πό με νες πα ρα γρά φους τοῦ ἴ διου κε φα λαί ου. Με λε τῶν τας ἐ πί σης μὲ προ σο χὴ τὸ ἀ πό σπα σμα 66(36) τοῦ Ἡ ρά κλει του8, ποὺ ἀ να φέ ρει: «Ψυ χῇσιν ὕ δωρ γε νέ σθαι, ὕ δα τι δὲ θά να τος γῆν γε νέ σθαι, ἐκ γῆς δὲ ὕ δωρ γί νε ται, ἐξ ὕ δα τος δὲ ψυ χή» (Ὁ θά να τος γιὰ τὶς ψυ χὲς ση μαί νει νὰ γί νουν νε ρό, γιὰ τὸ νε ρὸ νὰ γί νῃ γῆ, ἀ πὸ τὴ γῆ νε ρὸ γί νε ται καὶ ἀ πὸ τὸ νε ρὸ ψυ χή), φαί νε ται ὅ τι ὁ τι τᾶ νας αὐ τὸς τοῦ Ἰ ω νι κοῦ πνεύ μα τος κα τώρ θω σε μέ σα σὲ δε κα έ ξι λέ ξεις νὰ κλεί σῃ ὅ λο τὸ μυ στή ριο τῆς δη μι ουρ γί ας, δί νον τας τὶς βι ο λο γι κὲς καὶ τὶς κο σμο λο γι κὲς δι εργα σί ες μὲ κα θα ρό τη τα καὶ σα φή νεια, τό ση ποὺ μό νον ἡ ση με ρι νὴ Φυ σι κὴ κα τώρ θω σε νὰ ἐ ξη γή σῃ. Σὲ τί δι α φέ ρει ἆ ρα γε τὸ ἀ πό σπα σμα τῆς Γέ νε σης ἀ πὸ τὸ ἀ πό σπα σμα τοῦ Ἡ ρά κλει του, ἐ κτὸς ἀ πὸ τὸ γε γο νὸς ὅ τι ἡ πρώ τη, ὡς κεί με νο «ἐξ ἀ πο κα λύ ψε ως», θε ω ρεῖ τὰ πάν τα ἐκ Θε οῦ γε νό με να, ἐ νῷ ὁ δεύ τε ρος δί νει τὴν κα θα ρὴ φυ σι ο κρα τι κή του ἄ πο ψη τῆς δη μι ουρ γί ας; Ἂς μὴ λη σμο νῆ ται, ὅ τι ὁ Ἡ ρά κλει τος ἔ ζη σε νω ρί τε ρα πε ρισ σό τε ρο ἀ πὸ μι σὴ χι λι ε τί α, ἀ πὸ τό τε ποὺ ἄρ χι σαν νὰ ἐμ φα νί ζων ται οἱ «ἐξ ἀ πο καλύ ψε ως» θρη σκεῖ ες. Ἀρ γό τε ρα, ὅ ταν ἡ νέ α θρη σκεί α ἀ πό κτη σε ὀν τό τη τα, ἀ πὸ τὶς πρῶ τες γραμ μὲς τοῦ κα τὰ Ἰ ω άν νη Εὐ αγ γε λί ου4 ξε κι νᾷ ἡ πρώ τη μαρ τυ ρί α τῆς δη μι ουρ γί ας στὴ σύγ χρο νη χρι στι α νι κὴ θρη σκεί α μὲ τὴν πιὸ κά τω πα ρά γρα φο: «Ἐν ἀρ χῇ ἦν ὁ λό γος, καὶ ὁ λόγος ἦν πρὸς τὸν Θε όν, καὶ θε ὸς ἦν ὁ λό γος. Οὗ τος ἦν ἐν ἀρ χῇ πρὸς τὸν Θε όν, πάν τα δι’ αὐ τοῦ ἐ γέ νε το, καὶ χω ρὶς αὐ τοῦ ἐ γέ νε το οὐ δὲν ἐν ὅ γέ γο νεν. Ἐν αὐ τῷ ζω ὴ ἦν καὶ ἡ ζω ὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀν θρώ πων.» Ἀ πὸ τὸν ψαλ μὸ 19 τῆς Πα λαι ᾶς Δι α θή κης ἐ πί σης ‣