ΟΤΑΝ Ç ΑΡΧΑΙΑ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕΣΟΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣΜΟΥ... ν κάποιος περίεργος, ποὺ ἐρευνᾷ τὸ παρελθόν, ἀσχοληθῇ μὲ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ θρησκεία καὶ Φιλοσοφία ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς θρησκεῖες γειτονικῶν λαῶν, οἱ ὁποῖες, ὅπως εἶναι γνωστό, διαδραμάτισαν σημαντικὸ ρόλο στὴν πο- ρεία τῆς ἀνθρωπότητας, καὶ ἐξετάσῃ τὴ διδασκαλία τους, θὰ ἐκπλαγῇ, ἴσως περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι θὰ περίμενε, μὲ τὶς ἀναρίθμη- τες –καὶ περίεργες θὰ μποροῦσε νὰ ὑποστηριχθῇ– «συμπτώσεις» ποὺ ὑπάρχουν ἀνάμεσα στὸ θρησκευτικὸ γίγνεσθαι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης καὶ τοῦ σήμερα τῆς χριστιανικῆς θρησκείας. Μερικὲς ἀπὸ αὐτὲς τὶς «συμ- πτώσεις» θὰ γίνῃ μία προσπάθεια νὰ ἀναλυθοῦν στὶς ἑπόμενες γραμμὲς αὐτοῦ τοῦ πονήματος. 1. Δημιουργία: Στὴ Γένεση τῆς Βίβλου5 ἀναφέρεται στὸ κεφάλαιο α΄ 2 ὅτι: «Καὶ ἡ γῆ ἦταν χωρὶς σχῆμα καὶ ἄδεια, καὶ τὰ νερὰ βαθιὰ καὶ σκοτεινά, καὶ πνεῦμα Θεοῦ ἐφέρετο ἐπὶ τῶν ὑδάτων», ἀπὸ τὴ θέληση τοῦ ὁποίου προφανῶς προέκυψε στὴ διά- ρκεια τῶν ἕξι ἡμερῶν τὸ Σύμπαν, σύμφωνα μὲ τὶς ἑπόμενες παραγράφους τοῦ ἴδιου κεφαλαίου. Μελετῶντας ἐπίσης μὲ προσοχὴ τὸ ἀπόσπασμα 66(36) τοῦ Ἡράκλειτου8, ποὺ ἀναφέρει: «Ψυχῇσιν ὕδωρ γενέσθαι, ὕδατι δὲ θάνατος γῆν γενέσθαι, ἐκ γῆς δὲ ὕδωρ γίνεται, ἐξ ὕδατος δὲ ψυχή» (Ὁ θάνατος γιὰ τὶς ψυχὲς σημαίνει νὰ γίνουν νερό, γιὰ τὸ νερὸ νὰ γίνῃ γῆ, ἀπὸ τὴ γῆ νερὸ γίνεται καὶ ἀπὸ τὸ νερὸ ψυχή), φαίνεται ὅτι ὁ τιτᾶνας αὐτὸς τοῦ Ἰωνικοῦ πνεύματος κατώρθωσε μέσα σὲ δεκαέξι λέξεις νὰ κλείσῃ ὅλο τὸ μυστήριο τῆς δημιουργίας, δίνοντας τὶς βιολογικὲς καὶ τὶς κοσμολογικὲς διερ- γασίες μὲ καθαρότητα καὶ σαφήνεια, τόση ποὺ μόνον ἡ σημερινὴ Φυσικὴ κατώρθωσε νὰ ἐξηγήσῃ. Σὲ τί διαφέρει ἆραγε τὸ ἀπόσπασμα τῆς Γένεσης ἀπὸ τὸ ἀπόσπασμα τοῦ Ἡράκλειτου, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ πρώτη, ὡς κείμενο «ἐξ ἀποκαλύψεως», θεωρεῖ τὰ πάντα ἐκ Θεοῦ γενόμενα, ἐνῷ ὁ δεύτερος δίνει τὴν καθαρὴ φυσιοκρατική του ἄποψη τῆς δημιουργίας; Ἂς μὴ λησμονῆται, ὅτι ὁ Ἡράκλειτος ἔζησε νωρίτερα περισσότερο ἀπὸ μισὴ χιλιετία, ἀπὸ τότε ποὺ ἄρχισαν νὰ ἐμφανίζωνται οἱ «ἐξ ἀποκα- λύψεως» θρησκεῖες. Ἀργότερα, ὅταν ἡ νέα θρησκεία ἀπόκτησε ὀντότητα, ἀπὸ τὶς πρῶτες γραμμὲς τοῦ κατὰ Ἰωάννη Εὐαγγελίου4 ξεκινᾷ ἡ πρώτη μαρτυρία τῆς δημιουργίας στὴ σύγχρονη χριστιανικὴ θρησκεία μὲ τὴν πιὸ κάτω παράγραφο: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος, καὶ ὁ λό- γος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ θεὸς ἦν ὁ λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν, πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲν ἐν ὅ γέγονεν. Ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων.» Ἀπὸ τὸν ψαλμὸ 19 τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἐπίσης ‣