«ΑΠΟΙΚΙΑ» ΝΑΡΚΟΜΑΝΩΝ Ç ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ ερ πα τῶν τας στὰ γρα φι κὰ δρο μά κια τῆς Πλά κας εἰ σήλ θαμε ἀ πὸ τὴν ὁ δὸ Πο λυ γνώ του στὸν ἀρ χαι ο λο γι κὸ χῶ ρο τῆς Ἀρ χαί ας Ἀ γο ρᾶς, ποὺ βρί σκε ται ἀ κρι βῶς κά τω ἀ πὸ τὸ ἐ πι βλη τι κὸ τεῖ χος τοῦ Παρ θε νῶ να, προ κει μέ νου νὰ ἀ πο λαύ σου με ἕ να ὄ μορ φο –ὅ πως ἐλ πί ζα με– πε ρί πα το. Ἡ κα τά στα ση, ποὺ ἀντικρύσαμε ὅ μως, μᾶς γέ μι σε λύ πη κι ἀ γα νά κτη ση. Παν τοῦ ὑ πάρ χουν σκου πί δια, ἀρ κε τὰ ἀρ χαῖ α μάρ μα ρα ἔ χουν ἐ πι γραφὲς μὲ «γκρά φι τι», ἐ νῷ ἄ στε γοι, πε ρι θω ρια κοὶ τύ ποι καὶ ἀ δέ σπο τα σκυλιὰ πε ρι φέ ρον ται ἐ λεύ θε ρα, ἐμ πνέ ον τας δι και ο λο γη μέ να φό βο στοὺς πε ρι η γη τές. Στὴν εἴ σο δο τοῦ ἀρ χαι ο λο γι κοῦ χώ ρου ἕ να πε ρί πτε ρο τοῦ Ὑ πουρ γεί ου Πο λι τισμοῦ καὶ μί α πε ρι με τρι κὴ πε ρί φρα ξη μᾶς προ ϊ δέα σαν, ὅ τι ὁ ἀρ χαι ο λο γι κὸς χῶ ρος προ στα τεύ ε ται. Ἀ νη φο ρί ζον τας ὅ μως στὸ μι κρὸ χω μα τό δρο μο δι α πι στώ σα με, ὅ τι τὰ ἀρ χαῖ α μάρ μα ρα ἔ χουν ὑ πο στῆ σο βα ροὺς βαν δα λι σμοὺς ἀ πὸ ἀ νε ξί τη λη μπογιά. Μὲ σκυμ μέ νο τὸ κε φά λι ἀ πὸ τὴν ντρο πὴ συ νε χί σα με τὸν πε ρί πα τό μας. Πρὶν προ λά βουν νὰ πε ρά σουν με ρι κὰ δευ τε ρό λε πτα δύο νε α ροὶ σὲ κα τά στα ση «νιρ βά νας» ἄρχισαν νὰ ἐ παι τοῦν γιὰ λί γα κέρ μα τα καὶ λί γο δε ξι ώ τε ρα, μέ σα στὰ πεῦ κα, ἄλ λοι πέν τε, πι θα νὸν ἐ θι σμέ νοι, κείτονταν σὲ ἡ μι λι πό θυ μη κα τά στα ση. Κάποι οι του ρί στες ἀν τε λήφθη σαν τὴν κα τά στα ση καὶ ἀ πο χώ ρησαν ἔν τρο μοι ἀ πὸ τὸ ση μεῖ ο. Ἐ μεῖς προ χω ρήσα με κα τὰ μῆ κος τοῦ στε νοῦ δρό μου διακρίνον τας ἀ νά μεσα στὰ βρά χια τίς... ἀ να με νό με νες... χρη σι μο ποι η μέ νες σύ ριγ γες. Κά ποι ος θό ρυ βος ἀ κού στη κε ἀ νά με σα στὰ χόρ τα, καὶ κά νον τας λί γα βή μα τα πα ρα πά νω δι α πι στώ σα με, ὅ τι αὐ τὸ τὸ ἀ πά νε μο ση μεῖ ο εἶ χε γί νει τὸ ἡ συ χα στή ριο ἑ νὸς ἄ στε γου ρα κο συλ λέ κτη. «Μᾶς συγ χω ρεῖ τε γιὰ τὴν ἐ νό χλη ση» (τοῦ εἴ πα με). «Κάν τε τὴ δου λειά σας, παι διά» (μᾶς ἀ πο κρί θη κε κι ἔ σκυ ψε τὸ κε φά λι ἀ πὸ ντροπή, ποὺ τὸν εἴ δα με σὲ αὐ τὴ τὴν ἄ σχη μη κα τά στα ση). Μᾶς προ κά λε σε τὸν οἶ κτο καὶ τὴν συμ πά θεια αὐ τὸς ὁ ἄ στε γος συμ πο λί της μας, ὅ μως τὸ ἐ ρώ τη μα ποὺ προκύ πτει εἶ ναι, ἂν τε λι κὰ θὰ ἔ πρε πε νὰ σκύ βῃ αὐ τὸς τὸ κε φά λι ἀ πὸ ντρο πὴ ἢ οἱ κρα τι κοὶ φο ρεῖς, ποὺ ἀ φ’ ἑ νὸς ἐ πι τρέ πουν τὴν ὕ παρ ξη ἀ στέ γων καὶ ἀ φ’ ἑ τέ ρου ἐγ κα τα λεί πουν τοὺς ἀρ χαι ο λο γι κούς μας χώ ρους. Σή με ρα ἦ ταν ἡ πρώ τη φο ρὰ ποὺ σκε φθή κα με, μήπως ἐν δε χο μέ νως τὸ ἑλ λη νι κὸ αἴ τη μα γιὰ ἐ πι στρο φὴ τῶν μαρ μά ρων τοῦ Παρ θε νῶ να συ νο δεύ ε ται ἀ πὸ πε ρισ σὴ θρα σύ τη τα... Κων σταν τῖ νος Μί χος (Λεύ κα ρος) - Ἰ ω άν νης Λά ζα ρης