ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Πρὸς ψυχολόγους Καὶ βέβαια οἱ ψυχικὰ νοσοῦντες φέρουν τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ Συστήματος, γι’ αὐτὸ δὲν λένε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι στὸ μεγαλεῖο του, ὅταν ὁ πόνος σκάβῃ τὴν ψυχὴ (θετικά), ὅπως εἶπε ὁ Νίτσε. Παρὰ ταῦτα ἀμολᾶνε τὸν πόνο ἐπάνω ἀπ’ ὅλα, ἔχοντας φτειάξει μὲ ὑπολογισμὸ ἕνα μηχανιστικὸ μοντέλλο, ποὺ πρωτίστως μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότητα. Βεβαίως ἂν κοιτάξετε τὸ 3% τῆς διασῳθείσης κληρονομιᾶς της, τὰ ἀριστουργήματα, θὰ καταλάβετε, τί λείπει ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ψυχή, ποὺ ἁλυσοδεμένη στὸ Σύστημα νοσεῖ. Ἄρα πέραν τῶν τάχατες ἐπαναστατῶν ὑπάρχει ἡ πιὸ πάνω μέγιστη «ἐπανάσταση τοῦ πό- νου» (καμμία σχέση δὲν ἔχει μὲ ἐκείνη, ὅπως τὴν ἔχουν καταντήσει), ποὺ γιὰ αὐτὴ θὰ ἔπρε- πε νὰ διδάξουν (ὅπως διδασκόταν ἡ ἀρχαία Τραγῳδία), ἀλλὰ κάτι τέτοια εἶναι ἀπαγορευ- μένος καρπός... Δὲν ξέρω, κύριοι, ψυχολόγοι-ψυχίατροι, πόσο μακριὰ πάει ἡ βαλίτσα, ἀλλὰ πιστεύω, ὅτι ὁ Ἀριστοφάνης μελετῶντας Φρόυντ, μπόρεσε νὰ γράψῃ τὰ ἐξ ἁμάξης τοῦ Μενιδιάτη ἐκείνου τῶν... Ἀχαρνῶν, ὅταν ἤρθατε ἐσεῖς, νὰ τοῦ πῆτε, τί θὰ πῇ πολιτισμός. Π.Γ. Ὁ ἅγιος Εὐστάθιος προστάτης τοῦ Ὁμήρου Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἀποφάσισε πρόσφατα νὰ ὁρίσῃ τὸν Ἅγιο Εὐστάθιο ὡς προστάτη τῆς «Ὁμη- ρικῆς Ἀκαδημίας» Χίου καὶ τῶν Ὁμηρικῶν Σπουδῶν γενικώτερα. Αὐτοί, ποὺ ἐπὶ αἰῶνες μεθο- δευμένα καταδίωκαν κάθε στοιχεῖο τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, ἐπιχειροῦν τώρα νὰ παρου- σιασθοῦν, ὅτι ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸν πολιτισμὸ καὶ ὁρίζουν –ἐνάντια στὴ λογικὴ καὶ στὴν Φύ- ση– ἕναν ρασοφόρο, ποὺ ἔζησε χιλιάδες χρόνια μετὰ τὸν Ὅμηρο, ὡς προστάτη τοῦ Ὁμήρου. Ἡ πνευματικὴ κατάντια τῶν σύγχρονων ρωμιῶν εἶναι εὐθέως ἀνάλογη μὲ τὴν πανουργία καὶ τὶς δολοπλοκίες τοῦ ἱερατείου. Ι.Δ. Χάρρυ Πότερ... ...Ὅπου ἡ Γιαχβεδικὴ μόδα τοῦ «οἰκουμενισμοῦ» τῶν Ἀγγλοσαξώνων σὰν κοσμοκράτορας, κατὰ κακὴ ἀντιγραφὴ τῆς Ἑλληνικῆς Ἀρχαιότητας, ἔχει πουλήσει ἀμέτρητα ἀντίτυπα. Μα- γεία, φαντάσματα, μαγικὰ πλάσματα, ὅπου ὀργιάζει ἡ μεταφυσικὴ τοῦ Γιαχβέ. Θὰ ἤθελα νὰ ξέρω, ἡ συγγραφέας αὐτή, ἄν ποτε ἀντίκρυσε τὴ μορφὴ ἑνὸς ἀρχαίου ἑλληνικοῦ ἀγάλματος (γιατὶ στὰ κατώγεια τοῦ Μεσαίωνα μὲ τὶς ἀράχνες, τοὺς ποντικοὺς καὶ τὶς κατσαρίδες ξενα- γεῖ τὶς ἄδολες παιδικὲς ψυχές) καὶ ἂν ἀντιλαμβάνεται, τί δηλητήριο ἐνσταλάζει. Π.Γ. Φράνκο Τζεφιρέλι Κατάπληκτος παρακολούθησα τὸν σκηνοθέτη Φράνκο Τζεφιρέλι νὰ ἔχῃ πέσει σὲ θεολογι- κὸ παραλήρημα κάνοντας καὶ μία φορὰ τὸ σταυρό του καθολικά, σὲ παράσταση ποὺ ἔδω- σε στὸ Ἡρώδειο. Βεβαίως ὅλα τοῦτα δὲν εἶναι τυχαῖα ἐμπρὸς στὸ ἀπροστάτευτο τοῦ Ἑλληνι- κοῦ Πνεύματος, ποὺ πάντα σπεύδουν νὰ ἀπεμπολήσουν, ἴσως εἶναι σημάδι τῆς πίστης τους. Ἕνας ὑποτιθέμενος πνευματικὸς ἄνθρωπος στὶς μέρες μας βλέποντας τὴν θεοκρατικὴ κρίση τῆς Ἀμερικῆς καὶ μέσα σὲ ἱερὸ χῶρο, θὰ πρέπει νὰ ἔχῃ κάποια περίσκεψη. Βέβαια ὁ διαφημι- ζόμενος αὐτὸς τοῦ Συστήματος, ἂν κρίνωμε ἀπὸ τὰ ἔργα ποὺ σκηνοθετεῖ (μεσαιωνικοῦ ἀπόη- χου), δὲν θὰ περιμέναμε νὰ κάνῃ καὶ τίποτε ἄλλο. Ἀνέφερε διάφορες ὄπερες, ποὺ ἔχει σκηνο- θετήσει, καί, ἂν πρόσεξα καλά, δὲν ἀνέφερε τὴν ὄπερα «Μποέμ». Στὴν ὄπερα αὐτὴ τοῦ Που- τσίνι, μὲ τὸ πιὸ πρωτοποριακὸ καὶ ἐπαναστατικὸ γιὰ τὶς συνήθεις ὄπερες λιμπρέττο, ἔχομε ‣