Ἡ ἐ ξέ λι ξή της διὰ μέ σου τῶν χι λι ε τι ῶν «Πο λέ μα χαλ κέ, πο λέ μα ὑ δράρ γυ ρε, ἕ νω σε τὸ ἀρ σε νι κὸ μὲ τὸ θη λυ κό. Ἐ κεῖ εἶ ναι ὁ χαλ κός, ποὺ λαμ βά νει τὸ κόκ κι νο τῆς ρο δό χρυ σης Ἰ οῦς. Ἐκεῖ εἶ ναι ἡ ἀ πο σύν θε ση τῆς Ἴ σι δος.» (Στέ φα νος ὁ Ἀ λε ξαν δρεύς, «Ἀ πο σπά σμα τα» ) τυ μο λο γι κὰ ἡ προ έ λευ ση τῆς λέ ξε ως «ἀλ χη μεί α» ἢ «ἀλ χυ μεί α» ἔ χει δύο ἐκ δο χές. Ἀ π’ τὴν ἑλ λη νι κὴ ρί ζα αλ-, ποὺ ση μαί νει ὑ γρό-ρευ στό, καὶ τὴν λέ ξη «χη μί α», ποὺ ση μαί νει τὴν τέ χνη τῆς τή ξε ως τῶν με τάλ λων («ἡ τοῦ ἀρ γύ ρου καὶ χρυ σοῦ κα τασκευ ή»: Λε ξι κὸ Σου ί δα). Δεύ τε ρον πά λι ἀ π’ τὴν ἴ δια ρί ζα καὶ τὴν ἑλ λη νι κὴ λέ ξη «χυ μεί α», ποὺ ὁ ρί ζει τοὺς χυ μοὺς ἐν γέ νει, ἢ «χε μεί α», ποὺ προ έρ χε ται ἐκ τοῦ ρή μα τος χέ ω-χύ νω. Ἡ Ἀλ χη μεί α στὴν Αἰ γυ πτια κὴ Γλῶσ σα ἀποδίδεται μὲ τὶς λέ ξεις «k e me» καὶ «q u e mt», ποὺ ση μαί νουν ἐ πί σης «σο φός» καὶ «μαύ ρη στά χτη», ποὺ βγαί νει ἀ π’ τὴν ἐ πε ξερ γα σί α τοῦ ὑ δραργύ ρου. Στὴν Κί να ἐμ φα νί ζε ται πά λι ἡ ἑλ λη νι κὴ λέ ξη Ἀλ χη μεί α ὡς «k-im-i ya» καὶ ση μαί νει «ὁ φυ τι κὸς χυ μὸς ἀ πὸ μέ ταλ λο», ἐν νο εῖ ται δηλαδὴ ἡ ἀ πό στα ξη τοῦ ὑ δραρ γύ ρου ἀ π’ τὰ μέ ταλ λα. Στὴν Ἰν δι κὴ Γλῶσ σα ἡ λέ ξη ἀλ χη μεί α μετα φρά ζε ται ὡς «r a s a y a na», ποὺ ση μαί νει «τὸ ὄ χη μα τοῦ ὑ δραρ γύ ρου» ἢ τὸ «σπέρ μα τοῦ Σί βα» καὶ ἐν νο εῖ ται πά λι ὁ ὑ δράρ γυ ρος. Τί εἶ ναι ὅ μως ἡ Ἀλ χη μεί α; Πο τὲ κα νέ νας το μέ ας δὲν πα ρε ξη γή θη κε τό σο πο λὺ ὅ σο αὐτὸς τῆς Ἀλ χη μεί ας. Ὑ πεύ θυ νοι γι’ αὐ τὸ εἶ ναι ἐν μέ ρει οἱ ἴ διοι οἱ ἀλ χη μι στές, ἡ πο λυ πλο κότη τα τῆς Ἀλ χη μεί ας, οἱ χρι στια νοὶ δι ῶ κτες της, ἀλ λὰ καὶ οἱ δι ά φο ροι τσαρ λα τᾶ νοι, ποὺ κα τὰ πε ρι ό δους ἰ δι ο ποι ή θη καν τὸν τίτ λο τοῦ ἀλ χη μι στῆ. Ἡ Ἀλ χη μεί α ἦ ταν μί α ἀ πό κρυφη ἐ πι στή μη, ποὺ βα σι ζό ταν σὲ κα θα ρὰ φι λο σο φι κὲς γνώ σεις. Στὰ ἀλ χη μι κὰ ἐρ γα στή ρια ἔ γι ναν τὰ πρῶ τα πει ρά μα τα τῆς ἀν θρω πό τη τος καὶ πολ λὲς με γά λες ἀ να κα λύ ψεις. Ἂν καὶ ἔ χουν βρε θῆ πολ λοὶ πά πυ ροι καὶ συγ γράμ μα τα ἀλ χη μι κά, τὰ κλει διὰ τῶν δι δα σκα λι ῶν δί δον ταν ἀ πὸ στό μα σὲ αὐ τί, ἀ π’ τὸν δά σκα λο στὸν μα θη τή. Οἱ πει ρα μα τι κὲς ἐ φαρ μογές της ἦ ταν στὴν Τε χνο λο γί α, τὴν Με ταλ λουρ γί α, τὴν Ἰ α τρι κὴ καὶ Φαρ μα κευ τι κή, τὴν