Η ΚΑΒΑΦΙΚΗ «ΘΑΚΗ»: ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ Ἤ ΓΙΑ ΤΑ «ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ»; (Διάλογος Γ. Δέπου --- Σπύρου Παναγιωτάτου) [Ὁ συνεργάτης τοῦ «4» κ. Σ. Γ. Γ. Παναγιωτᾶτος μὲ ἀναφορές του ποὺ περιελή- Φθησαν σὲ ἄρθρα του δημοσιευμένα στὸ περιοδικό, καὶ κυρίως στὸ τελευταῖο, 370, τεῦχος του (σελ. 1889), ἀλλὰ καὶ μὲ τέσσαρες αὐτοτελῶς δημοσιευθεῖσες ἐρ- γασίες του, ἀπορρίπτει τὸ καβαφικὸ ποίημα «Ἰθάκη» ὡς φιλοσοφικὰ ἀθεμελίωτο καὶ διαβρωτικὸ καὶ ζητεῖ νὰ ἐξοβελισθῇ ἀπὸ τὰ διδακτικὰ βιβλία τῶν σχολείων. ; Ὁ ἐπίσης συνεργάτης τοῦ «Δ» κ. Γ. Δέπος ἐναντιώνεται στὶς θέσεις Παναγιωτά- του μὲ εἰδικὸ «σχόλιο», τὸ ὁποῖο καὶ δημοσιεύουμε κατωτέρω, μαζὶ μὲ τὴν ἆ- πάντηση τοῦ κ. Σ. Γ. Γ. Π. Ὁ διάλογος καὶ ἡ ἀπόδειξη ἀποτελοῦν, ὡς γνωστόν, τὴν πεµπτουσία τῆς ἑλ- ληνικότητας --- καὶ ἑπομένως ὁ «Δ», ποὺ τόσο σταθερὰ ὑποστηρίζει τὴν ἕλληνι- κὴ ἀντίλήψη περὶ ζωῆς καὶ περὶ Κόσμου, θὰ ἦταν ἀσυνεπὴς πρὸς τὸν ἑαυτό του ἄν ἀπέκλειε ἀπὸ τὶς στῆλες του τὴν κριτικὴ γιὰ ὁποιοδήποτε ἔργο, μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι ὁ δημιουργός του εἶναι «ἑλληνικός»: «Ἑλληνικὸ» δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ὅ,τι ἀ- ποκλείει τὸν διαρκῆ ἔλεγχον καὶ τὴν χωρὶς προσκόλληση σὲ δόγματα, αὐθεντέες, μοντέλα, ἀπολύτως ἐλεύθερη ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας. Ὁ ἀναγνώστης θὰ ἔχη τὴν εὐχέρεια νὰ παρακολουθήση ἀπὸ τὶς σελίδες τοῦ «Δ» τὸ θέµα «Ἰθάκη» --- ποὺ μᾶλλον δὲν τελειώνει ἐδῶ (περιμένουμε τὶς ἀπόψεις οἱουδήποτε νιώθει ὑπόχρεος νὰ μιλήση). --- Δ. 1. Λ.1. Γ. ΔΕΠΟΣ Παράκληση νὰ δημοσιευθεῖ Σχόλιο γιὰ τὴν «Ἰθάκη» τοῦ Καβάφη εν Ἢ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι, ὅταν καταπιάνεσαι μὲ πολὺ μεγάλους (μὲ κολοσ- σούς, ὅπως ὁ Καβάφης), μοιάζεις νὰ γίνεσαι καὶ σὺ πολὺ μεγάλος. “Ὅταν συζη- τᾶς μὲ τὸν (πεθαμένο) Καβάφη, σὰν ἴσος πρὸς ἴσον --- τὶ λέω; Σὰν ἀνώτερος πρὸς κατώτερο, καὶ τοῦ λές: «Ρὲ Καβάφη, τὶ διαφθορὰ καὶ τὶ ἀηδία εἶναι αὐτὸ . τὸ ποίημά σου;», ὁ ἀκροατής, ὁ ἀναγνώστης σου, ξαφνιάζεται καὶ ἀναρωτιέται: Μπὰς καὶ ὁ Παναγιωτᾶτος ἔχει δίκιο καὶ εἶναι μεγαλύτερος ἀπ᾽ τὸν Καβάφη; Γιὰ νὰ δοῦμε; : ᾿ . Κατὰ τὴ γνώμη μου, ὅμως, κ. Διευθυντή, ὁ Καβάφης εἶναι ὁ Καβάφης καὶ καλὰ θὰ κάνουμε νὰ προσέχουμε. Ὃ Καβάφης εἶναι ἀκόμα ὁ ἑλληνικώτερος ὅ- λων νεοέλληνας ποιητής. Καὶ καλὰ θὰ κάνουμε νὰ προσέχουμε. Τέλος, ὁ Καβά- φης, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ συνολικὸ ἔργο του (τὸ ἀριστουργηματικό) ἔδωσε καὶ μὲ τὸ θέµα αὐτό, τῆς ὁμηρικῆς Ἰθάκης, ἕνα πολὺ καλὸ δεῖγμα γραφῆς. Συμφωνῶ µαζί του. (Μὲ τὸν Καβάφη ἐννοῶ): Χωρὶς τὴν ἐπίμονη τάση γιὰ τὴν Ἰθάκη, χωρὶς αὐ- τὸ τὸν «ἰδεαλισμό» τῆς Ἰθάκης, ὁ Οδυσσέας θᾶχε μείνει ἀγκαλιὰ μὲ τὴν Κίρκη ἤ τὴν Καλυψώ, καὶ τὸ «ὡραῖο ταξίδι», ποὺ λέει ὁ Καβάφης (καὶ ὁ "Ομηρος) ὅτι ἔ- κανε, δὲν θᾶχε γίνει. Ξέρουμε, ἐξ ἄλλου, ὅτι στὸν αἰῶνα µας καὶ στὴν ἐποχή μας, τῆς γρήγορης καταβαράθρωσης ὅλων τῶν ἰδεολογιῶν, «οἱ Ἰθάκες τὶ σημαί- νουν». Τίποτα! Ὅμως χωρὶς αὐτὲς δὲν θἄχαμε τὸ «ὡραῖο ταξίδι», (τὶς περιπέ- τειες, ἔστω, τοῦ πολιτισμοῦ µας), καὶ ὁ αἰῶνας µας θᾶταν ἡ ἀκινησία καὶ ὁ θά-