ΕΝΤΑΣΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΣΤΗΝ ΕΡΤ τὴν ΕΡΑ 5 μὲ τὴν ἐκπομπὴ «Λόγον Ἀγαθόν» κάθε Κυρια- κὴ τὸ πρωὶ (6.30-7.00) ὁ ἱερεὺς κ. Γεώργιος Αὐθῖνος ὑπὸ τὸν ἦχο βυζαντινῶν ψαλμοθρηνῳδιῶν μᾶς μεταδίδει «Μη- νύματα τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας». Δηλαδή, μὲ τὸ ποὺ ξεκινάει ἡ ἡμέρα, εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ὑποστοῦμε ἀκουστικὴ καὶ ψυχικὴ μόλυνση ἀπὸ τὶς ἀσυ- ναρτησίες τῶν ταγῶν τῆς Ἐκκλησίας. Περαιτέρω –καὶ χειρότερο– παράδειγμα συνιστᾷ ἡ ἐκπομπὴ «Τραγουδῶντας τὴν Παράδοση» (κάθε Τρίτη βράδυ, 22.15΄-24.0ό), πάντα ὑπὸ τὴν ὑψηλὴν παρουσί- ασιν τοῦ κ. Αὐθίνου1(!), ὁ ὁποῖος, χρησιμοποιῶντας σὰν πρόσχημα τὴν μετάδοση 1. Τὸν ἐν λόγῳ ἱερωμένο τὸν ἀπολαμβάνουμε σὲ τέσσερεις διαφορετικὲς ἐκπομπές: Λόγον Ἀγαθόν, Τραγουδῶντας τὴν Παράδοση, Ξέρω Τραγούδια Θάλασσα, Λαογραφικὲς Μαρτυρίες! Γειά σου, ΕΡΑ 5, μὲ τὴν ἀξιοκρατία σου καὶ τὴν πολυφωνία σου! (Τὶς ἐκπομ- πὲς Ξέρω Τραγούδια Θάλασσα καὶ Λαογραφικὲς Μαρτυρίες δὲν τὶς σχολιάζω, γιατί, ἁπλούστατα, ἀφοῦ ἄκουσα τὶς προηγούμενες, ἀπώλεσα κάθε διάθεση νὰ παρακολουθή- σω οἱανδήποτε ἐκπομπὴ τοῦ κ. Αὐθίνου...) 2. Παρεμπιπτόντως ὁ ἱερεὺς δὲν ἀναφέρει λέξη γιὰ τὴν ἀπαξίωση καὶ τὴν καταδίωξη ποὺ ὑπέστη τὸ δημοτικὸ τραγούδι, ὅπως καὶ κάθε εἶδος ὄρχησης, ἀπὸ τοὺς ὁμοθρήσκους του. Ἂν τὸ δημοτικὸ τραγούδι κατώρθωσε νὰ φτάσῃ σὲ ἐμᾶς δίχως τὶς ἀνυπολόγιστες ἀπώλει- ες ἄλλων ἐκφάνσεων Τέχνης (π.χ. τῆς Γλυπτικῆς ἢ τοῦ Θεάτρου, ὅπου ὑποχρεωθήκαμε νὰ ξαναρχίσουμε ἀπὸ τὸ μηδέν), αὐτὸ ὀφείλεται στὸ μαζικό, τὸ αὐθόρμητο καὶ τὸ ὑπαίθριο τοῦ χαρακτῆρα του, ποὺ τοῦ ἐπέτρεψε νὰ διασωθῇ ἀπὸ τὸν θανατηφόρο ἐναγκαλισμὸ τῆς χριστιανικῆς παράνοιας. Μεταφέρουμε τὴν παραφροσύνη δύο, ἐκ τῶν πολυαρίθμων, διωκτῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Θεοφάνης ὁ Μοναχός: «Ν’ ἀκοῦμε λόγους καλοὺς κι ὄχι τραγούδια, γιατὶ στὴν ὥρα τοῦ θανάτου μας αὐτὰ θἆναι ἐμπόδιο στὴ σωτήρια μας. Θὰ ἐμποδίζουν τοὺς ἀγγέλους νὰ πάρουν τὴν ψυχή μας καὶ θὰ μᾶς τὴν πάρουν οἱ δαίμονες.» Ἰωάννης Δαμασκηνός: «Τὶς Κυριακὲς καὶ τὶς γιορτὲς οὔτε νὰ παίζῃς οὔτε νὰ χορεύῃς, γιατὶ τὰ παιγνίδια κι οἱ χοροὶ ἔργα τοῦ διαβόλου εἶναι. Οἱ Ἕλληνες, οἱ ἄθεοι καὶ οἱ πεπλανημένοι, ποὺ δὲν πίστευαν Θεό, ποὺ δὲν ἤλπιζαν μήτε Ἀνάσταση μήτε Κρίση, ἐκεῖ- νοι τὰ ἔκαμναν αὐτὰ καὶ ἐχόρευαν καὶ ἔπιναν κι ἐχαίρονταν μὲ τὰ παιγνίδια.» (Ε. Ἀτ- ταβύριος, «Ἀνθελληνικὰ στοιχεῖα στὰ κείμενα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας», «Δαυλός», τ. 198, σσ. 12351-12352.) Παραφροσύνη ἐπισφραγισμένη μὲ ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ὅπως ἐκείνων τῆς Συνόδου ποὺ ἔλαβε χώρα στὴν Λαοδίκεια τὸ 364 μ.Χ.: «Ὅτι οὐ δεῖ χριστιανοὺς εἰς γάμους ἀπερχόμενους βαλλίζειν ἢ ὀρχεῖσθαι, ἀλλὰ σεμνῶς δειπνεῖν ἢ ἀριστᾶν, ὡς πρέ- πει χριστιανοῖς» (53ος κανών). «Ὅτι οὐ δεῖ ἱερατικοὺς ἢ κληρικούς, ἀλλ’ οὐδὲ λαϊκούς, ἐκ συμβολῆς συμπόσια ἐπιτελεῖν» (55ος κανών).