ΝΟΣΗΡΗ ΔΥΣΚΛΕΙΑ ΑΠΟΓΟΝΩΝ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΥΚΛΕΙΑ ΠΡΟΓΟΝΩΝ α ρα κο λου θῶ ἐ δῶ καὶ ἀρ κε τὰ χρό νια τὸ φαι νό με νο τῆς ἐ πί κλησης (αὐ τὴ εἶ ναι ἡ σω στὴ λέ ξη) τῆς εὔ κλειας τοῦ Ἀρ χαί ου Ἑλ ληνι κοῦ Πο λι τι σμοῦ ὡς ἑ νὸς εἴ δους πι στο ποι η τι κοῦ πο λι τι κῆς εὐγέ νειας ἀ πὸ δι ά φο ρους ἀν θρώ πους –κα τοί κους τοῦ ἑλ λα δι κοῦ χώ ρου*. Καὶ πάν το τε δι ε ρω τῶ μαι, τί εἶ ναι τὸ πε ρι ε χό με νο καὶ ποι ά ἡ ση μα σί α ἀλ λὰ καὶ τὰ βα θύ τε ρα κί νη τρα τῆς ἐ πί κλη σης αὐ τῆς. Κα τέλη ξα σὲ κά ποι ες ἑρ μη νεῖ ες καὶ συμ πε ρά σμα τα ἰ δε ο λο γι κὰ καὶ ψυ χο λο γι κά, τὰ ὁ ποῖ α ἐ πι θυ μῶ νὰ κοι νο ποι ή σω λα κω νι κὰ στὸ πα ρὸν ση μεί ω μα. Εἶ ναι, νο μί ζω, φυ σι ο λο γι κὸ τὸ νὰ ἐ να βρύ νε ται κα νεὶς γιὰ τοὺς προ γό νους του μό νον, ὅ ταν καὶ ὁ ἴ διος εἶ ναι συ νε χι στὴς τῶν ἔρ γων τους. Καὶ τὸ ἴ διο πρᾶγ μα γί νε ται νο ση ρό, ὅ ταν ὁ ἴ διος εἶ ναι ἀ νά ξιός τους. Δι ό τι ἔ τσι το νί ζει τὴν μει ο νε ξί α του καὶ πρὸς ἑ αυ τὸν ἀλ λά, τὸ χει ρό τε ρο, πρὸς τοὺς ἄλ λους, κάτι τὸ ὁ ποῖ ο δὲν θὰ πάθαινε, ἂν ἦ ταν πιὸ με τρι ό φρων. «Ἂν εἴ με θα ἀλη θῶς εὐκλε έ στα τοι», λέ γει ὁ Κο ρα ῆς, «ὡς ζη τοῦν νὰ μᾶς πεί σω σιν οἱ θρα σεῖς δη μοκό λα κες, τὰ φω τι σμέ να ἔ θνη ἤ θε λαν ὁ μο λο γή σει τὴν με γά λην μας εὔ κλειαν ἢ θὰ ἐν τρέ πον το νὰ τὴν ὀ νο μά ζουν ἐ ξε ναν τί ας δύ σκλειαν.» Τὸ νο ση ρὸ σύν δρο μο τῆς καυ χη σι ο λο γί ας πάν το τε ἐμ φα νί ζε ται, ὅ ταν ὑ πάρχῃ ἀ νάγ κη ἀ πό κρυ ψης ἄ σχη μων ἢ δυ σά ρε στων γιὰ τὸν καυ χώ με νο πραγ μα τικο τή των, ποὺ βα ρύ νουν τὸν ἴ διο (ἢ νο μί ζει ὅ τι τὸν βα ρύ νουν). Συ νε πῶς ὁ ἐ πικα λού με νος τὴν ἀρ χαί α εὔ κλεια ἔ χει, κα τὰ τὸ κοι νο λε κτού με νο, «βρεγ μέ νη τὴν φω λιά του», δηλ. κά τι δὲν πά ει κα λὰ μ’ αὐ τόν, εἶ ναι δυ σκλε ής, ὅ πως θὰ ἔ λε γε ὁ Κο ρα ῆς. Καὶ ἐ πὶ τοῦ προ κει μέ νου ἡ δύ σκλειά μας συγ κε κρι με νο ποι- * Τὸ φαι νό με νο τῆς ἐ πί κλη σης αὐ τῆς εἶ ναι βέ βαι α πα λαι ό, ἀλ λὰ πα ρου σι ά στη κε πάλι σὲ με γά λη ἔ ξαρ ση 10 πε ρί που χρό νια με τὰ τὴν ἐμ φά νι ση τοῦ «Δ» (Ἰ α νουά ριος 1982)· καὶ κα τὰ κά ποι ο τρό πο κά ποι οι νομίζουν, ὅ τι εἶ ναι ἀ πο τέ λε σμα τῆς δι α φωτι στι κῆς μας προ σπά θειας. Ὅ μως ὁ «Δ» δὲν ἐ ξέ δω σε πο τὲ πι στο ποι η τι κὸ κλη ρονομικῆς εὐ γέ νειας οὔτε στὸν ἑαυτό του οὔτε στοὺς σημερινοὺς κα τοί κους τοῦ ἑλλα δι κοῦ χώ ρου, ἀν τί θε τα μα στι γώ νει ἀ νη λε ῶς τὴν ση με ρι νὴ ἀ να ξι ό τη τά μας, ἀ σχολού με νος ἀ πο κλει στι κὰ μὲ τὴν ἀ να στύ λω ση τῆς πρὸ πολ λοῦ ἐ ξα λει φθεί σας ἱ στο ρικῆς αὐ το γνω σί ας μας, μέ σῳ τῆς ὁ ποί ας εὐ ελ πι στοῦ με, ὅ τι κά πο τε ἴ σως ἀ να κύ ψῃ ἡ (τρο με ρὰ δύ σκο λη) συ νει δη το ποί η ση τῆς χα μέ νης ἑλ λη νι κό τη τας. Τῆς ἑλ λη νι κό τητας ὄ χι ὡς «πι στο ποι η τι κοῦ εὐ γέ νειας» τῶν ρω μι ῶν, ἀλ λὰ ὡς παγ κο σμί ως ζη τού μενου τρό που σκέ πτε σθαι καὶ ζῆν. Ἡ δὲ ἱ στο ρι κὴ αὐ το γνω σί α δὲν ταυ τί ζε ται μὲ τὴν ἱ στο ρι κὴ γνώ ση, εἶ ναι ἡ ἐ πί γνω ση τῆς ἱ στο ρι κῆς γνώ σης, γι’ αὐ τὸ καὶ εἶ ναι ἀ φάντα στα δυ σκο λώ τε ρη ἡ ἀ πό κτη σή της.