ΔΑΥΛΟΣ/296, Νοέμβριος 2006 20275 τὸ κείμενο τοῦ ἀφορισμοῦ, κι ἀφ’ ἑτέρου ὑπέστη τόσο ὡς ζωντανὸς ὅσο καὶ ὡς νεκρὸς ὅλες τὶς συνέπειες τοῦ ἀφορισμοῦ. Δεδομένου ὅμως, ὅτι τὸ κείμενο τοῦ ἀφορισμοῦ δὲν ἐπεστράφη προσυπογραμμένο ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο οὔτε διαβάστηκε στὶς ἐκκλησίες, ἔχει δίκαιο ἡ κ. Πρίφτη, ποὺ ὑποστηρίζει, ὅτι ὁ Καζαντζάκης τυπικὰ δὲν ἔχει ἀφορισθῆ. (Βλ. Γ. Μουστάκη, «Ὁ διωγμὸς τοῦ Ν. Καζαντζάκη ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος», «Δ», τ. 186.)_Ι.Λ. Σχολικὰ βιβλία γιὰ ἱεροσπουδαστήρια... Κύριε διευθυντά, Μὲ ἀγανάκτηση σήμερα πῆρα στὰ χέρια μου τὰ βιβλία τῆς νέας σχολικῆς χρονιᾶς τῆς Α΄ Γυμνασίου καὶ τῆς Α΄ Λυκείου καὶ διαπίστωσα τὸ χάλι ποὺ ἔχει ἐπιβάλλει ἡ ἐπίσημη χριστιανο-εβραιοκρατούμενη παιδεία μας. Ξεκινῶντας ἀπὸ τὸ βιβλίο τῶν Θρησκευτικῶν τῆς Α΄ Λυκείου, ποὺ τιτλοφορεῖται «Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ Λατρεία», μὲ λίγα λόγια πληροφορούμεθα ὅτι: «χαρήκαμε τὸ πάνσοφο σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου…, ποὺ κορυφώθηκε μὲ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὴν δημιουργία τῆς Ἐκκλησίας του (ἐδῶ εἶναι τὸ ψητὸ μᾶλλον!). Γνωρίσαμε (;) τὸν τριαδικὸ Θεὸ καὶ γίναμε (;) παιδιὰ καὶ κληρονόμοι του. Ἡ εὐτυχία μας θὰ εἶναι αἰώνια». Ὅσο γιὰ τὸ περιεχόμενο, ἀφήστε καλύτερα, μιὰ ματιὰ τοῦ ἔρριξα καὶ ἔφριξα. Πᾶμε τώρα στὴν Ἱστορία τῆς Α΄ Λυκείου, ποὺ τιτλοφορεῖται «Ἱστορία τοῦ Ἀρχαίου Κόσμου – Ἀπὸ τοὺς Προϊστορικοὺς (!) πολιτισμοὺς τῆς Ἀνατολῆς ἕως τὴν Ἐποχὴ τοῦ Ἰουστινιανοῦ». Νομί- ζω, πὼς ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου μιλάει ἀπὸ μόνος του. Θὰ συμπληρώσω, τὸ ὅτι καὶ πάλι αὐτὸς ὁ «ἀλητήριος» ὁ Ἰουλιανὸς ἀναφέρεται ὡς Παραβάτης σὲ μισὴ παράγραφο...(καὶ πολὺ τοῦ εἶναι, ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ παπα-Μεταλληνός). Ἀκολουθεῖ τὸ βιβλίο Ἱστορίας τῆς Α΄ Γυμνασίου μὲ τίτλο «Ἀρχαία Ἱστορία». Οἱ πρῶτες δύο σειρὲς τοῦ βιβλίου ἀπὸ τὸ πρῶτο μάθημα ἐμπεριέχουν ὅλη τὴν οὐσία: «Πρὶν ἀπὸ περίπου 2.500.000 χρόνια ἐμφανίζονται στὴν Ἀφρική (!) οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι.» Νόμιζα, ὅτι μετὰ ἀπὸ αὐτὸ δὲν θὰ ἔβλεπα κάτι χειρότερο στὰ βιβλία τῶν παιδιῶν στὴν Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση –ὁ μικρότερος υἱὸς (Γ΄ Δημοτικοῦ) δὲν ἔχει φέρει ἀκόμη τὰ βιβλία– ἀλλὰ πλανήθηκα πλάνην οἰκτρά. Τὸ Μέγα Βιβλίον τῶν Θρησκευτικῶν τῆς Α΄ Γυμνασίου μὲ τίτλο «Παλαιὰ Διαθήκη – Ἡ Προϊστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ» μὲ ἔστειλε γιὰ μερικὲς ἀσπιρίνες διαβάζοντάς το. Εἶναι ὅ,τι πιὸ ἄθλιο καὶ ἀντιπαιδαγωγικό, νὰ διδάσκεται αὐτὸ τὸ ἔκτρωμα σὰν μάθημα σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες τῆς ἐκπαίδευ- τὴν πῆραν στὴν Ἀθήνα τὰ δύο ἀδέρφια, πού ’χενε ἀπὸ τὰ χρόνια κεῖνα. Κάποτες ἀποφάσισε, ἦτο τὸ ὀγδόντα ἕξι, νὰ ξαναπάῃ στὸ χωριό, ἐὰν μποροῦσε νὰ ἀντέξῃ. Νὰ δῇ τὸ χῶρο, πού ’θαψε ἡ δόλια τὰ παιδιά τζη κι ἂς ἤξερε πὼς θὰ γενῇ θρύψαλα ἡ καρδιά τζη. Μὰ ὅταν ἐπλησίαζε τὸ μέρος νὰ ἀντικρύσῃ ἔχασε τὶς αἰσθήσεις της, εἶχε λιποθυμήσει. Τὴν πήρανε, τὴν φέρανε ἀμέσως στὴν Ἀθήνα, καὶ οὔτε καὶ ξαναπέρασε ἀπὸ τὰ μέρη κεῖνα.» Εἶναι ἀληθινὴ ἱστορία γραμμένη σὲ ἐλάχιστες μνῆμες καὶ ἀφορᾷ ἐννέα ἐκ τῶν τριακοσίων ὀγδόντα νεκρῶν τῆς ἄθλιας Κατοχῆς τῶν κατὰ τὰ ἄλλα «φίλων» μας Ἰταλῶν. Δὲ νομίζω νὰ ἔχῃ πληρώσει μόνο τὸ χωριό μου τόσο φόρο τιμῆς ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα κατὰ τὴν περίοδο τῆς Κατοχῆς. «Ἑλληνικὴ Ἱστορία» διδάχτηκα κατὰ τὰ ἀλλά. Εἰλικρινὰ λυπᾶμαι. Σᾶς εὐχαριστῶ Γιῶργος Μανωλᾶς Νάξος