ΔΑΥΛΟΣ/296, Νοέμβριος 2006 20275 τὸ κείμενο τοῦ ἀφορισμοῦ, κι ἀφ’ ἑτέρου ὑπέστη τόσο ὡς ζωντανὸς ὅσο καὶ ὡς νεκρὸς ὅλες τὶς συνέπειες τοῦ ἀφορισμοῦ. Δεδομένου ὅμως, ὅτι τὸ κείμενο τοῦ ἀφορισμοῦ δὲν ἐπεστρά- φη προσυπογραμμένο ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο οὔτε διαβάστηκε στὶς ἐκκλησίες, ἔχει δίκαιο ἡ κ. Πρίφτη, ποὺ ὑποστηρίζει, ὅτι ὁ Καζαντζάκης τυπικὰ δὲν ἔχει ἀφορισθῆ. (Βλ. Γ. Μουστάκη, «Ὁ διωγμὸς τοῦ Ν. Καζαντζάκη ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος», «Δ», τ. 186.)_Ι.Λ. Σχολικὰ βιβλία γιὰ ἱεροσπουδαστήρια... Κύριε διευθυντά, Μὲ ἀγανάκτηση σήμερα πῆρα στὰ χέρια μου τὰ βιβλία τῆς νέας σχολικῆς χρονιᾶς τῆς Α΄ Γυμνασίου καὶ τῆς Α΄ Λυκείου καὶ διαπί- στωσα τὸ χάλι ποὺ ἔχει ἐπιβάλλει ἡ ἐπίσημη χριστιανο-εβραιοκρατούμενη παιδεία μας. Ξε- κινῶντας ἀπὸ τὸ βιβλίο τῶν Θρησκευτικῶν τῆς Α΄ Λυκείου, ποὺ τιτλοφορεῖται «Ὀρθόδο- ξη Πίστη καὶ Λατρεία», μὲ λίγα λόγια πλη- ροφορούμεθα ὅτι: «χαρήκαμε τὸ πάνσοφο σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώ- που…, ποὺ κορυφώθηκε μὲ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Ἰη- σοῦ καὶ τὴν δημιουργία τῆς Ἐκκλησίας του (ἐδῶ εἶναι τὸ ψητὸ μᾶλλον!). Γνωρίσαμε (;) τὸν τριαδικὸ Θεὸ καὶ γίναμε (;) παιδιὰ καὶ κληρονόμοι του. Ἡ εὐτυχία μας θὰ εἶναι αἰώ- νια». Ὅσο γιὰ τὸ περιεχόμενο, ἀφήστε καλύτε- ρα, μιὰ ματιὰ τοῦ ἔρριξα καὶ ἔφριξα. Πᾶμε τώ- ρα στὴν Ἱστορία τῆς Α΄ Λυκείου, ποὺ τιτλοφο- ρεῖται «Ἱστορία τοῦ Ἀρχαίου Κόσμου – Ἀπὸ τοὺς Προϊστορικοὺς (!) πολιτισμοὺς τῆς Ἀνατο- λῆς ἕως τὴν Ἐποχὴ τοῦ Ἰουστινιανοῦ». Νομί- ζω, πὼς ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου μιλάει ἀπὸ μόνος του. Θὰ συμπληρώσω, τὸ ὅτι καὶ πάλι αὐτὸς ὁ «ἀλητήριος» ὁ Ἰουλιανὸς ἀναφέρεται ὡς Πα- ραβάτης σὲ μισὴ παράγραφο...(καὶ πολὺ τοῦ εἶ- ναι, ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ παπα-Μεταλληνός). Ἀκολουθεῖ τὸ βιβλίο Ἱστορίας τῆς Α΄ Γυμνασί- ου μὲ τίτλο «Ἀρχαία Ἱστορία». Οἱ πρῶτες δύο σειρὲς τοῦ βιβλίου ἀπὸ τὸ πρῶτο μάθημα ἐμ- περιέχουν ὅλη τὴν οὐσία: «Πρὶν ἀπὸ περίπου 2.500.000 χρόνια ἐμφανίζονται στὴν Ἀφρι- κή (!) οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι.» Νόμιζα, ὅτι μετὰ ἀπὸ αὐτὸ δὲν θὰ ἔβλεπα κάτι χειρότερο στὰ βιβλία τῶν παιδιῶν στὴν Δευτεροβάθμια Ἐκ- παίδευση –ὁ μικρότερος υἱὸς (Γ΄ Δημοτικοῦ) δὲν ἔχει φέρει ἀκόμη τὰ βιβλία– ἀλλὰ πλανή- θηκα πλάνην οἰκτρά. Τὸ Μέγα Βιβλίον τῶν Θρησκευτικῶν τῆς Α΄ Γυμνασίου μὲ τίτλο «Πα- λαιὰ Διαθήκη – Ἡ Προϊστορία τοῦ Χριστια- νισμοῦ» μὲ ἔστειλε γιὰ μερικὲς ἀσπιρίνες δια- βάζοντάς το. Εἶναι ὅ,τι πιὸ ἄθλιο καὶ ἀντιπαι- δαγωγικό, νὰ διδάσκεται αὐτὸ τὸ ἔκτρωμα σὰν μάθημα σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες τῆς ἐκπαίδευ- τὴν πῆραν στὴν Ἀθήνα τὰ δύο ἀδέρφια, πού ’χενε ἀπὸ τὰ χρόνια κεῖνα. Κάποτες ἀποφάσισε, ἦτο τὸ ὀγδόντα ἕξι, νὰ ξαναπάῃ στὸ χωριό, ἐὰν μποροῦσε νὰ ἀντέξῃ. Νὰ δῇ τὸ χῶρο, πού ’θαψε ἡ δόλια τὰ παιδιά τζη κι ἂς ἤξερε πὼς θὰ γενῇ θρύψαλα ἡ καρδιά τζη. Μὰ ὅταν ἐπλησίαζε τὸ μέρος νὰ ἀντικρύσῃ ἔχασε τὶς αἰσθήσεις της, εἶχε λιποθυμήσει. Τὴν πήρανε, τὴν φέρανε ἀμέσως στὴν Ἀθήνα, καὶ οὔτε καὶ ξανα- πέρασε ἀπὸ τὰ μέρη κεῖνα.» Εἶναι ἀληθινὴ ἱστορία γραμμένη σὲ ἐλάχιστες μνῆμες καὶ ἀφορᾷ ἐννέα ἐκ τῶν τριακοσίων ὀγδόντα νεκρῶν τῆς ἄθλιας Κατοχῆς τῶν κατὰ τὰ ἄλλα «φίλων» μας Ἰταλῶν. Δὲ νομίζω νὰ ἔχῃ πληρώσει μόνο τὸ χωριό μου τόσο φόρο τιμῆς ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα κατὰ τὴν περίοδο τῆς Κατοχῆς. «Ἑλληνικὴ Ἱστορία» διδάχτηκα κατὰ τὰ ἀλλά. Εἰλικρινὰ λυπᾶμαι. Σᾶς εὐχαριστῶ Γιῶργος Μανωλᾶς Νάξος