20276 σης. Κάτι πρέπει νὰ γίνῃ τέλος πάντων. Ἀρκε- τὰ συγχύσθηκα καὶ πιστεύω ὅτι καὶ ἐσεῖς μα- ζί μου. Καλὴ δύναμη σὲ ὅλους μας. ΔΑΥΛΟΣ/296, Νοέμβριος 2006 Μὲ τιμὴ Μ.Β. Στρατιωτικὸς Τὸ Βρεταννικὸ Μουσεῖο καὶ τὸ «ἑλληνικὸ Βυζάντιο» Κύριε διευθυντά, Ἡ ἐπίσκεψή μου φέτος τὸ καλοκαίρι στὸ Βρεταννικὸ Μουσεῖο μὲ ὡδήγησε σὲ ἀρκετὰ ἐνδιαφέρουσες «ἀνακαλύψεις-ἐκπλήξεις» σὲ σχέση μὲ τὴν νεοβυζαντινὴ παιδεία, τὴν ὁποία ἔλαβα στὴν πάλαι ποτὲ χώρα τοῦ φωτὸς (καὶ νῦν τοῦ σκότους). Μία ἀπὸ αὐτὲς ἦταν στὸν ἐπάνω ὄροφο, ὅπου ὑπῆρχε δίπλα στὴν ἑλληνικὴ αἴθουσα (ὄχι αὐτὴ μὲ τὰ μάρμαρα τοῦ Παρθενῶνα) μιὰ ἔκθεση βυζαντινῶν νομισμάτων. Ἐκεῖ μάταια προσπάθησα νὰ βρῶ κάποια νομίσματα τὰ ὁποῖα νὰ εἶχαν ἑλληνικὰ γράμματα καὶ ὄχι λατινικά. Στὸ μετάλλιο τῆς φωτογραφίας ἀπεικονίζεται ὁ «Μέγας» (δολοφόνος τοῦ γιοῦ του καὶ τῆς συζύγου του, ὁ ὁποῖος αἱματοκύλισε καὶ τὴν Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, γιὰ νὰ πάρῃ τὴν ἐξουσία) Κωνσταντῖνος ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν Παλαιολόγων, οἱ ὁποῖοι θεωροῦνται ἀκόμα καὶ ἀπὸ ἀρνητικὰ πρὸς τὸ Βυζάντιο διακείμενους μελετητὲς οἱ πλέον φιλέλληνες! Καὶ αὐτὸ στὰ Λατινικά. Ἐπίσης μιὰ ἐπεξηγηματικὴ πινακίδα στὴν ἀρχὴ τῆς ἔκθεσης ἐνημέρωνε τὸ κοινό, ὅτι τὸ Βυζάντιο οὐδεμία σχέση εἶχε μὲ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ ἦταν ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία καὶ οἱ κάτοικοί του θεωροῦσαν τοὺς ἑαυτούς τους Ρωμαίους (ρωμιούς). Μήπως πρέπει ἄμεσα νὰ προβῇ σὲ ἔντονο διάβημα γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ αἴσχη τῶν ἀνιστόρητων Ἄγγλων ἡ χώρα μας; Μετὰ τιμῆς Τριπτόλεμος Τὸ ἑλληνοχριστιανικὸ ἰδεολόγημα τῆς ρωμιοσύνης, ποὺ κατασκευάσθηκε στὴν Ἑλλάδα μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τοὺς Τούρκους κι ἀκόμα προπαγανδίζεται μὲ τὴν παρεχόμενη ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων «Παιδεία» στὰ σχολεῖα τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας, ἀποπροσανατολίζοντας τοὺς Νεοέλληνες, εἶναι ἄγνωστο ἐκτὸς συνόρων. Ἐκεῖ ἀναφέρεται, πὼς «Βυζάντιο καὶ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία εἶναι ὀνόματα, ποὺ δόθηκαν στὴν Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία τὸ Μεσαίωνα (5ος - 15ος αἰῶνας). Οἱ Βυζαντινοὶ θεωροῦσαν τοὺς ἑαυτούς τους ὡς Ρωμαίους, καὶ ἡ αὐτοκρατορική τους πρωτεύουσα στὴν Κωνσταντινούπολη (τώρα λέγεται Ἰστανμπούλ) ἦταν γνωστὴ ὡς “Νέα Ρώμη”». (Ἀπὸ πινακίδα τοῦ Βρετανικοῦ Μουσείου.)