20276 ΔΑΥΛΟΣ/296, Νοέμβριος 2006 σης. Κάτι πρέπει νὰ γίνῃ τέλος πάντων. Ἀρκε- τὰ συγχύσθηκα καὶ πιστεύω ὅτι καὶ ἐσεῖς μα- ζί μου. Καλὴ δύναμη σὲ ὅλους μας. Μὲ τιμὴ Μ.Β. Στρατιωτικὸς Τὸ Βρεταννικὸ Μουσεῖο καὶ τὸ «ἑλληνικὸ Βυζάντιο» Κύριε διευθυντά, Ἡ ἐπίσκεψή μου φέτος τὸ καλοκαί- ρι στὸ Βρεταννικὸ Μουσεῖο μὲ ὡδή- γησε σὲ ἀρκετὰ ἐνδιαφέρουσες «ἀνα- καλύψεις-ἐκπλήξεις» σὲ σχέση μὲ τὴν νεοβυζαντινὴ παιδεία, τὴν ὁποία ἔλα- βα στὴν πάλαι ποτὲ χώρα τοῦ φωτὸς (καὶ νῦν τοῦ σκότους). Μία ἀπὸ αὐτὲς ἦταν στὸν ἐπάνω ὄροφο, ὅπου ὑπῆρχε δίπλα στὴν ἑλλη- νικὴ αἴθουσα (ὄχι αὐτὴ μὲ τὰ μάρμα- ρα τοῦ Παρθενῶνα) μιὰ ἔκθεση βυζαν- τινῶν νομισμάτων. Ἐκεῖ μάταια προ- σπάθησα νὰ βρῶ κάποια νομίσματα τὰ ὁποῖα νὰ εἶχαν ἑλληνικὰ γράμμα- τα καὶ ὄχι λατινικά. Στὸ μετάλλιο τῆς φωτογραφίας ἀπεικονίζεται ὁ «Μέ- γας» (δολοφόνος τοῦ γιοῦ του καὶ τῆς συζύγου του, ὁ ὁποῖος αἱματοκύ- λισε καὶ τὴν Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, γιὰ νὰ πάρῃ τὴν ἐξουσία) Κωνσταν- τῖνος ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν Παλαιολό- γων, οἱ ὁποῖοι θεωροῦνται ἀκόμα καὶ ἀπὸ ἀρνητικὰ πρὸς τὸ Βυζάντιο δια- κείμενους μελετητὲς οἱ πλέον φιλέλλη- νες! Καὶ αὐτὸ στὰ Λατινικά. Ἐπίσης μιὰ ἐπεξηγηματικὴ πινακί- δα στὴν ἀρχὴ τῆς ἔκθεσης ἐνημέρω- νε τὸ κοινό, ὅτι τὸ Βυζάντιο οὐδεμία σχέση εἶχε μὲ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ ἦταν ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία καὶ οἱ κάτοικοί του θεωροῦσαν τοὺς ἑαυτούς τους Ρωμαίους (ρωμιούς). Μήπως πρέπει ἄμεσα νὰ προβῇ σὲ ἔντονο διάβημα γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ αἴ- σχη τῶν ἀνιστόρητων Ἄγγλων ἡ χώ- ρα μας; Μετὰ τιμῆς Τριπτόλεμος Τὸ ἑλληνοχριστιανικὸ ἰδεολόγημα τῆς ρωμιοσύνης, ποὺ κατασκευάσθηκε στὴν Ἑλλάδα μετὰ τὴν ἀπε- λευθέρωση ἀπὸ τοὺς Τούρκους κι ἀκόμα προπαγαν- δίζεται μὲ τὴν παρεχόμενη ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παι- δείας καὶ Θρησκευμάτων «Παιδεία» στὰ σχολεῖα τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας, ἀποπροσανατολίζοντας τοὺς Νεοέλληνες, εἶναι ἄγνωστο ἐκτὸς συνόρων. Ἐκεῖ ἀναφέρεται, πὼς «Βυζάντιο καὶ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία εἶναι ὀνόματα, ποὺ δόθηκαν στὴν Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία τὸ Μεσαίωνα (5ος - 15ος αἰῶνας). Οἱ Βυζαντινοὶ θεωροῦσαν τοὺς ἑαυτούς τους ὡς Ρωμαίους, καὶ ἡ αὐτοκρατορική τους πρωτεύουσα στὴν Κωνσταντινούπολη (τώρα λέγεται Ἰστανμπούλ) ἦταν γνωστὴ ὡς “Νέα Ρώμη”». (Ἀπὸ πινακίδα τοῦ Βρετανικοῦ Μουσείου.)