Οἱ πάντοτε ἐπίκαιρες ἰ δέ ες τοῦ Ρόμ περτ Γκρὴν Ἴν γκερ σολ [Ἡ «Ἀ το μι κό τη τα» εἶ ναι μί α ἀ πὸ τὶς κλα σι κὲς δι α λέ ξεις τοῦ ἀ γνω στι κι στῆ ρή το ρα Ρόμ περτ Γκρὴν Ἴν γκερ σολ (1833-1899). Στὸ ἀ πό σπα σμα ἀπὸ τὴ διάλεξη αὐτή, ποῦ ἀκολουθεῖ, ὁ Ἴν γκερ σολ ὑ μνεῖ τὴν ἐ λεύ θε ρη σκέ ψη, ποὺ ἀ να ζη τᾷ τὴν ἀ λήθεια, ἀ δι α φο ρῶν τας γιὰ τὴν Ἐ ξου σί α καὶ θέ τον τας ὑ πε ρά νω ὅ λων τὴν προ σω πι κὴ πλη ρό τητα. «Ἡ ἀ ξί α τῆς μο νά δας εἶ ναι ἀ δι αμ φι σβή τη τη», ἔ λε γε ὁ Ἴν γκερ σολ, «τὸ Σύμ παν δὲν θὰ ἦ ταν πλῆ ρες χω ρὶς ἐ σέ να.»] ὲ κά θε μας βῆ μα συ ναντᾶ με τοὺς ἐ χθροὺς τῆς ἀ το μι κό τη τας καὶ τῆς πνευ μα τι κῆς ἐ λευ θε ρί ας. Ἡ πα ρά δο ση μᾶς ἀ κο λουθεῖ ἀ πὸ τὴν γέν νη ση μέ χρι τὸν θά να το. Οἱ πρῶ τες μας ἐ ρω τή σεις προ σκρού ουν στὴν ἄ γνοι α καὶ οἱ τε λευ ταῖ ες στὶς προκα τα λή ψεις. Χι λιά δες χέ ρια μᾶς σπρώχνουν στὴν πε πα τη μέ νη καὶ ἡ ἐκ παί δευσή μας συ νο ψί ζε ται σὲ μί α λέ ξη: κα ταπί ε ση. Ὅ ταν θέ λου με κά τι, θε ω ρεῖ ται αὐ το νό η το, ὅ τι δὲν πρέ πει νὰ τὸ ἔ χουμε, καὶ ὅ ταν θέ λου με νὰ κά νου με κά τι, θε ω ρεῖ ται αὐ το νό η το, ὅ τι δὲν πρέ πει νὰ τὸ κά νου με. Σὲ κά θε πε ρί πτω ση ἔ χου με νὰ ἀν τι με τω πί σου με κά ποι ο χε ρου βεὶμ ἢ κά ποι α σπά θη, ποὺ ἐμ πο δί ζουν τὴν εἴ σο δο στὴν Ἐ δὲμ τῆς ἐ πι θυ μί ας μας. «Ἡ ἔμ πνευ ση ἀ πὸ τὴν Βί βλο ἐ ξαρ τᾶ ται Μᾶς ἐ πι τρέ πε ται νὰ ἐ ρευ νή σου με ὁ ποι οἀ πὸ τὴν ἄ γνοι α αὐ τοῦ ποὺ τὴ δι α βά ζει.» δή πο τε θέ μα δὲν πα ρου σιά ζει ἰ δι αί τε ρο (Ρόμ περτ Γκρὴν Ἴν γκερ σολ, «Ἔμ πνευἐν δι α φέ ρον γιὰ μᾶς καὶ νὰ ἐκ φρά σου με ση», The Truth Seeker Annual, Νέ α Ὑ όρτὴν γνώ μη τῆς πλει ο ψη φί ας μὲ ἀ πό λυ τη κη 1885.)