ΚΡΑΤΙΚΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΕΦΡΑΞΑΝ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΟΥ ΑΡΧΑΝΘΡΩΠΟΥ ὲ πε ρί πτω ση ποὺ ἐ πι σκε φθῆ τε τὸ Σπή λαι ο μὲ τὸν Ἀρ χάν θρωπο τῶν Πε τρα λώ νων καὶ τὸ Μου σεῖ ο τῆς Ἀν θρω πο λο γι κῆς Ἑ ται ρεί ας στὴν Χαλ κι δι κή, θὰ δι α πι στώ σε τε ἕ να πρω το φανὲς στὰ παγ κό σμια χρο νι κὰ «ἐ πί τευγ μα» τῆς ρω μι ο σύ νης: Ὁ το πι κὸς δή μαρ χος ἔ χει φρά ξει τὸ δρό μο κι ἔ χει ἐ πι πλέ ον το πο θε τή σῃ καὶ φυ λά κιο στε λε χω μέ νο μὲ ἄν θρω πό του, ὥ στε νὰ σι γου ρευτῇ γιὰ τὸ μὴ προ σβά σι μο στὸν τε ρά στιας ση μα σί ας γιὰ τὴν κα τα γω γὴ τοῦ ἀν θρώ που αὐ τὸ χῶ ρο. Γιὰ τὸ πρω το φα νὲς γε γο νὸς μί λη σε στὸν «Δαυ λό» ὁ ἀν θρω πο λό γος κ. Που λιανός. Συνεχίζεται στὴ σελίδα 20336 ‣ ΕΚ ΘΕ ΜΑ ΤΑ ΠΟΥ ΣΠΑ ΖΟΥΝ ΤΑ ΔΟΓ ΜΑ ΤΑ ΤΗΣ Å ΠΙ ΣΤΗ ΜΗΣ ρο σφά τως βρέ θη κα στὴν βό ρεια Θεσ σα λί α καὶ τὴν κεν τρι κὴ Μα κεδο νί α μας καὶ ἐ πι σκέ φθη κα τὸ ὀ νο μα στὸ γιὰ τὴν ἀν θρω πο λο γι κή του σπου δαι ό τη τα Σπή λαι ο Πε τρα λώ νων στὴν Χαλ κι δι κή. Σ’ αὐ τό, ὡς γνω στόν, βρέ θη κε ἀ πὸ βο σκὸ ἀρ χι κὰ πα λαι ο αν θρω πολο γι κὸ κα τά λοι πο, καὶ στὴν συ νέ χεια ὁ Ἕλ λη νας ἀν θρω πο λό γος Ἄ ρης Που λια νὸς ἔ κα με μα κρο χρό νι ες ἐ πι στη μο νι κὲς ἐρ γα σί ες τῆς εἰ δι κό τη τάς του, μὲ το μὲς καὶ δι ε ρευ νή σεις ἐν τὸς τοῦ Σπη λαί ου Πε τρα λώ νων τῆς Χαλ κι δι κῆς, κα θὼς καὶ δι ε ξο δι κὲς ἔ ρευ νες γιὰ τὴν πα νί δα τῶν πε ρα σμέ νων ἑ κα τον τα χι λι ε τι ῶν, ποὺ δι α βί ω σε ἐν τὸς καὶ ἐ κτὸς τοῦ σπη λαί ου, μέ χρι ποὺ ἀ πε κλεί σθη ἐξ αἰ τί ας γε ω λογι κῶν φαι νο μέ νων καὶ ἔ κλει σε. (Βλ. «Δαυ λό», τεύ χη 127, 181, 191, 211, 230, 234, 267, 286.) ‣