Ç ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΘΕΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ῶς μπο ρεῖ νὰ ὑ πε ρα σπι σθῇ τὰ ἱ ε ρὰ καὶ ὅ σια τῆς πα τρί δας ἕ νας ἀ ξι ω μα τι κὸς μὲ αὐ τὲς τὶς πε ποι θή σεις; Πῶς ἔ φτα σε στὸ ὕ πα το ἀ ξί ω μα τοῦ Ἀρ χη γοῦ ΓΕΝ; Μὲ ποι ά κρι τή ρια ἐ ξελέ γη;” Αὐ τὰ τὰ ἐ ρω τή μα τα θέ τει σὲ Ἐ ρώ τη σή του πρὸς τὸν ὑ πουρ γὸ Ἐ θνι κῆς Ἀ μύ νης ὁ ἀν τι πρό ε δρος τῆς Βου λῆς κ. Γ. Σούρ λας καὶ τὰ θε με λι ώ νει πά νω στὸ κεί με νο τῆς συ νέν τευ ξης ποὺ ἔ δω σε ὁ ναύ αρ χος Ἀντ. Ἀν τω νιά δης στὸν «Δαυ λό» (τεῦ χος 295, Ὀ κτω βρί ου). Καὶ ζη τᾷ ὡς «ἐ πι τακτι κὴ ἀ νάγ κη νὰ κι νη θοῦν οἱ δι α δι κα σί ες γιὰ τὴν ἔκ πτω σή του ἀ πὸ τὸ τιμη τι κὸ ἀ ξί ω μα τοῦ Ἐ πι τί μου Ἀρ χη γοῦ ΓΕΝ». Ποι ές εἶ ναι «αὐ τὲς οἱ πε ποιθή σεις» τοῦ κ. Ἀντ. Ἀν τω νιά δη (τὶς ὁ ποῖ ες μά λι στα ὁ κ. Γ. Σούρ λας χα ρακτη ρί ζει ὡς «σο βα ρὰ ἠ θι κὰ καὶ πο λι τι κὰ ἀ δι κή μα τα»); Τὶς κα θο ρί ζει ρητῶς στὴν Ἐ ρώ τη σή του: «Ὁ Χρι στὸς καὶ ἡ Πα να γί α εἶ ναι πα ρα μύ θια ἐ πιστη μο νι κῆς φαν τα σί ας», «ἡ παρουσία στὶς ἐκ κλη σί ες εἶ ναι ἀ πο τέ λε σμα τῆς ὑ πα νά πτυ ξής μας», «γιὰ τὴν θρη σκεί α τὴν πλέ ον αἱ μο στα γῆ, ὅ πως ὁ Χρι στι α νι σμός, δὲν θὰ πο λε μοῦ σα πο τέ.» Καὶ ἐ πι στέ φει τὴν ἀ ξι ο θαύ μαστη ἀ πὸ ἄ πο ψη πο λι τι κοῦ λό γου Ἐ ρώ τη σή του μὲ τὴν συγ κι νη τι κὴ κο ρώνα, ὅ τι ὁ ναύ αρ χος ὑ βρί ζει μὲ τὶς δη λώ σεις του αὐ τὲς «τοὺς ἀ ξι ω μα τι κοὺς καὶ ὁ πλῖ τες ποὺ ἔ πε σαν στὰ πε δί α τῶν μα χῶν ὑ πὲρ πί στε ως». Πα ρα τη ροῦ με, ὅ τι στὴν πο λι τι κὴ συ νεί δη ση ἑ νὸς αὐ θεν τι κοῦ ἐκ προ σώπου τοῦ ἰ σχύ ον τος στὴ ση με ρι νὴ Ρω μι ο σύ νη κα θε στῶ τος ἰ δε ῶν, πραγ μά των καὶ κα τα στά σε ων, ὅ πως εἶ ναι ὁ ἀν τι πρό ε δρος τῆς Βου λῆς τῶν Ἑλ λή νων: α) οἱ μάχες τῶν Ἑλλήνων ἔγιναν ὑπὲρ πίστεως στὴν Ὀρ θο δο ξί α, β) στὰ ὕ πα τα ἀ ξι ώ μα τα τῶν Ἐ νό πλων Δυ νά με ων τῆς Ἑλ λά δος τὸ κρι τήριο ἐ πι λο γῆς εἶ ναι ἡ πί στη στὴν Ὀρ θο δο ξί α, γ) ἡ ἐ λευ θε ρί α τοῦ λό γου, ἂν συγ κρού ε ται μὲ τὴν πί στη στὴν Ὀρ θο δοξί α, ἀ πο τε λεῖ «σο βα ρὸ ἠ θι κὸ καὶ πο λι τι κὸ ἀ δί κη μα»,