ΔΑΥΛΟΣ/298, Ἰανουάριος 2007 20483 λοῦ» τοὺς ἁρμοδίους τῆς ἐν λόγῳ βιβλιοθήκης, ποιός εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ὑπάρξεως καὶ λειτουργίας της, ἐὰν ἀπαγορεύουν τὴν λήψη φωτοαντιγράφων τῶν κειμένων. Ὅταν δὲ ὑπέβαλα τὸ ἐρώτημα, ἐὰν θὰ μποροῦσα νὰ φέρω τὸν ἐπιγονάτιο ὑπολογιστή μου καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸν μικρὸ σαρωτή, ἐπιτρέποντα τὴν ἀνὰ σελίδα μεταφορὰ στὸν σκληρό του δίσκο, χωρὶς καμμία ἀπολύτως βλάβη τῶν βιβλίων, γιατί μοῦ ἔδιναν ἀπαντήσεις τοῦ τύπου «δὲν ξέρω» ἢ «ἴσως θὰ εἶναι δυνατόν» ἢ ἀκόμη «νὰ ἐρωτήσω τὴν ἐπιτροπὴ τῆς βιβλιοθήκης», τῆς ὁποίας πρόεδρος εἶναι ὁ ἑκάστοτε μητροπολίτης Δημητσάνης καὶ λοιπὰ ἀκατανόητα; Τέλος πάντων, τί γίνεται μὲ τὶς ἐν Ἑλλάδι βιβλιοθῆκες, οἱ ὁποῖες εἶναι τόσο φειδωλὲς ἐν σχέσει πρὸς τὶς ἀλλοδαπές, οἱ ὁποῖες χαίρουν, ὅταν ἐξυπηρετοῦν τοὺς ἀναγνῶστες τους; Συγκεκριμένως ἐζήτησα τὴν πρώτη σελίδα τοῦ συγγράμματος τοῦ Ἀπολλωνίου τοῦ Περγέως, ἀκμάσαντος τὸν 8ο αἰ. π.Χ. καὶ ὄχι, ὅπως λέγει ἡ θύραθεν Ἐπιστήμη, τὸν 6ο αἰ., «Κωνικά», τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν γνωστὴ καὶ διαδοθεῖσα κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη «Τοπολογία» (Μοντέρνα Μαθηματικά), ἐκδόσεως Teubner τῆς Λειψίας. Ἀποδεικνύεται, ὅτι κάτι συμβαίνει ἢ μᾶλλον δὲν συμβαίνει, ὡς θὰ ἔπρεπε, στό, ὅπως τὸ ἀποκαλεῖτε, «Ρωμαίικο Κρατίδιο». Μεθ’ ὑπολήψεως Χρῖστος Σ. Βιλλιώτης Οἰκονομολόγος «Κομμένος» ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς στὴν ΕΡΑ 5 Κύριε διευθυντά, Δὲν ὑπάρχει στὸν τόπο μας ἕνα τετραγωνικὸ γῆς, ἀπὸ τὶς ἡλιόθαμπες κορφὲς τοῦ Ὀλύμπου μέχρι τὰ ἐρεβώδη ρήγματα τοῦ Αἰγαίου, ποὺ νὰ μὴν ἀποπνέῃ ἱστορία, κλέος καὶ πολιτισμό. Ἐμεῖς, ὅμως, τί ἔχουμε μάθει ἀπὸ τὴν ΕΡΑ5, τὴν προοριζόμενη νὰ ἀκούεται ἀπὸ τοὺς ἐκτὸς Ἑλλάδος ὁμογενεῖς, γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ πολύτιμα καὶ ἀναπόσπαστα στοιχεῖα τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας καὶ ἰδιοσυστασίας; Τί ἔχουμε μάθει γιὰ τὸ πνευματικό, ψυχικὸ καὶ βιολογικὸ νῆμα, ποὺ μᾶς συνδέει μὲ τοὺς Ὡς ἐπιστέγασμα τῶν τεσσάρων προηγουμένων οὐσιαστικῶν γνωρισμάτων τῆς Ἑλληνικότητας πρέπει νὰ θεωρηθῇ ὁ ψυχικὸς ἔρως τῶν Ἑλλήνων πρὸς τὸ ὡραῖον, ποὺ γιὰ μὲν τοὺς ἐμπνευσμένους καλλιτέχνες καὶ τοὺς καλλιεργημένους ἀνθρώπους ἀποτελεῖ τὴν ἐπιτυχῆ μορφοποίηση μέσῳ τῆς τέχνης μιᾶς ἰδέας ἢ συναισθήματος, ὅπου περιεχόμενο καὶ μορφὴ συμπίπτουν, γιὰ δὲ τοὺς ἁπλοῦς ἀνθρώπους εἶναι ἐκεῖνο ποὺ προκαλεῖ αὐθόρμητη εὐχαρίστηση στὸν συναισθηματικό τους κόσμο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅλα τὰ καλλιτεχνήματα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων εἶχαν αἰσθητικὴ ἀξία καθολικῆς παραδοχῆς, ἀντίθετα μὲ ὅ,τι συμβαίνει σήμερα. Ἡ Ἑλληνικότητα λοιπόν, λέξη-ἔννοια πολυσήμαντος καὶ νοητικὰ ὑψιπετής, εἶναι ἡ ἐξήγηση τῆς διαφορετικότητας τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ ἄλλους λαούς-ἔθνη. Εἶναι τὸ σύνολο τῶν πολιτιστικῶν ἐπιτεύξεων τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ποὺ μὲ τὸ διαχρονικὸ οἰκουμενικό τους κῦρος ἐξακολουθοῦν καὶ σήμερα νὰ ἀποτελοῦν σημεῖο ἀφετηριακῆς ἀναφορᾶς γιὰ ὅλα τὰ πολιτισμένα ἔθνη στὴν προσπάθειά τους γιὰ πρόοδο. Μὲ τιμὴ Στ. Παπαδάκης [Γιὰ τὸν προσδιορισμὸ καὶ ὁρισμὸ τῆς ἔννοιας Ἑλληνικότητα βλ. ἔρευνες καὶ ἀφιερώματα τοῦ «Δ» στὰ τεύχη 16, 23, 24, 25, 26, 28, 32-33, 35, 37, 47, 49, 51, 52, 55, 56-57, 59, 66, 67, 71, 87, 98, 112, 114, 118, 119, 120, 133, 137, 140-141, 142, 143, 144, 146, 154, 164-165, 168, 174, 180, 185, 186, 196, 197, 207, 220, 222, 228, 242, 246, 247, 255, 256, 263, 266, 269, 280, 293 κ.ἄ.]