ΔΑΥΛΟΣ/298, Ἰανουάριος 2007 20483 λοῦ» τοὺς ἁρμοδίους τῆς ἐν λόγῳ βιβλιοθή- κης, ποιός εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ὑπάρξεως καὶ λειτουργίας της, ἐὰν ἀπαγορεύουν τὴν λήψη φωτοαντιγράφων τῶν κειμένων. Ὅταν δὲ ὑπέβαλα τὸ ἐρώτημα, ἐὰν θὰ μπο- ροῦσα νὰ φέρω τὸν ἐπιγονάτιο ὑπολογιστή μου καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸν μικρὸ σαρωτή, ἐπιτρέ- ποντα τὴν ἀνὰ σελίδα μεταφορὰ στὸν σκληρό του δίσκο, χωρὶς καμμία ἀπολύτως βλάβη τῶν βιβλίων, γιατί μοῦ ἔδιναν ἀπαντήσεις τοῦ τύ- που «δὲν ξέρω» ἢ «ἴσως θὰ εἶναι δυνατόν» ἢ ἀκόμη «νὰ ἐρωτήσω τὴν ἐπιτροπὴ τῆς βιβλιο- θήκης», τῆς ὁποίας πρόεδρος εἶναι ὁ ἑκάστοτε μητροπολίτης Δημητσάνης καὶ λοιπὰ ἀκατανό- ητα; Τέλος πάντων, τί γίνεται μὲ τὶς ἐν Ἑλλάδι βιβλιοθῆκες, οἱ ὁποῖες εἶναι τόσο φειδωλὲς ἐν σχέσει πρὸς τὶς ἀλλοδαπές, οἱ ὁποῖες χαίρουν, ὅταν ἐξυπηρετοῦν τοὺς ἀναγνῶστες τους; Συγκεκριμένως ἐζήτησα τὴν πρώτη σελί- δα τοῦ συγγράμματος τοῦ Ἀπολλωνίου τοῦ Περγέως, ἀκμάσαντος τὸν 8ο αἰ. π.Χ. καὶ ὄχι, ὅπως λέγει ἡ θύραθεν Ἐπιστήμη, τὸν 6ο αἰ., «Κωνικά», τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν γνωστὴ καὶ διαδοθεῖσα κατὰ τὰ τε- λευταῖα ἔτη «Τοπολογία» (Μοντέρνα Μαθη- ματικά), ἐκδόσεως Teubner τῆς Λειψίας. Ἀπο- δεικνύεται, ὅτι κάτι συμβαίνει ἢ μᾶλλον δὲν συμβαίνει, ὡς θὰ ἔπρεπε, στό, ὅπως τὸ ἀποκα- λεῖτε, «Ρωμαίικο Κρατίδιο». Μεθ’ ὑπολήψεως Χρῖστος Σ. Βιλλιώτης Οἰκονομολόγος «Κομμένος» ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς στὴν ΕΡΑ 5 Κύριε διευθυντά, Δὲν ὑπάρχει στὸν τόπο μας ἕνα τετραγωνι- κὸ γῆς, ἀπὸ τὶς ἡλιόθαμπες κορφὲς τοῦ Ὀλύμ- που μέχρι τὰ ἐρεβώδη ρήγματα τοῦ Αἰγαίου, ποὺ νὰ μὴν ἀποπνέῃ ἱστορία, κλέος καὶ πολι- τισμό. Ἐμεῖς, ὅμως, τί ἔχουμε μάθει ἀπὸ τὴν ΕΡΑ5, τὴν προοριζόμενη νὰ ἀκούεται ἀπὸ τοὺς ἐκτὸς Ἑλλάδος ὁμογενεῖς, γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ πολύτιμα καὶ ἀναπόσπαστα στοιχεῖα τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας καὶ ἰδιοσυστασίας; Τί ἔχουμε μάθει γιὰ τὸ πνευματικό, ψυχικὸ καὶ βιολογικὸ νῆμα, ποὺ μᾶς συνδέει μὲ τοὺς Ὡς ἐπιστέγασμα τῶν τεσσάρων προηγουμένων οὐσιαστικῶν γνωρισμάτων τῆς Ἑλλη- νικότητας πρέπει νὰ θεωρηθῇ ὁ ψυχικὸς ἔρως τῶν Ἑλλήνων πρὸς τὸ ὡραῖον, ποὺ γιὰ μὲν τοὺς ἐμπνευσμένους καλλιτέχνες καὶ τοὺς καλλιεργημένους ἀνθρώπους ἀποτελεῖ τὴν ἐπιτυχῆ μορφοποίηση μέσῳ τῆς τέχνης μιᾶς ἰδέας ἢ συναισθήματος, ὅπου περιεχό- μενο καὶ μορφὴ συμπίπτουν, γιὰ δὲ τοὺς ἁπλοῦς ἀνθρώπους εἶναι ἐκεῖνο ποὺ προκαλεῖ αὐθόρμητη εὐχαρίστηση στὸν συναισθηματικό τους κόσμο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅλα τὰ καλλιτε- χνήματα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων εἶχαν αἰσθητικὴ ἀξία καθολικῆς παραδοχῆς, ἀντίθετα μὲ ὅ,τι συμβαίνει σήμερα. Ἡ Ἑλληνικότητα λοιπόν, λέξη-ἔννοια πολυσήμαντος καὶ νοητικὰ ὑψιπετής, εἶναι ἡ ἐξήγηση τῆς διαφορετικότητας τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ ἄλλους λαούς-ἔθνη. Εἶναι τὸ σύνολο τῶν πολιτιστικῶν ἐπιτεύξεων τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ποὺ μὲ τὸ διαχρονικὸ οἰκουμενι- κό τους κῦρος ἐξακολουθοῦν καὶ σήμερα νὰ ἀποτελοῦν σημεῖο ἀφετηριακῆς ἀναφο- ρᾶς γιὰ ὅλα τὰ πολιτισμένα ἔθνη στὴν προσπάθειά τους γιὰ πρόοδο. Μὲ τιμὴ Στ. Παπαδάκης [Γιὰ τὸν προσδιορισμὸ καὶ ὁρισμὸ τῆς ἔννοιας Ἑλληνικότητα βλ. ἔρευνες καὶ ἀφιερώματα τοῦ «Δ» στὰ τεύχη 16, 23, 24, 25, 26, 28, 32-33, 35, 37, 47, 49, 51, 52, 55, 56-57, 59, 66, 67, 71, 87, 98, 112, 114, 118, 119, 120, 133, 137, 140-141, 142, 143, 144, 146, 154, 164-165, 168, 174, 180, 185, 186, 196, 197, 207, 220, 222, 228, 242, 246, 247, 255, 256, 263, 266, 269, 280, 293 κ.ἄ.]