20484 ΔΑΥΛΟΣ/298, Ἰανουάριος 2007 προ γό νους μας; ΕΡΑ5, θὰ εἶ χε ἐ πεν δύ σει καὶ οἰ κο δο μή σει τὸ Ὁ πιὸ ἀν τι προ σω πευ τι κὸς γιὰ τοὺς ὁ μο γεπρό γραμ μά του πά νω στοὺς πνευ μα τι κούς νεῖς ρα δι ο φω νι κὸς σταθ μὸς τῆς χώ ρας δὲν πατου θη σαυ ρούς. ρου σιά ζει οὔ τε μί α ἀρ χαι ο λο γι κὴ ἐκ πομ πή. Εἶ ναι ἄ με ση ἐ θνι κὴ ἀ ναγ και ό τη τα νὰ ἀ ναΚαὶ οἱ ἀ κρο α τές του δὲν ἔ χουν πλη ρο φο ρηστη λω θῇ ἡ ἐ θνι κή μας μνή μη. Ἡ ΕΡΑ5 ὀ φεί λει, θῆ τὸ ἔρ γο κα νε νὸς δι α νο ού με νου ἢ καλ λι τέαὐ θω ρεὶ καὶ πα ρα χρῆ μα, νὰ κα λύ ψῃ τρεῖς θεχνη τῆς πιὸ λαμ πρῆς ἐ πο χῆς τῆς ἀν θρω πό τημα τι κὲς ἑ νό τη τες: Τῶν με γά λων Ἑλ λή νων στοτας. Ὅ σες ἀ να φο ρὲς γί νον ται εἶ ναι ἀ σύν δεχα στῶν τῆς Ἀρ χαι ό τη τας, τῶν καλ λι τε χνῶν τες, ἀ πο σπα σμα τι κές, με μο νω μέ νες καὶ δι άκαὶ τῶν ἀρ χαι ο λο γι κῶν χώ ρων καὶ εὑ ρη μάσπαρ τες. Ἡ τέ λεια ἀ πό πει ρα ἐ ξόν τω σης ἱ στοτων. Μὲ τι μὴ ρι κῆς μνή μης. Δημ. Αὐ γου στι νιᾶ τος Οἱ οσ δή πο τε ἄλ λος ρα δι ο φω νι κὸς σταθ- Πε ρούτ ζια, Ἰ τα λί α μὸς τοῦ κό σμου, ἂν εὑ ρί σκε το στὴ θέ ση τῆς Θε ο κρα τι κῆς ἔμ πνευ σης ἀ θλη τι κοὶ ἀ γῶ νες τὴν 28η Ὀ κτω βρί ου Κύ ρι ε δι ευ θυν τά, ση μαι οῦ λες του προ σπα θεῖ νὰ μᾶς κά νῃ νὰ πιἈ νή με ρα τῆς ἐ θνι κῆς ἑ ορ τῆς τῆς 28ης Ὀ κτωστέ ψου με, ὅ τι ὑ πῆρ ξε κά ποι ος τύ πος ποὺ ἔ καβρί ου τὸ κα νά λι ALTER πα ρου σί α σε στὶς μενε χρι στι α νι κὸ ἀ θλη τι σμό, αὐ τὸν ἀ κρι βῶς τὸν ση με ρια νὲς εἰ δή σεις τὰ «Νε στό ρεια», ἀ θλη τιἀ θλη τι σμό, ποὺ οἱ Πα τέ ρες τους ζή τη σαν ἀ πὸ κοὺς ἀ γῶ νες πρὸς τι μὴν τοῦ ἁ γί ου Νέ στο ρα, τὸν Θε ο δό σιο νὰ τὸν ἀ πα γο ρεύ σῃ (392 μ.Χ.). ποὺ γί νον ται, λέ ει, κά θε χρό νο στὴν Ἱ ε ρά πεΚά ποι ος νὰ τοὺς κρά ξῃ, ρὲ παι διά. τρα καὶ ποὺ φέ τος μά ζε ψαν πιὸ πο λὺ κό σμο... Εὐ χα ρι στῶ πο λὺ Νι κη φό ρος Χατ ζη δά κης (ὅ λοι καὶ ὅ λοι καμ μιὰ πε νην τα ριὰ ἦ ταν) ἀ πὸ Ἀ θή να ἄλ λες φο ρές. Καὶ τὸ ἱ ε ρα τεῖ ο μὲ τὶς κί τρι νες Ἡ Νά ου σα ἀνήκει στὸ κρά τος τῆς Ρω μα νί ας! Ἀ ξι ό τι με κ. Λάμ πρου, Τὸ μνη μεῖ ο, ποὺ φω το γρά φη σα στὴν πό λη τῆς Ναού σης μέ σα στὸ πα νέ μορ φο πάρ κο της, μοῦ ἔ κα νε τρομα κτι κὴ ἐν τύ πω ση, ὄ χι ὡς κα τα σκευ ή, ἀλ λὰ ὡς ἐ πι γραφή. Προ σπά θη σα καὶ προ σπα θῶ ἀ κό μη νὰ ἀ πο φύ γω νὰ δώ σω τὴν ἑρ μη νεί α ποὺ ὑ πο ψι ά ζο μαι στὸ «Ρω μανί α», νὰ πῶ δηλ. ὅ τι ἐν νο εῖ Ἑλ λά δα, καὶ γι’ αὐ τὸ στέλνω τὴν εἰ κό να καὶ τοὺς στί χους της στὸ «Δαυ λό», μήπως καὶ κά ποι ος Να ου σαῖ ος-Πόν τιος ἢ ἱ στο ρι κὸς γνώστης μὲ ἐ νη με ρώ σῃ γιὰ κά τι ποὺ δὲν γνω ρί ζω· ἂν καὶ πο λὺ φο βοῦ μαι, ὅ τι ὄν τως τὸ Ρω μα νί α εἶ ναι τὸ ὄ νο μα ποὺ ἤ θε λε ἡ «Ἑλ λη νι κὴ Ἐκ κλη σί α» γιὰ τὴν ὀ νο μα σί α τῆς χώ ρας μας με τὰ τὴν ἐ πα νά στα ση τοῦ 1821. Ρω μανί α τὴν Ἑλ λά δα –ρω μιοὺς τοὺς Ἕλ λη νες– τὸ ρω μιὸς λί γο ἔ πια σε, δὲν ἤ ξε ρα ὅ μως ὅ τι ὑ πάρ χουν καὶ ἰ χνη λάτες ἀ κό μη τῆς Ρω μα νί ας, ποὺ τὴν πο τί ζουν, γιὰ ν’ ἀν θήσῃ καὶ νὰ βγά λῃ καὶ ἄλ λους μαύ ρους σκορ πιούς. Μὲ ἐ κτί μη ση Παν. Ἰ α τροῦ Θεσ σα λο νί κη