Ç ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ Ἡ ση μει ο λο γί α τοῦ «Ἀ πο ξυ ό με νου» ἔν νοι α τοῦ ἀ τό μου ὡς μέ ρους τοῦ Σύμ παν τος ἀ πη σχόλη σε τοὺς φι λο σό φους, ἰ δι αι τέ ρως τὸν Δη μό κρι το καὶ τὸν Ἐ πί κου ρο. Κα τὰ τὸν πρῶ το τὰ ἄ το μα εἶ ναι ἀ ό ρατα, ἀ πει ρο ε λά χι στα, κι νοῦν ται δια ρκῶς στὸ Σύμ παν, πάν το τε σὲ εὐ θεῖ α γραμ μή· δέχεται τὸ ἀ να πό φευ κτο: «Πάν τα τε κα τ’ ἀ νάγ κην γίγνε σθαι.» Φρο νοῦ σε, ὅ τι σκο πὸς τῆς ζω ῆς κά θε ἀν θρώ που θὰ πρέ πει νὰ εἶ ναι ἡ εὐ θυ μί α, ὁ γαλήνιος καὶ εὐτυχὴς βίος, ὁ ὁποῖος δὲν διαταράσσεται ἀπὸ φό βο καὶ δει σι δαι μο νί α (Δι ο γένης Λα έρ τιος, «Βί οι Φι λο σό φων» - Δη μό κρι τος 44,45). Ὁ δεύ τε ρος θεω ρεῖ, ὅ τι κά ποι α ἄ το μα πα ρε κτρέ πον ται, καὶ πλα γί ως δέχεται καὶ τὴν τύ χη: «ἐ ὰν οὕ τω τύ χῃ». Ἔ λε γε, ὅ τι στὴν κί νη σι τῶν ἀ τό μων ὑ πάρ χει καὶ ὁ παλ μὸς καὶ ὁ ἀ να παλ μὸς (κα τὰ τοὺς συγ χρό νους φι λο σό φους: ἡ συ νεί δη σις καὶ ἡ αὐ το συ νεί δη σις). Φρο νοῦ σε, ὅ τι δὲν θὰ πρέ πει νὰ ἀ φή νω με τὸν ἑ αυ τό μας στὴν εἱ μαρ μέ νη: «εἱ μαρ μέ νην δου λεύ ειν», διό τι ἡ εἱ μαρ μέ νη εἶ ναι ἡ ἴ δια ἡ ἀ νάγ κη, καὶ μό νον μὲ τὴν δρᾶ σι του ὁ ἄν θρω πος κα νο νί ζει τὰ τῆς ζω ῆς του, νὰ μὴν στη ρί ζε ται μό νον στὴν κα λὴ ἔκ βα σι τῆς τύ χης του: «βέλ τιον γὰ ρ ἐν ταῖς πρά ξε σιν τὸ κα λῶς κρι θὲν μὴ ὀρ θω θῆ ναι διὰ ταύ την». Ἡ δρᾶ σις γί νε ται ἐ λεύ θε ρη, ὅ ταν ἀ πο φεύ γων ται τὰ δε σμά της: «τὸ δὲ πα ρ’ ἡ μᾶς ἀ δέ σπο τον». (Δι ο γένης Λα έρ τιος, «Βί οι Φι λο σό φων» - Ἐ πί κου ρος, 133-135.) Ἡ σύγ χρο νη Φυ σι κὴ δέ χε ται τὶς προ α να φε ρό με νες ἀ πό ψεις, προ σθέ τον τας καὶ τὴν ἐ σω τε ρι κὴ δύ να μι τοῦ ἀ τό μου, τὴν ἀ το μι κὴ ἐ νέρ γεια (κεν τρι κὸς πυρήν, ἠ λε κτρό νια, πρω τό νια, οὐ δε τε ρό νια).