ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

298ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2007

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 20524 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
49 ἀπό 105
Πηγή κειμένου
ψηφιακό κείμενο τοῦ PDF
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Η τελετή «Μπαρ Μιτσβά» και ο Ιησούς — ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ, ΚΙΜΩΝ
    ἀρχή: σελ. 20524 συμπερασμένος · τέλος: ἄγνωστο · τχ. 298

Κείμενο φύλλου

Ç ΤΕΛΕΤΗ ΜΠΑΡ ΜΙΤΣΒΑ ΚΑΙ Ï ΙΗΣΟΥΣ ε τὰ τὴν τε λε τὴ τῆς Πε ρι το μῆς, τὸ «Μπὰρ Μι τσβά» (=«Γυιὸς τῆς Δι αθή κης»), ἡ γι ορ τὴ τῆς θρη σκευ τι κῆς ἐ νη λι κί ω σης, εἶ ναι ἡ ση μαν τι κώ τερη στὴ ζω ὴ ἑ νὸς Ἑ βραι ό που λου, ὅ ταν συμ πλη ρώ νῃ τὰ δώ δε κα χρό νια του. Συμ βολί ζει τὴν ἀρ χὴ τῆς ὡ ρι μό τη τας καὶ τὸ ξε κί νη μα τῆς ἐν συ νεί δη της ἑ βρα ϊ κῆς ζω ῆς. Ἀ πὸ τὴ θρη σκευ τι κὴ ἐ νη λι κί ω ση καὶ με τὰ τὸ ἀ γό ρι γί νε ται ὑ πεύ θυ νο ἄ το μο καὶ δε σμεύ ε ται νὰ ζῇ σύμ φω να μὲ τὶς ἀρ χὲς τοῦ Ἰ ου δα ϊ σμοῦ. Σὲ αὐ τὴ τὴν τε λε τὴ –σὰν γνή σιος Ἑ βραῖ ος– συμ με τεῖ χε κα νο νι κὰ καὶ ὁ Ἰ η σοῦς, ὅ ταν ὡς δω δε κα ε τὴς πῆ γε στὸ να ὸ καὶ συ νω μί λη σε μὲ τοὺς δι δα σκά λους (ραβ βί νους). Ἡ τε λε τὴ τῆς ἐ νη λι κί ω σης δὲν ἀ να φέ ρε ται στοὺς ἑ βρα ϊ κοὺς νό μους, ὁ συμ βολι σμός της ὅ μως τὴν ἔ κα νε νὰ τη ρῆ ται μὲ λαμ πρό τη τα καὶ στὴ σύγ χρο νη ἐ πο χή. Με ρι κὲς ἡ μέ ρες πρὶν ἀ πὸ τὴν τε λε τὴ ὁ ραβ βῖ νος προ ε τοι μά ζει τὸ νε α ρὸ ἀ γό ρι, διδά σκον τάς του κυ ρί ως νὰ δι α βά ζῃ καὶ νὰ ψέλ νῃ τὶς προ σευ χὲς τῆς «Το ρά». Ὅ ταν ἑ τοι μα σθῇ ὁ νε α ρὸς Ἑ βραῖ ος πη γαί νει στὴ συ να γω γὴ καὶ δι α βά ζει ἐ νώ πιον ὅ λων τὶς προ σευ χές. Με τὰ τὴν ἀ νά γνω ση τὸ ἀ γό ρι μι λά ει γιὰ τὶς νέ ες δε σμεύ σεις, ποὺ ἀ να λαμ βά νει, καὶ γιὰ τὴ ση μα σί α τῆς τή ρη σης τῶν ἀρ χῶν τῆς ἑ βρα ϊ κῆς θρη σκεί ας. Με τὰ τὴν ὁ μι λί α ὁ ραβ βῖ νος δί νει συμ βου λὲς στὸ νε α ρὸ καὶ τὸν εὐ λο γεῖ. Ἡ τε λε τὴ αὐ τὴ πε ρι γρά φε ται στὸ «Κα τὰ Λου κᾶν» εὐ αγ γέ λιο, σύμ φω να μὲ τὸ ὁ ποῖ ο ὁ δω δε κα ε τὴς Ἰ η σοῦς πῆ γε στὸ να ὸ καὶ συ νω μί λη σε μὲ τοὺς δι δα σκά λους (ραβ βί νους), ποὺ τὸν θαύ μα σαν γιὰ τὴ νο η μο σύ νη καὶ γιὰ τὶς ἀ παν τή σεις, ποὺ τοὺς ἔ δι νε: «Ὅ ταν λοι πὸν ἔ γι νε δώ δε κα ἐ τῶν, ἀ νέ βη καν στὴν Ἱ ε ρου σα λήμ, ὅ πως τὸ συνή θι ζαν στὴ γι ορ τὴ (Πε σάχ). Κι ὅ ταν πέ ρα σαν οἱ μέ ρες κι ἐ πέ στρε φαν πί σω, τὸ παι δί, ὁ Ἰ η σοῦς, πα ρέ μει νε στὴν Ἱ ε ρου σα λήμ... Ἔ τσι ὕ στε ρα ἀ πὸ τρεῖς μέ ρες τὸν βρῆ καν νὰ κά θε ται στὸ να ὸ ἀ νά με σα στοὺς δι δα σκά λους, νὰ τοὺς ἀ κού ῃ καὶ νὰ
πρωτογενές κείμενο, ὅπως ἀκριβῶς ἐξήχθη →