Σχε τι κὰ μὲ τὸ ἄρ θρο «Ἀ πὸ τὸν ἑ βρα ϊ κὸ προ ῆλ θε ὁ βυ ζαν τι νὸς δι κέ φα λος» του ἀ φι ε ρώ μα τος «Βυ ζάν τιο: ἡ ἰ δε ο λο γι κὴ τα φό πλα κα τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ» (τ. 293), λά βα με τὶς πα ρα κά τω ἐ πι στο λὲς ἀ να γνω στῶν: Κύ ρι ε δι ευ θυν τά, ρι ζαν τὸ ἱ ε ρόν. (Παυ σα νί ας VIII, 387.) Ἀ να φε ρό με νος εἰς τὸ ἄρ θρον τῆς σε λί» Οἱ Βυ ζαν τι νοὶ συγ γρα φεῖς ὀ νο μά ζουν δος 19968 τῆς ἐκ δό σε ώς σας τοῦ Ἰ ου λί ουτοὺς δι κε φά λους ἀ ε τοὺς “βα σι λι κούς” ἢ Αὐγού στου 2006 ἔ χω νὰ πα ρα τη ρή σω (ἢ “δι πλοῦς ἀ ε τούς”, οὐ δέ πο τε δὲ δι κε φάἀ κρι βέ στε ρον νὰ ἀν τι γρά ψω) τὰ ἑ ξῆς: λους. Τὰ κα θα ρῶς βα σι λι κὰ ἀν τι κεί με«Δύ να ται σή με ρα νὰ θε ω ρῆ ται βέ βαι ον, να, τὰ ὁ ποῖ α ἔ φε ρον δι κέ φα λον ἀ ε τόν, ὅ τι ὁ Δι κέ φα λος Ἀ ε τὸς ἐ χρη σι μο ποι εῖ το ὡς καὶ ἡ ἐκ πα ρα δό σε ως λα ϊ κὴ ἑρ μη νεί α ὡς ἔμ βλη μα ἤ δη ἀ πὸ τοῦ 9ου μ.Χ. αἰ ῶ νος, αὐ τοῦ μέ χρι σή με ρον δει κνύ ουν σα φῶς, πα ρὰ δὲ τὰ ὑ πο στη ρι χθέν τα πε ρὶ τοῦ ἀνὅ τι οὐ δέ πο τε οἱ βα σι λεῖς καὶ ὁ λα ός μας τι θέ του εἶ ναι κλη ρο νο μιὰ τῆς ἑλ λη νι κῆς ἐ λη σμό νη σαν τὴν ὑ ψη λήν, εὐ γε νῆ καὶ καἈρ χαι ό τη τος καὶ δὲν πα ρέ λα βον αὐ τὸν θα ρῶς ἑλ λη νι κὴν ἔν νοι αν αὐ τοῦ, ὡς τοῦ οἱ Βυ ζαν τι νοὶ ἔκ τι νος ἀ σι α τι κοῦ λα οῦ. κα τ’ ἐξο χὴν αἰ σί ου ἐμ βλή μα τος καὶ συμΚαὶ εἰς τὴν Κρή την καὶ εἰς Μυ κή νας καὶ βό λου τῆς ὑπά της βα σι λικῆς, θεί ας καὶ κοεἰς τὴν Σπάρ την εὑρί σκο μεν τὸ ἔμ βλη μα σμι κῆς ἐ ξου σί ας. Ὅ τι δὲ εἰς τὰ δύο κυ ριτῶν δι δύ μων ἀ ε τῶν ἐ πὶ χρυ σῶν κο σμη μάώ τε ρα κέν τρα τοῦ Βυ ζαν τι νοῦ Κρά τους, των, ἐ πὶ ἐ λε φαν τί νων πορ πῶν, ἀλ λὰ καὶ τὴν Κων σταν τι νού πο λιν καὶ τὴν Νί καιαν, εἰς τοὺς Δελ φούς, συν δε ό με νου μὲ τὸν δι ε σῴ ζε το πα ρά δο σις συ σχε τί ζου σα τοὺς μύ θον τοῦ «ὀμ φα λοῦ τῆς γῆς». Κα τὰ τὸν δύο αὐ τοὺς ἀ ε τοὺς πρὸς τοὺς δύο δελὍ μη ρο δὲ ὁ ἀ ε τός, «τε λει ό τα τος πε τε ηφι κοὺς τοῦ Διός, τοὺς δεί ξαν τας ὅ τι οἱ νῶν», ἐ θε ω ρεῖ το ὡς τὸ φίλ τα τον τοῦ Διὸς Δελ φοὶ ἦ σαν ὁ ὀμ φα λὸς τῆς γῆς, ἀ πο δειπτη νόν, ἱ ε ρὸν καὶ συμ πα ραρ ρέον αὐ τοῦ, κνύ ε ται ἐκ τοῦ γε γο νό τος, ὅ τι εἰς μὲν τὰς ἐ ξυ πη ρε τοῦν αὐ τὸν εἰς τὰ πάν τα. Εἰς τὸ ἐκ κλη σί ας ὁ δι κέ φα λος εἰ κο νί ζε το ἐν τῷ Λύ και ον ὄ ρος καὶ ἐ πὶ τῆς ὑ ψη λο τέ ρας “ὀμ φα λῷ” αὐ τῶν (πορ φυ ροῦν ὀμ φά λιον), κο ρυ φῆς αὐ τοῦ (1.421 μ.) ἦ το ἀ νι δρυ μέἐξ ὅ λων δὲ τῶν πό λε ων τοῦ ἀρ χαί ου κόνον μέ σῳ τῶν νε φῶν τὸ ἀρ χαι ό τα τον τῶν σμου μό νον οἱ δύο αὐ ταὶ πό λεις εἶ χον τόἱ ε ρῶν τοῦ Διός, «βα τῆ ρος οἰ ω νῶν» (ἤ τοι πον κα λού με νον Με σόμ φα λον, ὡς οἱ Δελποι μέ νος ἀ ε τῶν), τὸ ἀ πὸ τοῦ ὄ ρους ὀ νοφοί, οἱ κα λού με νοι Με σόμ φα λοι, ἐκ τοῦ μα ζό με νον Λύ και ον. Δύο ἐ πί χρυ σοι ἀ ε τοὶ προσ δι ο ρι σμοῦ των ὡς μέ σον τῆς γῆς, ἐκ ἐ πὶ τῆς ἀ να το λι κῆς προ σό ψε ως ἐ χα ρα κτήτῆς πτή σε ως τῶν δύο ἀ ε τῶν.»