Σχετικὰ μὲ τὸ ἄρθρο «Ἀπὸ τὸν ἑβραϊκὸ προῆλθε ὁ βυζαντινὸς δικέφαλος» του ἀφιερώματος «Βυζάντιο: ἡ ἰδεολογικὴ ταφόπλακα τοῦ Ἑλληνισμοῦ» (τ. 293), λάβαμε τὶς παρακάτω ἐπιστολὲς ἀναγνωστῶν: Κύριε διευθυντά, Ἀναφερόμενος εἰς τὸ ἄρθρον τῆς σελί- δος 19968 τῆς ἐκδόσεώς σας τοῦ Ἰουλίου- Αὐγούστου 2006 ἔχω νὰ παρατηρήσω (ἢ ἀκριβέστερον νὰ ἀντιγράψω) τὰ ἑξῆς: «Δύναται σήμερα νὰ θεωρῆται βέβαιον, ὅτι ὁ Δικέφαλος Ἀετὸς ἐχρησιμοποιεῖτο ὡς ἔμβλημα ἤδη ἀπὸ τοῦ 9ου μ.Χ. αἰῶνος, παρὰ δὲ τὰ ὑποστηριχθέντα περὶ τοῦ ἀν- τιθέτου εἶναι κληρονομιὰ τῆς ἑλληνικῆς Ἀρχαιότητος καὶ δὲν παρέλαβον αὐτὸν οἱ Βυζαντινοὶ ἔκ τινος ἀσιατικοῦ λαοῦ. Καὶ εἰς τὴν Κρήτην καὶ εἰς Μυκήνας καὶ εἰς τὴν Σπάρτην εὑρίσκομεν τὸ ἔμβλημα τῶν διδύμων ἀετῶν ἐπὶ χρυσῶν κοσμημά- των, ἐπὶ ἐλεφαντίνων πορπῶν, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς Δελφούς, συνδεόμενου μὲ τὸν μύθον τοῦ «ὀμφαλοῦ τῆς γῆς». Κατὰ τὸν Ὅμηρο δὲ ὁ ἀετός, «τελειότατος πετεη- νῶν», ἐθεωρεῖτο ὡς τὸ φίλτατον τοῦ Διὸς πτηνόν, ἱερὸν καὶ συμπαραρρέον αὐτοῦ, ἐξυπηρετοῦν αὐτὸν εἰς τὰ πάντα. Εἰς τὸ Λύκαιον ὄρος καὶ ἐπὶ τῆς ὑψηλοτέρας κορυφῆς αὐτοῦ (1.421 μ.) ἦτο ἀνιδρυμέ- νον μέσῳ τῶν νεφῶν τὸ ἀρχαιότατον τῶν ἱερῶν τοῦ Διός, «βατῆρος οἰωνῶν» (ἤτοι ποιμένος ἀετῶν), τὸ ἀπὸ τοῦ ὄρους ὀνο- μαζόμενον Λύκαιον. Δύο ἐπίχρυσοι ἀετοὶ ἐπὶ τῆς ἀνατολικῆς προσόψεως ἐχαρακτή- ριζαν τὸ ἱερόν. (Παυσανίας VIII, 387.) » Οἱ Βυζαντινοὶ συγγραφεῖς ὀνομάζουν τοὺς δικεφάλους ἀετοὺς “βασιλικούς” ἢ “διπλοῦς ἀετούς”, οὐδέποτε δὲ δικεφά- λους. Τὰ καθαρῶς βασιλικὰ ἀντικείμε- να, τὰ ὁποῖα ἔφερον δικέφαλον ἀετόν, ὡς καὶ ἡ ἐκ παραδόσεως λαϊκὴ ἑρμηνεία αὐτοῦ μέχρι σήμερον δεικνύουν σαφῶς, ὅτι οὐδέποτε οἱ βασιλεῖς καὶ ὁ λαός μας ἐλησμόνησαν τὴν ὑψηλήν, εὐγενῆ καὶ κα- θαρῶς ἑλληνικὴν ἔννοιαν αὐτοῦ, ὡς τοῦ κατ’ ἐξοχὴν αἰσίου ἐμβλήματος καὶ συμ- βόλου τῆς ὑπάτης βασιλικῆς, θείας καὶ κο- σμικῆς ἐξουσίας. Ὅτι δὲ εἰς τὰ δύο κυρι- ώτερα κέντρα τοῦ Βυζαντινοῦ Κράτους, τὴν Κωνσταντινούπολιν καὶ τὴν Νίκαιαν, διεσῴζετο παράδοσις συσχετίζουσα τοὺς δύο αὐτοὺς ἀετοὺς πρὸς τοὺς δύο δελ- φικοὺς τοῦ Διός, τοὺς δείξαντας ὅτι οἱ Δελφοὶ ἦσαν ὁ ὀμφαλὸς τῆς γῆς, ἀποδει- κνύεται ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι εἰς μὲν τὰς ἐκκλησίας ὁ δικέφαλος εἰκονίζετο ἐν τῷ “ὀμφαλῷ” αὐτῶν (πορφυροῦν ὀμφάλιον), ἐξ ὅλων δὲ τῶν πόλεων τοῦ ἀρχαίου κό- σμου μόνον οἱ δύο αὐταὶ πόλεις εἶχον τό- πον καλούμενον Μεσόμφαλον, ὡς οἱ Δελ- φοί, οἱ καλούμενοι Μεσόμφαλοι, ἐκ τοῦ προσδιορισμοῦ των ὡς μέσον τῆς γῆς, ἐκ τῆς πτήσεως τῶν δύο ἀετῶν.»