ΔΑΥΛΟΣ/298, Ἰανουάριος 2007 20577 γαινε μαζί του στὰ διεθνῆ ἐπιστημονικὰ συνέδρια. Ἰδιαίτερη ἀναφορὰ στὸ βιβλίο γίνεται στὰ παιδικά του χρόνια, τὴν Ἰκαρία ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του, τὶς ἀνησυχίες τῆς νιότης του καὶ τὶς μεγάλες ἀποφάσεις ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Ἰταλογερμανικῆς κατοχῆς, τὶς σπουδὲς Βιολογίας καὶ τὸν ἀγῶνα ἐπιβίωσης κατὰ τὴν παραμονή του στὴν Ἀμερικὴ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὶς ὀρεινὲς μάχες ὡς ἐθελοντῆ στὸ «Δημοκρατικὸ Στρατὸ Ἑλλάδος». Ἀκολουθοῦν οἱ μεταπτυχιακὲς σπουδὲς στὴν Ἀνθρωπολογία καὶ τὸ διδακτορικὸ μὲ θέμα τὴν προέλευση τῶν Ἑλλήνων. Στὸ βιβλίο ὑπάρχει ἐκτενὴς ἀναφορὰ στὴν συγκεκριμένη ἐργασία, μὲ τὴν ὁποία καταξιώθηκε ὡς ἐπιστήμονας. Οἱ κριτικὲς ἀπὸ κορυφαίους ἐπιστήμονες ἦταν ἄριστες· ἐπισήμαιναν ὅτι ἦταν μία θεμελιωμένη ἐργασία μὲ πολὺ σημαντικὰ συμπεράσματα καὶ θέσεις. Μεγάλο τὸ ἐνδιαφέρον ἀπὸ τὶς ἐφημερίδες καὶ ἄλλα μέσα ἐνημέρωσης. Γιὰ τὴν συγκεκριμένη ἐργασία τοῦ ἀπονεμήθηκε τὸ βραβεῖο «Κούμαρη» ὡς μία τιμητικὴ διάκριση καὶ ἀναγνώριση ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Ἀνθρωπολογικὴ Ἑταιρεία. Τὸ 1965 ἐργαζόταν ὡς ἐπιστημονικὸς σύμβουλος τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ, μὲ ἀπόσπαση στὸ Ὑπουργεῖο Συντονισμοῦ. Ἡ κύρια ἀπασχόλησή του ἦταν ἡ ὀργάνωση καὶ ἡ ἵδρυση δύο νέων πανεπιστημίων, τῶν Πατρῶν καὶ τῆς Κρήτης. Ἀρχὲς τοῦ 1966 καὶ μὲ πρόταση τοῦ καθηγητῆ Μαθηματικῶν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Σπύρου Ζερβοῦ ἔγινε μέλος τῆς Διοικούσας Ἐπιτροπῆς τοῦ Πανεπιστημίου Πατρῶν καὶ ἀπὸ τὴ θέση αὐτὴ ἵδρυσε τὰ πρῶτα τμήματα Βιολογίας καὶ Ἀνθρωπολογίας σὲ ἑλληνικὸ πανεπιστήμιο. Παρόλο ποὺ ἐπὶ χούντας καταργήθηκε τὸ τμῆμα Ἀνθρωπολογίας, ἐκεῖνο τῆς Βιολογίας λειτουργεῖ μέχρι σήμερα. Μὲ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον διαβάζουμε στὸ βιβλίο γιὰ τὶς ἀνασκαφικὲς ἐργασίες στὴ Χαλκιδική: «Πάσχα τοῦ 1968, τέλος Μαρτίου, ξεκίνησε τὶς συστηματικὲς ἀνασκαφὲς μας μεταφυσική-ὑπερβατικὴ θεώρηση τῆς Φύσης. Τὸ ἡλιοκεντρικό μας πλανητικὸ σύστημα ἀπέχει 4,5 ἔτη φωτὸς ἀπὸ τὸ κοντινώτερο ἄστρο, πρᾶγμα ποὺ σημαίνει ὅτι, ἂν τὸ μικρύνωμε σὰν μία μπάλλα ποδοσφαίρου, τότε τὸ κοντινώτερο ἀστέρι θὰ ἀπέχῃ... 500 ὁλόκληρα χιλιόμετρα, γιὰ νὰ συνειδητοποιήσωμε στὸ ἄπειρο τοῦ μεγάκοσμου, πόσο μικροὶ εἴμαστε. Ἀκόμα πιὸ μακριὰ ἀναλόγως εἶναι καὶ οἱ κινητῆρες ἰόντων τῶν διαστημοπλοίων, ποὺ θὰ μᾶς τρέχουν μέχρι τὴν ταχύτητα σχεδὸν τοῦ φωτὸς (ὅριο), ὅπου ἡ ζωή μας δὲν θὰ φθάνῃ, ὥστε νὰ ἐπιταχύνωμε, χωρὶς νὰ μᾶς σκοτώσῃ ἡ ἀδράνεια... Ὡς γνωστό, τὸ πλανητικό μας σύστημα δὲν ἔχει ζωή, κι ἐμεῖς θὰ ἀποικήσωμε ἀφιλόξενους πλανῆτες μὲ τεράστιο κόστος ζωῆς, ὥστε κάτω ἀπὸ εἰδικοὺς θόλους νὰ παίζωμε... τάβλι κουβαλῶντας κι ἐκεῖ τὴν φτηνή μας ὕπαρξη, ὅπως ἄλλωστε μὲ ἀποτροπιασμὸ βλέπομε στὰ ἔργα «ἐπιστημονικῆς φαντασίας», ὅπου ἀνθρωποειδῆ τῆς τεχνολογίας ἔχουν πλήρη ἄγνοια τῆς μεγάλης Τέχνης, ποὺ εἶναι ἡ ἐπιτομὴ τοῦ ὑπαρξιακοῦ, μηχάνημα διαστημικό, ποὺ οὔτε κἂν τὸ ὑποπτεύονται. Αὐτό, τὸ ὅτι εἴμαστε τόσο μακρυὰ γιὰ τὰ μέτρα μας, εἶναι τυχαῖο μέσα στὴ νομοτέλεια τῆς Φύσης; Πόσο καραγκιόζηδες εἴμαστε μέσα στὸ διαστημόπλοιο, ὅταν ‣