«ΤΑ ΥΒΡΙΣΤΙΚΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΠΙΣΗΜΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» ὲ τὸν τίτ λον αὐ τὸν ὁ «Δαυ λός» μό λις ἐ ξέ δω σε καὶ κυ κλο φό ρησε ἕ να βι βλί ο, τὸ ὁ ποῖ ο θὰ μποροῦσε ἴσως νὰ ἀ πο τε λέ σῃ κα τὰ τὴ γνώ μη μου κομβικὸ σταθ μὸ καὶ καταλύτη στὴν πορεία τῆς διαχρονικῆς Ἑλληνικῆς Συνείδησης. Ἀπο τε λεῖ ται ἀ πο κλει στικὰ ἀ πὸ ἕ να Ἀ πάν θι σμα ἐ πί ση μων κει μέ νων τοῦ Χρι στι α νι σμοῦ γε νι κώ τερα, δη λα δὴ τῆς Πα λαι ᾶς Δι α θή κης, τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ τῶν ἔργων τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας· καὶ εἰδικώτερα τῆς Ὀρθοδοξίας, δη λα δὴ τῶν Κα νό νων τῶν Οἰ κου με νι κῶν Συ νό δων, τῶν λει τουρ γι κῶν της βι βλί ων καὶ ἐ πί ση μων κει μέ νων τοῦ Οἰ κου με νι κοῦ Πα τρι αρ χεί ου καὶ Ἀρχιερέων της, Συναξαριστῶν της καὶ Ἁγίων της, ποὺ γράφτηκαν ἐ πὶ Βυ ζαν τι νοῦ Με σαίω να, ἐ πὶ Τουρ κο κρα τί ας, κατὰ καὶ με τὰ τὴν Ἐ πα νά στα ση τοῦ 1821 καὶ ἐ πὶ Νε ω τέ ρου Ἑλ λη νι κοῦ Κρά τους καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ γράφωνται ἕως σήμερα. Τὰ κεί με να αὐ τὰ παρουσιάζονται συγκεντρωμένα γιὰ πρώτη φορὰ ἐδῶ, ἂν ὄχι ὡς πλῆρες corpus, ὁπωσδήποτε ὡς ἕνα ἀντιπροσωπευτικὸ καὶ συστηματικὸ δειγματολόγιο. Ἡ λέ ξη Ἀ πάν θι σμα χρησιμοποιεῖται βέ βαι α ἐδῶ συμ βα τι κά, δι ό τι στὴν πραγ μα τι κό τη τα πρό κει ται γιὰ συλ λο γὴ δη λη τη ρι ω δῶν «φυ τῶν». Πρό κειται γιὰ κα τα γρα φὴ ἑ νὸς ἀ τε λεί ω του ὀ χε τοῦ ὕ βρε ων, συ κο φαν τι ῶν, ἀπειλῶν, στρε βλώ σε ων, ἐ πι σή μων κα τα δι κα στι κῶν κειμένων ἀ να θε μα τι σμοῦ, ἀ φο ρισμοῦ καὶ ἀκρότατης ἀ πα ξί ω σης ὅ λων τῶν εἰ δῶν, ποὺ ξε χει λί ζουν ἀ πὸ μί σος, ἄρ νη ση, ἀ πέ χθεια καὶ ὁλοκληρωτικὴ ἀ πόρ ρι ψη παν τὸς Ἑλ λη νι κοῦ, δη λα δὴ τῶν ἴ δι ων τῶν Ἑλ λή νων ὡς φυλετικῆς ὀν τό τη τας, τῶν με γά λων δι α νο η τῶνδη μι ουρ γῶν τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ, τῶν πο λι τι στι κῶν καὶ ἐ πι στη μο νικῶν δη μι ουρ γη μά των τους, τῶν ἱστορικῶν ἀγώνων τους γιὰ τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἐθνική τους ἀνεξαρτησία –μὲ μί α λέ ξη τοῦ Ἑλ λη νι σμοῦ ὡς ἱ στο ρι κοῦ φαι νο μέ νου, ὡς ἔ θνους καὶ ὡς πο λι τι κῆς ὕ παρ ξης. Τὰ κα τα γρα φό με να κεί με να στρέ φον ται κα τὰ τῶν Ἑλ λή νων ὀ νο μα στι κῶς· καὶ δὲν συμ πε ρι λαμ βά νον ται στὴν συλ λο γὴ αὐτὴ πλεῖ στα ἄλ λα, στὰ ὁ ποῖ α ὁ ἀν θελ λη νι σμὸς εἶ ναι εὐ κό λως ἐν νο ού με νος ἀλ λὰ ὄ χι ὀ νο μα στι κὸς (ἐ κτὸς ἀ πὸ λί γα, τῶν ὁ ποί ων προ η γεῖ ται ἄλ λο ἀ πό σπα σμα ποὺ ρη τῶς τοὺς κα το νο μάζει), ὅ πως π.χ. ὅ σα ἀ να φέ ρον ται στὶς ἔν νοι ες «ἐ θνι κός», «εἴ δω λα», «μωρία», «πλάνη», «μανία», «φι λο σο φί α», «σο φί α» κ.ἄ., ἔν νοι ες οἱ ὁ ποῖ ες προδήλως