20586 ΔΑΥΛΟΣ/299, Φεβρουάριος 2007 Ὁ σεβασμὸς τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας Κύριε διευθυντά, Ὁ κ. Θωμᾶς Γ. Ἠλιόπουλος (τ. 297, Δεκ. 2006) ὅπως πάντα παρουσιάζει πολλὲς ἄγνωστες στὸν περισσότερο κόσμο ἑλληνι- κὲς λέξεις υἱοθετηθεῖσες ἀπὸ τὴν Ἀγγλική. Τὰ ἄρθρα του εἶναι πολὺ διαφωτιστικὰ καὶ χρήσιμα. Ὅσον ἀφορᾷ στὴν γραφὴ τοῦ ἠλεκτρονι- κοῦ ταχυδρομείου (email), νομίζω, ὅτι πρέ- πει νὰ ἀκολουθοῦμε τὸ παράδειγμα τῆς Λα- τινικῆς καὶ τῆς Ἀγγλικῆς Γλώσσας, ποὺ σέ- βονται τὴν Ἑλληνικὴ ὀρθογραφία. Τὸ ἦττα (η) στὴν Λατινικὴ γράφεται e, ὁ φθόγγος αι γράφεται ae, ὁ φθόγγος οἱ γράφεται oe. Ἐπὶ παραδείγματι Ἑλλὰς (Hellas), Ἥφαιστος (Hephaestus), Φοῖνιξ (Phoenix), ἠλεκτρικὸν (electric), ἑπομένως ἠμαίιλ (email). Δὲν πρέπει νὰ ἀλλάζωμε τὴν τελειοτέρα γλῶσσα τοῦ κόσμου, τὴν μητέρα ὅλων τῶν γλωσσῶν. Μὲ ἑλληνικοὺς χαιρετισμοὺς Χρῆστος Τζέλιος Ἀστόρια, ΝΥ, ΗΠΑ Τί κρύβεται πίσω ἀπὸ τὴν κατάπτωση τῆς Παιδείας; Κύριε διευθυντά, Τελευταῖα παρακολουθήσαμε τὴν ἀνατα- ραχὴ στὴν Παιδεία (ἀπεργία δασκάλων, κα- ταλήψεις σχολείων καὶ καταστροφὲς σχολεί- ων), καὶ προβληματίστηκα, διότι πιστεύω ὅτι τὰ γεγονότα αὐτὰ δὲν εἶναι καθόλου τυχαῖα. Πιστεύω πὼς εἶναι ὑποκινούμενα. Ἐπιστράτευσα τὴν μνήμη μου καὶ θυμήθη- κα τὴν δήλωση τοῦ ἄλλοτε ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ, ἑβραιογενοῦς κα- θηγητοῦ Henry Kissinger, ὁ ὁποῖος εἶχε ὑπο- δείξει τὴν ἐξουδετέρωση τοῦ «ἀτίθασου» ἑλ- ληνικοῦ λαοῦ μὲ τὴν ἀποκοπή του ἀπὸ τὴν παράδοσή του. Ἂν ἀναλογισθοῦμε, τί ἔχει συμβῆ στὴν Παιδεία τὰ τελευταῖα εἴκοσι χρόνια (κατάρ- σκευτικὰ μέλη τῆς συντροφιᾶς του ἢ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Γιὰ νὰ ἱκανοποιήσω τὴν περιέργειά του καὶ γιὰ τὸ δικό του καλό, θὰ τοῦ ἀναφέρω μερικὰ μόνο κομμά- τια τῶν εὐαγγελιστῶν τῆς Καινῆς Διαθήκης-Ἑβραίων, ἀφήνοντας τὴν Παλαιὰ Διαθή- κη νὰ τὴν ἐρευνήσῃ ὁ ἴδιος καὶ νὰ δῇ τὸ λάθος του. Πρῶτον: Σὲ ὅλα τὰ γραπτὰ τῆς Κ.Δ. τῶν Ἑβραίων βρίσκουμε ὅτι λείπει τὸ 95% τῆς ζωῆς τοῦ Ἰησοῦ. Τὸν βρίσκουμε, ὅταν γεννήθηκε. Τὸν ξαναβρίσκουμε σὲ συναγωγὴ 12 χρόνων, καὶ μετὰ περνᾶνε 18 ὁλόκληρα χρόνια, ὅπου τὸν ξαναβρίσκουμε τριαν- τάρη πλέον στὸν Ἰορδάνη, ὅπου τὸν βάπτισε ὁ ξάδελφός του Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος πα- ράδερνε στὴν ἔρημο τρώγοντας ἀκρίδες μὲ μέλι καὶ μισόγυμνος. Τρεῖς ἱστορικοὶ ἐκεί- νης τῆς ἐποχῆς ἀναφέρουν στὰ γραπτά τους τὸ ὄνομά του. Ὁ Ἑβραῖος Φλάβιος Ἰώση- πος (37-93) καὶ οἱ Ρωμαῖοι Κορνήλιος Τάκιτος (56-120) καὶ Κάιος Πλίνιος (62-113). Ἀποκλείεται, ὅπως βλέπουμε, τὶς χρονολογίες τοῦ βίου των νὰ τὸν εἶδαν προσωπι- κῶς, διότι ὅλοι τους γεννήθηκαν πολὺ ἀργότερα ἀπὸ τὴν γνωστὴ σταύρωση. Ὅ,τι ἔγραψαν λοιπόν, θὰ τὰ πῆραν ἀναγκαστικῶς ἀπὸ τοὺς τότε πιστοὺς τῆς νέας λατρεί- ας, ὑστερικοὺς καὶ φανατικοὺς Ἑβραίους Ἐβιονὴμ (χριστιανούς). Δεύτερον: Στὸ «Κατὰ Ματθαῖον», κεφ. 10 καὶ παρ. 5-6, γράφει ὁ βιογράφος του αὐτός, τί εἶπε ὁ Ἰησοῦς στοὺς 12 ἀποστόλους-μαθητές του: «Σὲ ὁδὸν ἐθνῶν μὴν πᾶ- τε οὔτε καὶ σὲ πόλιν Σαμαρειτῶν νὰ μπῆτε. Νὰ πᾶτε μᾶλλον στὰ ἀπολωλότα πρόβα- τα τοῦ οἴκου Ἰσραήλ.» ‣