ΔΑΥΛΟΣ/299, Φεβρουάριος 2007 20587 γηση τῶν Ἀρχαίων, τῆς μαθητικῆς ποδιᾶς, τὸ σύστημα διδασκαλίας καὶ τὸ περιεχόμε- νο τῶν διδασκομένων βιβλίων), διαπιστώ- νουμε τὴν ἐφαρμογὴ τῆς παραπάνω δηλώ- σεως γιὰ τὴν διαμόρφωση μιᾶς καινούργιας γενιᾶς Ἑλλήνων χωρὶς ἑλληνικὴ συνείδηση. Ἀλλὰ ἡ προσπάθεια αὐτὴ δὲν εἶναι κάτι τὸ νέο. Ἂν ἀνατρέξουμε στὸ παρελθόν, θὰ δι- απιστώσουμε, ὅτι ἡ προσπάθεια ἐξαφανίσε- ως τοῦ ἔθνους τῶν Ἑλλήνων ἀρχίζει ἀπὸ τοὺς Περσικοὺς Πολέμους, συνεχίστηκε μὲ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ, μὲ τὴν κά- θοδο τῶν Τούρκων, τὴν Μικρασιατικὴ Κα- ταστροφή, τὴν εἰσβολὴ στὴν Κύπρο κ.λπ. Ἁπλᾶ διαπιστώνουμε ὅτι ἡ προσπάθεια συ- νεχίζεται ἀλλὰ μὲ σχεδίαση ἀριστοτεχνικὴ ἔτσι, ὥστε νὰ μὴν φαίνεται ποιός τὰ ὑποκι- νεῖ ὅλα αὐτά. Γι’ αὐτὸ μποροῦμε νὰ συμπε- ράνουμε, ὅτι αὐτὰ τὰ ὁποῖα δήλωσε ὁ κ. Κίσ- σινγκερ μᾶλλον τοῦ ξέφυγαν. Εἶμαι ἀρκετὰ περιληπτικὸς σ’ αὐτὰ ποὺ ἐκθέτω, γιατὶ ἡ ἀνάπτυξή τους ἴσως ἀπαιτοῦ- σε νὰ γραφοῦν, ἂν ὄχι βιβλία, πάντως πολ- λὲς σελίδες. Ἂς σημειώσω ὅμως ἀκόμη, ὅτι Ἕλλην-Ἑλλάδα σημαίνουν πνεῦμα, καὶ τὸ πνεῦμα ποτὲ δὲν νικήθηκε. Μὲ τιμὴ Β.Μ. Βεΐκου, Ἀθήνα Μιὰ πιθανὴ ἐτυμολόγηση τῆς λέξεως «England» Κύριε διευθυντά, Μετὰ ἀπὸ σκέψη πιθανολογῶ γιὰ τὴ λέξη England τὴν ἑξῆς ἐτυμολογία: ENG + LAND = ΕΓΓΥΣ + ΛΑΝΔΗ = ΚΟΝΤΙΝΗ ΧΩΡΑ; Μὲ τιμή, Μ. Ἀναστασόπουλος Ν. Ἰωνία Τρίτον: Στὸ ἴδιο κεφάλαιο (10) καὶ στὶς παραγράφους 34-36 ὁ Ματθαῖος μᾶς λέει, τί εἶπε ὁ Ἰησοῦς στοὺς 12 μαθητές του: «Μὴν νομίζετε, ὅτι ἦρθα νὰ φέρω εἰρήνη στὴ Γῆ. Δὲν ἦλθα νὰ φέρω εἰρήνη ἀλλὰ σφαγή. Διότι ἦρθα νὰ χωρίσω ἄνθρωπον ἀπὸ τὸν πατέρα του, νὰ στρέψω τὴν κόρη ἐνάντια στὴ μάνα της καὶ τὴ νύφη ἐνάντια στὴν πε- θερά της, καὶ ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου θὰ γίνουν οἱ ἄμεσοι συγγενεῖς του.» Τέταρτον: Πάλι ὁ Ματθαῖος στὸ κεφ. 15, παρ. 22-24 μᾶς δείχνει ταλαίπωρη γυναῖ- κα Χαναναία νὰ ζητᾷ βοήθεια ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ. Οἱ μαθητές του τὴν ἐμπόδιζαν καὶ αὐ- τὴ κατάφερε νὰ τοῦ μιλήσῃ. Ὡς ἀπάντηση αὐτὸς τῆς λέει τοῦτα τὰ λόγια: «Εἶμαι ἀπε- σταλμένος μόνο γιὰ τὰ ἀπολωλότα πρόβατα τοῦ οἴκου Ἰσραήλ.» Αὐτὴ τοῦ λέει: «Κύ- ριε, βοήθα με.» Καὶ ἐκεῖνος τῆς μιλᾷ ὡς ἑξῆς: «Δὲν εἶναι καλὸ νὰ πάρῃ ἕνας τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν καὶ νὰ τὸ ρίξῃ στὰ σκυλιά.» Πέμπτον: Ὁ ἄλλος βιογράφος του, ὁ Μᾶρκος, στὸ κεφ. 7 καὶ παρ. 25-27, ἀναφέ- ρεται σὲ μία ἄλλη γυναῖκα, πάλι μὴ Ἑβραία καὶ αὐτή. Ἦταν Ἑλληνίδα, Συροφοίνισ- σα τὸ γένος, λέει ὁ Μᾶρκος. Καὶ τούτη ἡ ταλαίπωρη ζήτησε τὴν βοήθειά του, ἀλλὰ ἐκεῖνος τῆς εἶπε ὅ,τι εἶπε καὶ στὴν Χαναναία τοῦ Ματθαίου: «Ἄφησε πρῶτα νὰ χορ- τάσουν τὰ τέκνα, διότι δὲν εἶναι καλὸν νὰ πάρῃ ἕνας τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν καὶ νὰ τὸ ρίξῃ στὰ σκυλιά.» Ἕκτον: Τώρα ἔχει σειρὰ ὁ Λουκᾶς. Στὸ κεφ. 12 καὶ παρ. 49-53 μᾶς λέει, τί εἶπε ὁ Ἰη- σοῦς σ’ ἕνα πλῆθος ποὺ ἀνερχόταν σὲ μυριάδες, δηλαδὴ σὲ δεκάδες χιλιάδων, ὅπου ὁ ‣