«ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΚΑΛΑ, ΜΕΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΓΚΑΖΙ...» Ἡ ἀδυναμία τῶν σύγχρονων τάσεων τῆς νεολαίας νὰ συνδεθοῦν μὲ τὴν Ἱστορία ὲ τὸν ὅρο «νεώτερα κοινωνικὰ κινήματα» ἐννοοῦμε κυρίως αὐτὰ ποὺ ἐκδηλώθηκαν στὸν Δυτικὸ κόσμο μετὰ τὸν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ἡ διαφορά τους σὲ σχέση μὲ τὰ προηγούμε- νά τους, αὐτὰ τῆς ἐποχῆς τῶν ἐπαναστάσεων (μέσα 18ου-μέσα 20οῦ αἰῶνα), ἔγκειται στὸ ὅτι δὲν ἐπεδίωξαν μία ταχεῖα ἐκ βά- θρων ἀλλαγὴ τῆς κοινωνικῆς δομῆς, ἀλλὰ μία ὑπονόμευση τῆς καθεστηκυίας τάξης μέσῳ τῆς δημιουργίας ἑνὸς ρεύματος ἐπιμέρους συλλογικῶν δράσεων, βασισμένων στὴν κατ’ ἄτομο ἐνεργοποίηση τοῦ προσωπικοῦ διανοητικοῦ του δυναμικοῦ. Γιὰ τὸ σύνολο αὐτῶν τῶν κινημάτων ἐπικράτησε διεθνῶς ὁ ὅρος underground (=ὑπόγεια κινήματα), καὶ ἡ δράση τους παρωμοιάστηκε μὲ αὐτὴ τοῦ τυφλοπόντικα, ποὺ διαβρώνει τὰ θεμέλια τοῦ ὅποιου συστήματος κυρι- αρχίας μέχρι τὴν ποθητή του κατάρρευση. Ἡ κυριώτερη κατηγορία ποὺ ἔχει διατυπωθῆ ἐναντίον αὐτῶν τῶν κινημάτων (κυρίως ἀπὸ θιασῶτες τῆς παλιᾶς ἐπαναστατικῆς «σχολῆς») εἶναι, ὅτι δὲν ἀνέπτυξαν πολιτικὴ δραστηριότητα. Αὐτὸ ἐνδεχομένως νὰ ἰσχύῃ γιὰ τὸ κίνημα τῶν ὑπαρξιστῶν (beatniks), ποὺ ὡς προδρομικὸ τῶν ἄλλων λειτούργησε περισσότερο ὡς πρακτική, φιλοσοφικὴ καὶ καλλιτεχνικὴ κοινότητα. Δὲν ἰσχύει ὅμως γιὰ ὅσα κινήματα ἐπακολούθησαν, τὰ ὁποῖα –μὴ θεωρῶντας πολιτικὴ δράση τακτικὲς σωτηριολογικοῦ τύπου, ἀπαρχαιωμένες καὶ πρὸ πολ- λοῦ ἀφωμοιωμένες ἀπὸ τὸ σύστημα κυριαρχίας, ὅπως π.χ. τὴν δημιουργία πολιτικῶν κομ- μάτων– ἀνέπτυξαν αὐθεντικὴ πολιτικὴ δραστηριότητα βασισμένη, ἄλλοτε ἐνστικτωδῶς καὶ ἄλλοτε ἐνσυνείδητα, στὴν ἀρχαιοελληνικὴ ἀντίληψη περὶ ἰσότιμης καὶ αὐτοκατευθυνόμενης ἐνεργοποιήσεως τοῦ ἀτόμου στὸ πλαίσιο ἑνὸς συλλογικῶς ἀντιληπτοῦ στόχου. Ὁ παγκόσμιος ἀντίκτυπος αὐτῶν τῶν κινημάτων ἔχει μέχρι σήμερα σταθῆ τέτοιος, ποὺ δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ ἀφήσῃ ἀπ’ ἔξω τὴν Ἑλλάδα. Ὡστόσο στὴν περίπτωση τῆς τελευταίας