ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΝΔΕΣ ÌÁÚÌÏÕÄÅÓ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΠΡΟΒΑΤΑ αιρὸς εἶναι νὰ ξυπνήσωμε ἀπὸ τὸν λήθαργό μας –γιατὶ πολὺ ἔχουμε κοιμηθῆ! Τί βαθὺ νόημα βρίσκεται ἆραγε στὸ ἰνδικὸ ἀγαλματάκι τῶν τριῶν μαϊμούδων, ποὺ τὸ ἕνα τοὺς κρατάει κλειστὰ τὰ μάτια μὲ τὸ χέρι του, τὸ ἄλλο τὰ αὐτιά, τὸ τρίτο τὸ στόμα; Αὐτὲς οἱ μαϊμοῦδες στὴν Χριστιανικὴ θρησκεία μετατρέπονται σὲ πρόβατα, μιὰ ἀκόμα λιγώτερο ἀνεπτυγμένη ὁμάδα ζωῆς. Ἐπειδὴ ἔτσι μᾶς θέλει ἡ θρησκευτικὴ ἐξουσία, σὰν τὰ πρόβατα, κουκούτσι μυαλό, ταπεινά, βόσκοντας εἰρηνικά, μὲ χαμηλὰ τὸ κεφάλι. Νά, ποὺ δὲν εἴ- μαστε ὅμως ζῷα. Πότε-πότε καὶ τὸ μυαλό μας ζητᾷ φαΐ. Παρακαλοῦμε, μὴ μᾶς ταΐζετε μὲ θρησκευτικὰ παραμύθια, τὰ ὁποῖα ἀνήκουν σὲ μίαν ἄλλη, περασμένη ἐποχή, ποὺ οἱ ἄνθρωποι πίστευαν σ’ ἕναν θεό, ὁ ὁποῖος δημι- ούργησε τὰ ἀστέρια, ὅταν ἡ νύχτα βύθισε στὸ σκότος τὴ Γῆ. Σήμερα ξέρουμε, ὅτι δὲν ὑπάρχει θεός, ὅπως μᾶς τὸν παριστάνουν, κανένας θεὸς δημιουργὸς τῶν ἀνθρώπων –τὸ ἀντίθετο, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι δημιουργήσαμε θεούς, θεές, θεό, γιὰ νὰ μᾶς προστατεύῃ. Εἴχαμε καὶ ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ προστασία, ἐπειδὴ ἡ ζωὴ ὅλων μας, ὅλων τῶν ὄντων, ἀπειλεῖται συνεχῶς ἀπὸ πολλὰ καὶ διάφορα πράγ- ματα, καὶ ὁ φόβος ὅλους μᾶς κυριεύει. Στὴν προσπάθεια νὰ νικήσουμε τὸ φόβο μας πρέπει νὰ στηριχτοῦμε στὰ παραμύθια; Ὄχι πιά! Τὰ ἐπιτεύγματα τοῦ ἀνθρώπινου νοῦ εἶναι θεαματικά. Ὁ ἄνθρωπος προωθεῖται στὸ Σύμπαν, πατάει σὲ ἄλλους πλανῆτες, συγκεντρώνει ὑλικὰ ἀπὸ τὸ Σύμπαν τὰ συγ- κρίνει καὶ διαπιστώνει, ὅτι ὑπάρχουν παντοῦ τὰ ἴδια στοιχεῖα τῆς ὕλης. Ξέρουμε μὲ μεγάλη σιγουριά, πότε γεννήθηκε ὁ πλανήτης μας καὶ πότε θὰ πεθάνῃ. Οἱ ἐπιστήμονες κατάλαβαν πολὺ καλὰ καὶ συμφωνοῦν, ὅτι ὅλη ἡ ζωὴ προῆλθε ἀπὸ τὴν θάλασσα, ὅτι ὅλη ἡ ζωή, ὅπως καὶ ἡ ὕλη, ὑπόκεινται σὲ μία ἀναπότρεπτη μόνιμη ἐξέλιξη, ποὺ δύσκολα ἀντιλαμβανόμαστε. Σπέρνουμε καὶ φυτεύουμε, ξέρουμε πὼς ὁ βλαστὸς χρει- άζεται χρόνο, γιὰ νὰ βγῇ ἀπὸ τὸ σπόρο, νὰ ἀναπτυχθῇ καὶ νὰ ἐξελιχθῇ. Κάπως ὑποφέρουμε μᾶλλον ἀπὸ μία διαταραχὴ τῆς συνείδησης. Ἡ μιὰ πλευρὰ τοῦ μυαλοῦ μας συνειδητοποιεῖ, γνωρίζει, ἐνῷ ἡ ἄλλη φαίνεται νὰ εἶναι παράλυτη. Παράλυσε στὴν πορεία τῶν αἰώνων κάτω ἀπὸ τὶς διάφορες ἐξουσίες – σὰν τὴν Ἱερὰ Ἐξέταση – ποὺ λίγοι τόλμησαν νὰ ἀμφισβητήσουν καὶ νὰ ἐναντιωθοῦν. Ἐννέα μῆνες χρειάζεται τὸ ἔμβρυο στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας, ὅπου κολυμπῶντας στὸ ἀμνιακὸ ὑγρό, περνάει διαδοχικὲς φάσεις καὶ παίρνει μορφές, ποὺ θυμίζουν διάφορα ζῷα, μέχρι νὰ ἐξελιχθῇ ὁ μικρὸς ἄνθρωπος. Στὴν πορεία τῆς ἐξέλιξής του, ὅταν φτάνῃ στὸ τέλος τῆς ζωῆς του, κανεὶς δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ βρῇ κάποια ὁμοιότητα μὲ τὸ μωράκι, ποὺ ἦταν στὴν ἀρχή. Ὅλες τὶς βιολογικὲς ἀνάγκες τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς τὶς συναντᾶμε σὲ ὅλα τὰ θηλαστικά, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐλάχιστα κύτταρα μᾶς διαφοροποιοῦν.