«ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΡΗΞΗ», Ç ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΟΗΣΙΑ Θε ω ρί α τῆς Με γά λης Ἔ κρη ξης δὲν μπο ρεῖ νὰ λύ σῃ τὸ πρό βλη μα τῆς ὕ παρ ξης, τῆς προ έ λευ σης καὶ τοῦ σκο ποῦ τῆς ἄ πει ρης Φύ σης. Ἡ Φύ ση ἁ πλῶς ὑ πάρ χει. Δὲν ἔ χει σκο πούς. Σκο ποὶ ὑ πάρ χου ν μό νο στὸν ἄν θρω πο καὶ στὴν ἔμ βια ὕ λη, ποὺ μὲ τὸν ἀ γῶ να γιὰ τὴν ὕ παρ ξη ἐ ξασφα λί ζει στὰ εἴ δη ὅσο τὸ δυ να τὸν δι αρ κέ στε ρη καὶ κα λύ τε ρη ζω ή. Ἡ ἀ νόρ γα νη Φύ ση ἔ χει τοὺς νό μους της, ποὺ δροῦ ν χω ρὶς σκο πούς. Ἡ λο γι κὴ λέ ει, ὅ τι ὁ κό σμος (ἡ ἄ πει ρη Φύ ση) εἶ ναι αἰ ώ νιος, ἀ γέν νη τος καὶ ἀ νώ λε θρος. Τὸ σω στὸ μυα λὸ τοῦ ἐ λεύ θε ρου ἀν θρώ που δὲ μπο ρεῖ νὰ φαν ταστῇ ἀρ χὴ καὶ τέ λος στὴν ἄ πει ρη Φύ ση. Δὲν ὑ πάρ χει πρὸ καὶ με τὰ στὸν ἄ πει ρο Χῶ ρο καὶ Χρό νο, ὁ ὁ ποῖ ος (Χρό νος) εἶ ναι τέ κνο τῆς κί νη σης, ποὺ κα τὰ τὸν Ἀ ρι στο τέ λη εἶ ναι ἡ βα σι κὴ ἰ δι ό τη τα τῆς ὕ λης. Μό νο τὰ ἐ πὶ μέ ρους πράγ μα τα τῆς Φύ σης ἔ χου ν ἀρ χὴ καὶ τέ λος στὸ Χῶ ρο καὶ στὸ Χρό νο. Ἡ Με γά λη Ἔ κρη ξη, τὸ B ig B a ng, ξε κί νη σε κα τὰ τοὺς «ἐ φευ ρέ τες» του ἀ πὸ ἕ να ἀ πει ρο ε λά χι στο ὑ λι κὸ ση μεῖ ο τοῦ δι α στή μα τος, ποὺ εἶ χε ἄ πει ρη πυ κνότη τα καὶ ἄ πει ρη θερ μο κρα σί α (πα ρά λο γα πράγ μα τα) καὶ ὕ στε ρα ἄρ χι σε νὰ δι ευ ρύ νε ται, νὰ δι α στέλ λε ται, δη μι ουρ γῶν τας συ νά μα τὸ Χῶ ρο καὶ τὸ Χρό νο. Ἡ θε ω ρί α ὑ πο στη ρί ζε ται ἀ πὸ στρατευμένους ἐ πι στή μο νες, οἱ ὁ ποῖ οι μὲ αὐ τὸ