ΣΠΥΡΟΣ ΝΟΝΙΚΑΣ Συντάγματα καὶ ψευδαισθήσεις Τὸ σύνταγμα εἶναι ἐφεύρεσηῃ τῶν νεωτέρων χρόνων. Εἶναι προϊὸν τοῦ ἀστισμοῦ, ποὺ βρῆκε πρόσφορο ἔδαφος ἐφαρμογῆς πάνω στὸν μαζοποιημένο ἄνθρωπο. Τὸ σύνταγμα περιβάλλεται ἀπὸ μύθο. Διαθέτει θαυματουργὲς ἱκανότητες καὶ θεραπεύει πᾶσαν νόσον. Ἐφησυχάζει τὶς μάζες τῶν θνητῶν καὶ ἐπενεργεῖ σὰν βάλσαμο στὰ δεινά τους. Ιδιαίτερα στοὺς Νεοέλληνες τὸ σύνταγμα διαθέτει μαγικὲς δυνατότητες, λύει ὅλα τὰ προβλήματα καὶ ἐξασφαλίζει εὐτυχία καὶ μέλλον ἀπρόσκοπτον. Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονός, ὅτι ἡ σπουδαιότερη πλατεῖα τῆς Ἑλλάδος βαφτίστηκε «Πλατεῖα Συντάγματος». Οὔτε εἶναι τυχαῖο ὅτι στὴν Πλατεῖα Συντάγματος δόθηκαν ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Μακρυγιάννη καὶ δίνονται! μέχρι τῶν ἡμερῶν μας ὅλες οἱ καθοριστικὲς πολιτικὲς μάχες γιὰ τὴν μοίρα τοῦ τόπου μας. "Οταν ὁ Γάλλος Μοντεσκιέ, πρὶν 240 περίπου χρόνια, ἰχνογράφησε τὴ δομὴ τοῦ ἀγγλικοῦ πολιτειακοῦ συστήματος, ποὺ εἶχε ἀρχίσει νὰ κτίζεται γύρω στὸ 1000 μ.Χ. ἆγράφως, διαπίστωσε ὅτι τρία ἦσαν τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ πολιτεύματος: τὸ ἄγραφο σύνταγμα, ἡ ἄγραφη διάκριση τῶν ἐξουσιῶν, καὶ τὸ ἄγραφο ἀντιπροσωπευτικὸ σύστημα διακυβέρνησης τῆς χώρας. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἄγραφα θεμελιώδη στηρίγματα τοῦ ἀγγλικοῦ ἔμμεσου δημοκρατικοῦ πολιτεύματος, τὰ ἔκαναν στὸ Ι8ο-19ο αἰώνα γραπτά, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸ σύνταγμα τῶν ΗΠΑ τὸ 1787 (ὕστερα ἀπὸ τὴν διακήρυξη τῆς ἀνεξαρτησίας τὸ 1776) καὶ τὸ σύνταγμα τῆς Γαλλίας τὸ 1791] (ὕστερα ἀπὸ τὴν Γαλλικὴ Επανάσταση τοῦ 1789), γιὰ νὰ γενικευθῆ παγκοσμίως ἡ μόδα τῶν γραπτῶν συνταγμάτων, πάνω στὸ ἴδιο μοντέλο, ἀγκαλιάζοντας ἀνατολικούς, δυτικούς, τριτοκοσμικοὺς καί, φυσικά, τὸ Ρωμέικο. ̓Αλλὰ κατὰ τὴν μετατροπὴ τοῦ ἄγραφου, ἐθιμικοῦ, συντάγματος σὲ γραπτό, διεπράχθη ἕνα τεράστιο λάθος, ποὺ τὸ πλήρωσαν καὶ τὸ πληρώνουν ὅλοι οἱ λαοὶ σήμερα. Τὸ λάθος συνίσταται στὸ γεγονός, ὅτι τὸ γνήσιο ἄγραφο σύνταγμα (θεμελιώδης κανὼν δικαίου) κουβαλάει μέσα του τὴν συνείδηση καὶ τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ του. Κουβαλάει.τὶς ἀπ ̓ αἰώνων ρίζες καὶ παρα- δόσεις πάνω στὰ ἀτομικὰ δικαιώματα τῶν πολιτῶν καὶ τοὺς θεσμοὺς ποὺ τὰ κατοχυρώνουν. Πρόκειται γιὰ μιὰ καθημέρινὴ ὁπόμνηση θεμελιωδῶν ἀρχῶν ποὺ ἀφοροῦν τὴ σχέση πολιτείας καὶ πολίτη (στὴν ἄμεση δημοκρατία) ἤ Κράτους καὶ ἀτόμου (στὴν ἔμμεση δημοκρατία). Πρόκειται γιὰ τὴν αὐτονόητη καὶ αὐτόματη ροὴ τῶν πολιτικῶν πραγμάτων κατὰ «φυσικὸν» τρόπο, ὄχι «τεχνητὸν» καὶ κατασκευασμένο. Καὶ ὅλα αὐτά, σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὰ σημερινὰ γραπτὰ συντάγματα, τὰ ὁποῖα ὄχι μόνο δὲν ἐμπεριέχουν τὴν συνείδηση τοῦ λαοῦ καὶ τῆς ἀτομικῆς ψυχῆς, ἀλλὰ καὶ τὶς ἀντιστρατεύονται, τὶς ὑπονομεύουν, γιατὶ εἶναι κατασκευάσματα ποὺ σχεδιάστηκαν νὰ ταιριάζουν ὄχι στὸ λαό, ἀλλὰ στὸν κατασκευαστὴ - ἐξουσιαστή. Καὶ τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται εἶναι: γιατί τέλος πάντων. αὐτὴ ἡ δύναμη τῶν ψευδεπίγραφων γραπτῶν συνταγμάτων ἀνὰ τὴν ὑφήλιο; ποῦ ὀφείλεται ἡ ἐπίδρασή τοὺς πάνω στὶς μάζες; Καὶ ἡ ἀπάντηση εἶναι μία λέξη: «ἰσότητα». Ἢ ἰσότητα, πού, φεῦ, ἔγινε μπούμεραγκ, ἀφοῦ ἐν ὀνόματι τῆς αὐτῆς ἀνύπαρκτης θεᾶς ἐγκαθιδρύθηκε ἡ ἐξουσία στοὺς λαούς. Ἢ ἰσότητα χαλκεύεται 2000 χρόνια. Στὴν ἀρχὴ ὁ Χριστιανισμὸς δίδαξε τὴν «φυσικὴ» ἰσότητα. Εἶπε: δὲν ὑπάρχουν δοῦλοι. καὶ ἐλεύθεροι. “Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι γεννιῶνται «ἐκ φύσεως» ἴσοι. Ἢ ἄποψη αὐτὴ μὲ τὸ πέρασμα τῶν χιλιετιῶν ἀπέληξε σὲ παγίδα μαζοποίησης. Στὴ συνέχεια ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἔδωσε στοὺς πολίτες τὴ «νομικὴ» ἰσότητα, συμπληρώνοντας ἔτσι τὴν «φυσικὴ» ἰσότητα τοῦ χριστιανισμοῦ. Ὅλοι εἴμαστε ἴσοι ἀπέναντι στὸ Νόμο, βεβαιώνει ἡ ἐπανάσταση τοῦ ἀστισμοῦ καὶ ἡ πολιτική της φιλοσοφία (1.οοκε, Μοπἰεσαιίει, Κοιμςςθαι). Μιὰ ἀρχὴ ποὺ τὴν ἀσπάστηκε ἀσμένως ἡ μαζοποιημένη ἀνθρωπότης ὅλων τῶν πολιτικῶν πεποιθήσεων. Γιὰ νὰ φθάσουμε στὴν τρίτη καὶ τελευταία ἰσότητα, τὴν «οἰκονομική», ποὺ στὴν ἀρχὴ τὴν εὐαγγελίστηκε ὁ μαρξισμὸς καὶ σήμερα ἔχει υἱοθετηθῆ σχεδὸν παγκοσμίως (συμπεριλαμβανομένης ὁπωσδήποτε καὶ τῆς σημερινῆς Ἑλλάδας). Ἔτσι, λοιπόν, φθάσαμε στὴν τρισυπόστατη ἰσότητα τῶν ἡμερῶν μας, «φυσική»,